ข้อเสนอจากอาจารย์สาวผู้เย็นชา

"เธอกำลังทำสิ่งที่อันตรายกว่าที่คิดนะ เรย์" น้ำเสียงเรียบเฉยทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากมุมมืดของห้องสมุดแผนกเวทมนตร์ต้องห้าม ผมชะงักมือที่กำลังจะหยิบตำราเก่าแก่เล่มหนึ่งออกจากชั้นวาง กลิ่นไอจางๆ ของดอกกุหลาบสีดำผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าลอยมาแตะจมูก มันคือกลิ่นเอกลักษณ์ของอาจารย์เซร่าที่นักเรียนทุกคนในโรงเรียนต่างเกรงขาม ผมค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับเธอ ภายใต้ชุดคลุมสีเงินยาวสลวยที่ขับเน้นให้รูปร่างเพรียวบางของเธอดูโดดเด่นท่ามกลางความมืดมิด นัยน์ตาสีเทาคู่นั้นดั่งใบมีดที่กรีดลึกเข้ามาในความรู้สึกของผม มันไม่ใช่สายตาที่มองลูกศิษย์ แต่มันคือสายตาของนักล่าที่พบเหยื่อตัวฉกาจ "อาจารย์เซร่า... ผมไม่คิดว่าจะมีใครเข้ามาในหอสมุดนี้ในเวลาใกล้เคียงกับช่วงเคอร์ฟิวแบบนี้นะครับ" ผมตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่ฝึกมาเป็นอย่างดี รอยยิ้มแบบ 'นักเรียนธรรมดาที่ทำตัวเนียนไปวันๆ' แต่น่าเสียดายที่กับผู้หญิงคนนี้ มันดูจะไม่ค่อยได้ผลนัก เซร่าเดินเข้ามาใกล้ ก้าวเดินของเธอแผ่วเบาราวกับแมวป่า เธอหยุดยืนอยู่ห่างจากผมเพียงหนึ่งช่วงแขน แรงกดดันจากมานาที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออกแผ่ออกมาจากตัวเธอ มันไม่ใช่แรงกดดันจากการคุกคาม แต่เป็นความรู้สึกเหมือนถูกสแกนด้วยเครื่องจักรที่มีความแม่นยำสูง "การสุ่มสกิลในดันเจี้ยนหน้าโรงเรียน... นายคิดว่าคนอื่นมองไม่เห็นงั้นหรือ? หรือนายคิดว่าการปิดบังออร่าระดับต่ำเตี้ยนั่นจะตบตาคนระดับฉันได้?" เธอเอียงคอเล็กน้อย สันกรามคมกริบของเธอขยับขณะเอ่ยคำถาม "สิ่งที่อยู่ในร่างกายนายไม่ใช่มานาปกติ แต่มันคือสิ่งที่ฉันพยายามไขปริศนามาตลอดสิบปี... พลังมืดที่ไร้รากเหง้า" หัวใจผมเต้นจังหวะหนึ่งที่หนักหน่วง ระบบในหัวผมเริ่มส่งสัญญาณเตือนสีแดงฉานทันที [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงทางจิตระดับสูงจากเป้าหมาย!] [คำแนะนำ: ปิดกั้นข้อมูลส่วนบุคคล? (Y/N)] ผมเลือกกด 'N' อย่างรวดเร็ว การเผชิญหน้ากับเซร่าในฐานะศัตรูไม่ใช่วิธีที่ฉลาด ในเมื่อเธอยังไม่ลงมือสังหาร นั่นหมายความว่าเธอยังต้องการอะไรบางอย่างจากผม "อาจารย์หมายถึงอะไรเหรอครับ? ผมก็แค่นักเรียนที่ดวงดีจากการสุ่มสกิลในดันเจี้ยนระดับต่ำเท่านั้นเอง" ผมทำสีหน้าซื่อตรงที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้ เซร่าหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน เธอหยิบแผ่นกระดาษพับเก่าๆ ออกมาจากแขนเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเบื้องหน้าเรา บนนั้นมีลายเส้นยึกยือที่ดูคล้ายกับแผนภูมิการไหลเวียนของมานา ซึ่งมันดันตรงกับ 'ระบบ' ของผมแทบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ "อย่ามาเล่นละครตบตาฉันเลย เรย์ นายรู้ดีว่าพลังที่นายมีมันไม่ใช่ผลผลิตของโรงเรียนนี้ แต่มันคือตัวจุดชนวนหายนะที่กำลังจะมาถึง" เธอโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นๆ ของเธอ "ฉันมีข้อเสนอ... ถ้าหากนายยอมให้ฉันตรวจสอบที่มาของพลังนั้น ฉันจะช่วยนายปิดบัง 'ความผิดปกติ' ในตัวนายจากสภาเวทมนตร์ และที่สำคัญกว่านั้น ฉันจะมอบ 'กุญแจ' ดอกหนึ่งให้" "กุญแจอะไรครับ?" ผมถามเสียงเรียบ แม้ในใจจะเริ่มตื่นเต้นกับข้อเสนอ "กุญแจสู่ดันเจี้ยนต้องห้ามที่ถูกปิดตายมานานกว่าร้อยปี ที่นั่นมีคำตอบของสิ่งที่นายเป็น และสิ่งที่ฉันต้องการจะค้นหา" จังหวะที่ผมกำลังจะอ้าปากตอบ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในหัวอย่างรุนแรงจนผมต้องนิ่วหน้า มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติ แต่มันเป็นเสียงเตือนระดับสูงสุดที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน [ภารกิจระดับ SSS: ความจริงที่ถูกฝังกลบ] [เงื่อนไข: ยอมรับข้อเสนอของเซร่าและเดินทางไปยังประตูมิติที่หอคอยทิศเหนือ] [คำเตือน: นี่คือจุดเปลี่ยนของโชคชะตา หากปฏิเสธ... คุณจะถูกลบข้อมูลตัวตนออกจากระบบทันที] ผมเหลือบมองหน้าต่างสถานะที่ลอยอยู่กลางอากาศ ก่อนจะหันไปสบตากับเซร่าที่กำลังรอคอยคำตอบด้วยความมุ่งมั่น ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูหอสมุด พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและคุ้นเคยเกินไปสำหรับคนในเวลานี้ นั่นคืออาจารย์ใหญ่... ผู้ซึ่งไม่ควรจะรู้อยู่ที่นี่ "ดูเหมือนว่าการเจรจาของเราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญนะ เรย์" เซร่ากระซิบ เสียงของเธอสั่นไหวน้อยๆ เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นความกังวลในดวงตาคู่นั้น ประตูบานใหญ่ค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีทองอร่าม เขามองมาที่พวกเราสองคนด้วยสายตาที่เย็นชากว่าเซร่าหลายเท่าตัวนัก ก่อนที่เขาจะยกคทาขึ้นชี้มาที่หน้าอกของผมแล้วเอ่ยขึ้น "อาจารย์เซร่า... ผมเตือนคุณแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งกับ 'วัตถุทดลอง' ชิ้นนี้" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความระทึกขวัญไปกับเรย์ในบทนี้นะครับ อาร์เธอร์มนตราสวรรค์