คะแนนดิบที่ทำให้ทั้งโถงต้องเงียบกริบ

“เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปลานประหารเสียที เรย์... นายไม่ได้ไปรับโทษ แต่กำลังจะไปพิสูจน์ว่าไอ้ ‘ความเงียบ’ ที่นายพยายามสร้างมาตลอดสามปี มันคุ้มค่ากับความน่าเบื่อหรือเปล่า” เสียงกระซิบเย็นเยียบของเซร่าดังขึ้นข้างหู ในขณะที่พวกเรากำลังยืนอยู่หน้าประตูหอประชุมใหญ่ของสถาบันเวทมนตร์อาร์เธอร์เซีย บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยกลิ่นอายของพลังเวทที่หนาแน่นจนแทบจะกลายเป็นของเหลว เสียงอื้ออึงของนักเรียนกว่าสองพันชีวิตที่กำลังรอคอยผลการสอบวัดระดับประจำปี ดังสะท้อนก้องไปมาเหมือนเสียงผึ้งแตกรัง ผมเหลือบมองอาจารย์สาวผู้มีดวงตาสีเงินคู่นั้น เธอไม่ได้แสดงท่าทีตื่นเต้นเหมือนคนอื่น แต่มุมปากที่ยกขึ้นเพียงเล็กน้อยกลับบอกผมว่า เธอกำลังรอคอย ‘อะไรบางอย่าง’ อยู่ “อาจารย์ก็พูดได้สิครับ” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พยายามปรับจังหวะการเต้นของหัวใจให้ปกติที่สุด “ถ้าผมสอบตกขึ้นมา ชีวิตนักเรียนธรรมดาๆ ของผมคงจบเห่แน่” “คนธรรมดาที่ไหนเขามี ‘ระบบ’ ที่สุ่มได้สกิลทำลายสมดุลโลกกันล่ะครับคุณเรย์?” เซร่าเอ่ยพลางเหยียดยิ้มที่มุมปาก “ไปเถอะ ถึงเวลาแสดงให้พวกที่ชอบดูถูกคนอื่นได้เห็นแล้วว่า... สิงโตที่จำแลงกายเป็นแกะ เวลาคำรามมันน่ากลัวแค่ไหน” ผมก้าวผ่านประตูบานยักษ์เข้าไป สายตานับพันคู่พุ่งตรงมาที่ผมทันที ไม่ใช่เพราะความโดดเด่น แต่เพราะ ‘เรย์’ ในสายตาของคนทั้งโรงเรียนคือเด็กหนุ่มจืดจางที่มักจะอยู่หลังแถวเสมอ ทว่าวันนี้... ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป บนเวทีกลางหอประชุม ‘ศิลาพยากรณ์’ ขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ มันคือผลึกเวทมนตร์ที่บันทึกค่าพลังดิบของนักเรียนทุกคน ใครก็ตามที่แตะลงไป พลังของเขาจะถูกฉายภาพโฮโลแกรมขึ้นบนท้องฟ้าให้เห็นกันถ้วนหน้า “ลำดับต่อไป... เรย์” เสียงประกาศของอาจารย์ใหญ่ดังก้องไปทั่วโถง ความเงียบเข้าปกคลุมทันที นักเรียนหลายคนเริ่มซุบซิบ ผมเดินขึ้นไปบนเวทีด้วยท่าทางผ่อนคลาย แต่ในใจกลับกำลังคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมด ระบบในหัวผมกำลังสั่นระริก [แจ้งเตือน: พบการตรวจสอบพลังงานระดับสูง หากปล่อยให้ศิลาอ่านค่าพลัง ‘มานาที่แท้จริง’ ของโฮสต์ ผลกระทบอาจรุนแรงเกินคาด] [คำแนะนำ: ระบบได้ทำการ ‘บีบอัด’ พลังงานไว้ในระดับที่ปลอดภัย แต่จะยังคงแสดงผลลัพธ์ที่ ‘ท้าทาย’ มาตรฐานของโรงเรียน] ผมวางมือลงบนศิลาเย็นเยียบนั้น ความรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านเส้นประสาทไปทั่วร่าง ผมสัมผัสได้ว่าศิลากำลัง ‘พยายาม’ อ่านตัวตนของผม แต่มันกลับถูกต้านทานด้วยแรงบางอย่างจากระบบ วินาทีนั้น... แสงสีทองสว่างวาบขึ้นจนทุกคนต้องยกมือปังตา ไม่ใช่สีขาวซีดจางเหมือนนักเรียนทั่วไป ไม่ใช่สีฟ้าอ่อนของนักเรียนเกรด A แต่มันคือ ‘สีทองอร่าม’ ที่แผ่ซ่านออกมาจนศิลาพยากรณ์เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง เสียงคำรามของเวทมนตร์ดังก้องกังวานราวกับมังกรที่ตื่นจากการหลับใหล ตัวเลขบนจอโฮโลแกรมพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว—1,000... 5,000... 15,000... เสียงลมหายใจของคนทั้งหอประชุมขาดห้วง นักเรียนที่เคยหัวเราะเยาะต่างอ้าปากค้าง อาจารย์ใหญ่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้กิตติมศักดิ์ถึงกับเผลอลุกขึ้นจนเก้าอี้ล้มระเนระนาด [ค่าพลังเวทดิบ: 99,999] [ประเมินผล: ระดับ ‘ไร้ขีดจำกัด’ (Uncharted Tier)] ความเงียบที่น่ากลัวเข้าเกาะกุมห้องโถง มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้งจนน่าหายใจไม่ออก ไม่มีใครพูดอะไรได้ ไม่มีใครขยับตัวราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ผมดึงมือออกจากศิลาพยากรณ์ที่ตอนนี้เริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนพื้นผิว ผมหันกลับมามองเซร่า เธอไม่ได้ดูแปลกใจ เธอเพียงแต่หลับตาลงช้าๆ เหมือนคนที่รู้อยู่แล้วว่าวันนี้จะต้องมาถึง ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเข้าหอประชุม ชายในชุดคลุมสีดำสนิทที่ไม่มีใครในโรงเรียนเคยเห็นหน้ามาก่อนก้าวเข้ามาท่ามกลางความสับสน เขามองตรงมาที่ผมด้วยดวงตาที่ดูเหมือนจะอ่านทะลุเข้าไปถึง ‘ระบบ’ ที่ซ่อนอยู่ในจิตวิญญาณของผม “ยินดีด้วย เจ้าหนู” ชายปริศนากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ “พลังที่น่ารังเกียจนั่น... ในที่สุดก็มีคนครอบครองมันจนได้สินะ” ผมชะงัก รอยยิ้มที่เคยเตรียมไว้จางหายไปทันที เพราะในวินาทีนั้นเอง ระบบในหัวผมก็ส่งเสียงเตือนด้วยสีแดงฉาน [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบ ‘ผู้ล่าจากมิติที่สูญหาย’ ระดับอันตรายสูงสุด!] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: เอาชีวิตรอดจากผู้ที่รู้ความลับของระบบ] ชายคนนั้นหยิบหน้ากากออกมาจากชายเสื้อ ก่อนจะค่อยๆ สวมมันลงบนใบหน้า แล้วเขาก็พุ่งเข้าหาผมด้วยความเร็วที่แม้แต่เซร่าก็ยังตามไม่ทัน! การเดินทางที่แสนสงบของผม... ได้จบลงตรงนี้แล้วสินะครับ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความระทึกขวัญไปกับเรย์ในบทนี้นะครับ อาร์เธอร์มนตราสวรรค์