ดันเจี้ยนหลังโรงเรียนมีอะไรซ่อนอยู่?

"ถ้านายก้าวผ่านเส้นเขตสีเหลืองนั่นไปเพียงนิ้วเดียว ต่อให้เป็นลูกรักของผู้อำนวยการ นายก็ไม่รอดพ้นจากคำสั่งประหารชีวิตหรอกนะ เรย์" เสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็งละลายของเซร่าดังขึ้นข้างหู ทั้งที่เธอยืนอยู่ห่างออกไปหลายช่วงตัว เรย์หยุดชะงัก รองเท้าผ้าใบเปื้อนฝุ่นของเขาห่างจากเส้นแบ่งเขต 'พื้นที่หวงห้ามระดับสูงสุด' เพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นอายของเวทมนตร์ดิบที่รั่วไหลออกมาจากรอยแยกมิติด้านหลังกำแพงโรงเรียนนั้นรุนแรงจนผิวหนังของเขาแสบร้อน เรย์ไม่ได้หันกลับไปเผชิญหน้ากับอาจารย์สาว เขาเพียงแค่กระตุกยิ้มมุมปาก พลางลดมือที่กำลังจะหยิบ 'เครื่องตรวจจับพลังงานระดับสูง' ลงในกระเป๋ากางเกง "อาจารย์ครับ... คำเตือนของอาจารย์ดูจะใส่ใจมากกว่าปกติสำหรับคนที่ไม่ถูกชะตากันนะครับ" "ฉันแค่ไม่อยากให้ห้องเรียนต้องเสียตัวเลขสถิติเด็กที่สอบตกเพราะกลายเป็นปุ๋ยไปเสียก่อนเวลาอันควร" เซร่าก้าวเข้ามาใกล้ ความกดดันจากมานาที่หนาแน่นรอบตัวเธอทำให้เรย์รู้สึกเหมือนถูกเข็มขัดนิรภัยรัดจนหายใจลำบาก เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ราวกับจะค้นหาความลับที่เขาซ่อนไว้ใต้ท่าทางเฉยเมย "กลับไปซะ ดันเจี้ยนฝั่งตะวันตกไม่ใช่ที่สำหรับนักเรียนปีหนึ่ง" เมื่อร่างโปร่งระหงของอาจารย์สาวเดินลับตาไป เรย์ไม่ได้เดินกลับไปยังอาคารเรียนตามที่เธอคาดหวัง เขารอจนกระทั่งความผันผวนของมานาของเธอจางหายไป ก่อนจะหยิบเหรียญเงินเก่าๆ ออกมาดีดขึ้นฟ้า เหรียญนั้นสะท้อนแสงก่อนจะร่วงลงมาบนฝ่ามือ... หัว "ความเสี่ยงสูง ผลตอบแทนสูง... ระบบ ช่วยวิเคราะห์สถานะเบื้องหน้าให้หน่อย" [ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติของชั้นหินมิติ พลังงานที่รั่วไหลมีความเข้มข้นระดับ S-Class หากโฮสต์ก้าวผ่านเส้นแบ่ง ระบบจะเริ่มการวิเคราะห์สภาวะดันเจี้ยนลับอัตโนมัติ คำเตือน: อัตราการรอดชีวิต 12.4% โปรดตัดสินใจ] เรย์สูดหายใจลึก ก้าวผ่านเส้นสีเหลืองไปโดยไม่ลังเล ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้นผิวที่บิดเบี้ยว โลกภายนอกก็ดับวูบลง ราวกับเขาก้าวเข้าสู่ห้องมืดมิดที่มีเพียงแสงสีม่วงเรืองรองจากอักขระโบราณที่สลักอยู่บนกำแพงหินที่พังทลาย มันไม่ใช่ดันเจี้ยนทั่วไป... ที่นี่เหมือนหลุมฝังศพของสิ่งมีชีวิตบางอย่าง เขาย่องไปตามทางเดินแคบๆ เสียงฝีเท้าของเขาเงียบสนิทราวกับเสียงสะท้อนของวิญญาณ ในมุมมืดของโถงใหญ่ เขาพบแท่นศิลาที่ถูกโซ่ตรวนเวทมนตร์พันธนาการไว้ บนแท่นนั้นไม่ใช่สมบัติ แต่เป็น 'รอยแยกมิติ' ขนาดเล็กที่ดูเหมือนบาดแผลที่ไม่มีวันสมานตัว และจากรอยแยกนั้น สิ่งที่ไหลทะลักออกมาคือ 'มานาสีดำ' ที่กัดกินทุกสิ่งที่สัมผัส เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสะท้อนในรอยแยกมิติ มันไม่ใช่ภาพของภายในดันเจี้ยน แต่มันคือภาพของ 'ห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงเรียน' ชายชราผู้เป็นที่เคารพกำลังยืนอยู่หน้ากระจกเงา ในมือนั้นถือหัวใจที่ยังคงเต้นตุบๆ ของอสูรระดับตำนาน และเขากำลังใช้เลือดของมันวาดอักขระลงบนพื้นห้อง เพื่อทำพิธีอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนการดึงพลังจากดันเจี้ยนหลังโรงเรียนไปเป็นของตนเอง "นี่มันไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบมิติ... แต่มันคือการวางแผน" เรย์พึมพำ น้ำเสียงของเขาสั่นด้วยความโกรธ [ติ๊ง! ตรวจพบเหตุการณ์ร้ายแรง: 'พิธีกรรมสังเวยโรงเรียนเวทมนตร์'] [ภารกิจระดับ SSS: เปิดโปงความจริงก่อนที่พิธีกรรมจะเสร็จสิ้น 100%] [สถานะปัจจุบัน: 88%] ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังก้องมาจากทางเข้าหลัก เงาร่างขนาดมหึมาของบอสเฝ้าประตูประจำดันเจี้ยนค่อยๆ ปรากฏขึ้น มันไม่ใช่สัตว์ประหลาดทั่วไป แต่เป็น 'องครักษ์เงา' ที่ถูกสร้างขึ้นจากความมืดมิดและมานาของผู้ที่บงการดันเจี้ยนแห่งนี้ ดวงตาสีแดงฉานขององครักษ์เงานั้นจ้องเขม็งมาที่เรย์ ความกดดันมหาศาลบีบอัดจนเรย์กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง เขาหยิบการ์ดสกิลที่สุ่มได้เมื่อเช้าออกมา—สกิลที่เขายังไม่เคยทดลองใช้ เรย์ฉีกยิ้มทั้งที่เลือดอาบมุมปาก "เอาล่ะ... มาดูกันว่าโรงเรียนนี้จะล่มสลายเพราะผม หรือเพราะความโลภของตาแก่คนนั้นก่อนกัน" ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะกระตุ้นพลัง เงาสีดำจากด้านหลังก็พุ่งเข้าใส่องครักษ์เงาจนกระเด็นหายไปในความมืด พร้อมกับสัมผัสที่คุ้นเคยของพลังเวทที่เย็นเยียบและทรงพลังยิ่งกว่าใครที่เขาเคยพบมา "ฉันบอกนายแล้วใช่ไหม... ว่าอย่าเข้ามา" เสียงกระซิบที่แฝงด้วยความผิดหวังของเซร่าดังขึ้นข้างหลัง พร้อมกับใบมีดเวทมนตร์ที่จ่อเข้าที่ลำคอของเรย์ "ในเมื่อนายเห็นสิ่งที่ต้องห้ามไปแล้ว ทางเลือกเดียวที่จะมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่ คือการยอมเป็น 'เครื่องมือ' ของฉันแทนที่ตาแก่คนนั้น... นายจะยอมไหม?" ขอให้ทุกท่านสนุกกับการเอาใจช่วยเรย์ในก้าวต่อไปที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งโชคชะตานี้นะครับ อาร์เธอร์มนตราสวรรค์