การปะทะครั้งแรกกับกลุ่มอิทธิพลในโรงเรียน

"ถ้านายคิดว่าการหลบอยู่หลังกระโปรงของอาจารย์เซร่าจะช่วยให้นายรอดพ้นจากการเป็นตัวตลกของโรงเรียนเวทมนตร์อาร์케เลียแห่งนี้ไปได้ตลอดล่ะก็... นายคงต้องคิดใหม่แล้วล่ะนะ, เรย์" เสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังขึ้นกลางโรงอาหารหลวงไม่ได้ทำให้เรย์สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขายังคงใช้ช้อนเงินคนซุปเห็ดทรัฟเฟิลในชามกระเบื้องเคลือบอย่างใจเย็น ราวกับว่าเสียงนกเสียงกาเหล่านั้นเป็นเพียงลมที่พัดผ่านใบไม้ ไอน้ำอุ่นๆ ลอยขึ้นกระทบกรอบแว่นสายตาจนเกิดฝ้าจางๆ เรย์ปรายตามองผู้ที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่—"วาลคาร์ เดอ ลูเมียร์" ทายาทลำดับที่สองแห่งตระกูลดยุกผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของสภาบริหารนักเรียน เส้นผมสีบลอนด์เงินถูกเซ็ตไว้อย่างเนี้ยบกริบ ดวงตาสสีฟ้าครามเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและรอยยิ้มเหยียดหยามที่พร้อมจะเหยียบย่ำทุกคนที่อยู่ต่ำกว่า รอบตัวของพวกเขาทั้งสองคน บรรยากาศในโรงอาหารที่เคยอึกทึกครึกโครมกลับเงียบกริบลงอย่างฉับพลัน สายตานับร้อยคู่จากเหล่านักเรียนชนชั้นสูงและสามัญชนต่างพากันจับจ้องมาที่โต๊ะมุมอقصสุดนี้ ทุกคนรู้ดีว่ากลุ่ม "เซเรสเทียล" ของวาลคาร์ไม่เคยปล่อยให้ใครก็ตามที่บังaอาจทำคะแนนสอบประลองเวทเหนือกว่าพวกตนลอยนวลไปได้ โดยเฉพาะเรย์ เด็กหนุ่มทุนการศึกษาผู้ไร้ซึ่งเส้นสายทางตระกูลเวทมนตร์ แต่กลับทะยานขึ้นมาอยู่อันดับต้นๆ ของชั้นปีได้อย่างน่ากังขา "ผมว่าซุปชามนี้รสชาติกำลังดีเลยนะครับ, คุณวาลคาร์" เรย์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย รอยยิ้มสุภาพปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างพอเหมาะพอเจาะ "ถ้าคุณยืนค้ำหัวผมนานกว่านี้ เกรงว่าความร้อนของซุปจะลดลงจนเสียรสชาติเอาได้นะครับ" คำตอบที่ไร้ซึ่งความเกรงกลัวและเต็มไปด้วยความกวนประสาทอย่างแนบเนียน ทำให้เส้นเลือดข้างขมับของวาลคาร์ปูดโปนขึ้นมาเล็กน้อย มือที่สวมแหวนเวทมนตร์ตระกูลสูงกำเข้าหากันจนเกิดเสียงข้อต่อลั่นกรอบ "ปากกล้าดีนี่... สำหรับไอ้สวะที่ใช้เวทมนตร์กระจอกงอกง่อยไต่เต้าขึ้นมา" วาลคาร์กัดฟันกรอด โยนถุงหนังบรรจุเหรียญทองลงบนโต๊ะอาหารเสียงดัง *ปั้ง!* "ฉันเบื่อหน่ายกับการเล่นซ่อนหาเต็มทีแล้ว เรย์! เย็นนี้ที่ลานประลองเวทกลางแจ้ง... มาพิสูจน์กันให้เห็นสะว่า แกมีดีแค่วาทศิลป์หรือมีดีแค่ไหนในการต่อสู้จริงแบบไร้กฎเกณฑ์!" เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันที การท้าดวลแบบ "ไร้กฎเกณฑ์" หรือ *Ártigo Duel* หมายถึงการต่อสู้ที่สามารถใช้เวทมนตร์ทุกรูปแบบได้โดยไม่มีอาจารย์คอยห้ามปรามจนกว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะหมดสติหรือยอมจำนน ซึ่งสำหรับเด็กสามัญชนแล้ว มันคือเวทีสังหารดีๆ นี่เองที่พวกตระกูลใหญ่ใช้กดขี่ข่มเหง เรย์ไม่ได้ตอบรับทันที เขายกผ้าเช็ดปากขึ้นมาซับมุมปากอย่างเชื่องช้า สมองส่วนลึกกำลังประมวลผลสถานการณ์ด้วยความเร็วสูง ตรรกะเวทมนตร์และโครงสร้างพลังของวาลคาร์ถูกสแกนผ่านเนตรเวทที่ซ่อนอยู่ใต้กรอบแว่น—ระดับมานาขั้นที่ 4 ธาตุแสงผสมผสานกับเวทควบคุมโลหะ การโจมตีรวดเร็วและหนักหน่วง แต่มีจุดอ่อนตรงสมาธิที่เปราะบางเมื่อเผชิญกับการถูกยั่วโมโห ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์ *[ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขพิเศษ: "การท้าทายจากชนชั้นสูง"]* *[ระบบสุ่มสกิลขั้นวิกฤตพร้อมทำงาน...]* *[ท่านต้องการรับคำท้าดวลหรือไม่?]* *[หากชนะ ท่านจะได้รับ: แต้มสกิล x500, สิทธิ์ปลดล็อกคลังเวทมนตร์โบราณระดับ A, และแต้มความพึงพอใจจากศาสตราจารย์เซร่า (+10)]* เรย์แอบถอนหายใจเบาๆ ในใจ การพ่วงชื่อของอาจารย์เซร่าเข้าไปในระบบนี่ชักจะทำให้ชีวิตสงบสุขของเขายากขึ้นทุกทีเสียแล้วสิ แต่เมื่อมองไปยังสีหน้าท้าทายของวาลคาร์และสายตาดìมจับจ้องของเหล่านักเรียนรอบข้าง เขาก็รู้ดีว่าการปฏิเสธไม่ได้เป็นทางเลือกที่มีอยู่บนโต๊ะตั้งแต่แรก เรย์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ความสูงของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าวาลคาร์เลยแม้แต่น้อย เขายืดอกขึ้นเล็กน้อย รักษารอยยิ้มสุภาพที่เป็นเอกลักษณ์เอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่น "การท้าดวล... เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ก้องกังวานพอที่จะให้ทุกคนได้ยิน "แต่ถ้าจะให้ผมเสียเวลาไปที่ลานประลองกลางแจ้งโดยไม่มีเดิมพันอะไรที่สมน้ำสมเนื้อ... เกรงว่ามันจะเสียเวลาเรียนคาถาวิเคราะห์เวทมนตร์คาบต่อไปของผมนะครับ" "แกอยากได้อะไรเป็นเดิมพันล่ะ ไอ้ไส้เดือนดิน!" วาลคาร์แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "ถ้าผมชนะ..." เรย์ก้าวเข้าไปใกล้ CEO ของกลุ่มเซเรสเทียลทีละก้าว สายตาคมกริบภายใต้เลนส์แว่นฉายแววเย็นเยียบจนวาลคาร์เผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ผมขอแค่สิทธิ์ในการเข้าถึงหอสมุดเขตต้องห้ามชั้นที่ 3 เป็นเวลาหนึ่งเดือน... และที่สำคัญที่สุด..." เรย์โน้มตัวเข้าไปกระซิบเบาๆ ข้างหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาวาลคาร์ขนลุกซู่ "...กรุณาเลิกทำตัวน่ารำคาญใส่ผมและเพื่อนร่วมชั้นของผมอีก เป็นอันขาดครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่วาลคาร์จะหัวเราะลั่นออกมาด้วยความขบขัน ระคนความโกรธเกรี้ยว "ได้! ถ้าแกชนะ หอสมุดเขตต้องห้ามจะเปิดต้อนรับแกตามที่ขอ... แต่ถ้าแกแพ้ หมอบกราบแทบเท้าฉันต่อหน้าทุกคนในโรงอาหารแห่งนี้ แล้วไสหัวออกจากโรงเรียนอาร์เคเลียซะ!" "ตกลงตามนี้นะครับ" เรย์ยื่นมือออกไป "สัญญาลูกผู้ชาย... หวังว่าคุณวาลคาร์คงไม่ตระบัดสัตย์ทีหลังนะครับ" วาลคาร์ปัดมือของเรย์ออกอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้ "เย็นนี้ หกโมงตรง เตรียมตัวเก็บศพตัวเองได้เลย!" พูดจบ เขาก็สะบัดผ้าคลุมเดินกระแทกเท้าจากไปพร้อมกับกลุ่มผู้ติดตาม ทิ้งให้โรงอาหารกลับมามีเสียงซุบซิบนินทากระจายตัวราวกับไฟลามทุ่ง เรย์ยืนมองแผ่นหลังนั้นหายลับไป ก่อนที่เขาจะหันกลับมาหยิบกระเป๋าเอกสารขึ้นสะพายไหล่ รอยยิ้มสุภาพเมื่อครู่ได้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงใบหน้าเรียบเฉยที่เต็มไปด้วยความครุ่นคิด ในขณะเดียวกัน ที่มุมมืดของระเบียงชั้นสองเหนือโรงอาหาร ร่างระหงในชุดคลุมสีดำสนิทของอาจารย์เซร่ากำลังยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อน ดวงตาสีครามเข้มจับจ้องมาที่เรย์ผ่านความมืดมิด มุมปากเรียวสวยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาความหมาย "เด็กคนนี้... รนหาที่ตาย หรือว่ามีไพ่ตายซ่อนไว้อยู่กันแน่นะ..." เสียงพึมพำแผ่วเบาล่องลอยไปกับสายลม ก่อนที่ร่างของเธอจะเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับภาพลวงตา เมื่อถึงเวลาหกโมงเย็น ท้องฟ้าเหนือลานประลองเวทกลางแจ้งถูกย้อมด้วยสีส้มอมแดงของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า อัฒจันทร์รอบด้านแน่นขนัดไปด้วยนักเรียนเกือบทุกชั้นปีที่มาร่วมชมการประลองที่ถูกพูดถึงมากที่สุดในรอบปี เรย์ยืนอยู่ฝั่งหนึ่งของลานประลอง สวมชุดยูนิฟอร์มมาตรฐานของโรงเรียนที่ดูเรียบร้อย ไร้ซึ่งเครื่องรางเวทมนตร์ป้องกันตัวใดๆ นอกเหนือจากไม้กายสิทธิ์เนื้อไม้เอลฟ์ธรรมดาๆ เล่มหนึ่ง ตรงข้ามกับเขา วาลคาร์อยู่ในชุดเกราะเวทมนตร์น้ำหนักเบาที่ส่องประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้า พลังมานาไหลเวียนรอบตัวจนเกิดเป็นกระแสลมวนขนาดย่อม รัศมีกดดันระดับขั้นที่ 4 แผ่ขยายออกไปจนเหล่านักเรียนที่นั่งชมอยู่แถวหน้าสุดต้องยกมือขึ้นป้องกันแรงลม "เตรียมตัวรับความอัปยศอดสูได้แล้ว, เรย์!" วาลคาร์คำรามลั่น พร้อมกับยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นชี้ฟ้า วงแหวนเวทสีทองอร่ามสามวงซ้อนทับกันกลางอากาศ "หัตถ์เทวะพิฆาต: ศรแสงแห่งลูเมียร์!" สิ้นเสียงประกาศ ศรแสงนับร้อยดอกพุ่งแหวกอากาศลงมาดั่งห่าฝน มุ่งตรงมายังจุดที่เรย์ยืนอยู่ด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงแหวกอากาศแหลม นักเรียนหลายคนส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ บางคนถึงกับหลับตาลงเพราะไม่อยากเห็นภาพการนองเลือด แต่วินาทีนั้นเอง เรย์ไม่ได้ขยับเขยื้อนหลบหนีไปไหน เขากลับหลับตาลงช้าๆ สูดลมหายใจเข้าลึก ในห้วงความคิดของเขา เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่เฉียบคมและทรงพลัง *[เงื่อนไขคอมโบสำเร็จ: สกิลต้านทานเวทระดับตำนาน [กระจเงามายา] ผสานกับ [สลับขั้วมานา] ถูกเปิดใช้งาน!]* *[ทำการดูดกลืนมานา 100% และสะท้อนกลับสองเท่า!]* เรย์ลืมตาขึ้น แววตาภายใต้กรอบแว่นเปล่งประกายสีครามวาววับ เขาตวัดไม้กายสิทธิ์เพียงครั้งเดียวอย่างนุ่มนวลและสง่างาม ราวกับวาทยากรที่กำลังควบคุมวงดนตรีซิมโฟนี "ช้าไป... สามวินาทีครับ" *ตูมมมม!* แสงสว่างวาบเจิดจ้าจนทุกคนต้องหลับตา พร้อมกับแรงระเบิดสะเทือนเลื่อนลั่นที่ทำให้พื้นลานประลองสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เมื่อควันจางลง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ทุกคนอ้าปากค้างจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง วาลคาร์กระเด็นไปกระแทกกับกำแพงหินสนามประลองจนเกราะเวทแตกละเอียด กระอักเลือดออกมาคำโตด้วยความตกตะลึง ขณะที่เรย์ยังคงยืนอยู่ที่เดิม เสื้อผ้าไม่แม้แต่จะมีรอยเปื้อนฝุ่นแม้แต่น้อย ทว่า ก่อนที่เสียงเชียร์หรือเสียงฮือฮาจะทันได้เริ่มต้นขึ้น เงาร่างสีดำสนิทร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นกลางลานประลองอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้ทุกลมหายใจของทุกคนหยุดชะงัก อาจารย์เซร่ายืนอยู่เบื้องหน้าเรย์ สายตาเย็นชาคู่นั้นกวาดมองไปรอบสนาม ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่เรย์ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "การประลองยุติลงแค่นี้..." เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นก้องกังวานไปทั่วสนาม "และสำหรับเธอ... เรย์ ตามฉันมาที่ห้องทำงานส่วนตัวเดี๋ยวนี้... เรามีเรื่องต้องคุยกันยาวเกี่ยวกับ 'ที่มา' ของพลังเมื่อครู่นี้" เรย์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มสุภาพเจื่อนลงทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า... ปัญหารอบนี้ดูท่าจะใหญ่กว่าที่คิดไว้เสียแล้ว ขอให้ทุกท่านสนุกกับการเอาใจช่วยเรย์ในก้าวต่อไปที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งโชคชะตานี้นะครับ อาร์เธอร์มนตราสวรรค์