ศัตรูที่รู้จักกันดีในเงามืด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอความร้อนระอุจากผนังหินของดันเจี้ยนชั้นใต้ดินลอยคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูกจนแสบขัด แต่สิ่งเดียวที่ดึงดูดสมาธิทั้งหมดของผมในวินาทีนี้ กลับไม่ใช่สภาพแวดล้อมอันอันตรายรอบตัว หากแต่เป็นตัวเลขดิจิทัลสีแดงฉานที่กำลังกะพริบเตือนอยู่บนขอบเรติน่า *‘เวลาของสกิลคัดลอกเหลืออีกเพียง 30 วินาทีเท่านั้น!’* เสียงเตือนของระบบดังขึ้นย้ำเตือนในหัว สมองของผมประมวลผลอย่างรวดเร็วดั่งเครื่องจักรกลไเวทมนตร์ ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งนาทีนี้ ผมต้องตัดสินใจเลือก ‘บางสิ่ง’ ที่อาจเปลี่ยนเส้นทางชีวิตในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ไปตลอดกาล ทว่า เบื้องหน้าของผมในความมืดสลัวของซากปรักหักพัง กลับมีเงาร่างหนึ่งยืนขวางทางอยู่ เงาร่างที่ผมคุ้นเคยเสียยิ่งกว่าใคร... "ไม่คิดเลยนะครับเรย์ ว่าคนที่เราเคยไว้ใจที่สุด... จะมีความลับซ่อนไว้มากมายขนาดนี้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ง้าวสีเงินในมือของอีกฝ่ายสะท้อนแสงเรืองรองจากผลึกมานาบนผนัง ร่างนั้นค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมมืด เผยให้เห็นใบหน้าที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มอันเป็นมิตร ทว่าตอนนี้กลับเย็นชาและเต็มไปด้วยรอยยواยหยันที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "ธอร์น..." ผมพึมพำชื่อนั้นเบาๆ อดีตเพื่อนสนิท ผู้ร่วมเป็นร่วมตายในดันเจี้ยนระดับต่ำด้วยกันมานับครั้งไม่ถ้วน คนที่เคยแบ่งปันโพชั่นราคาแพงและคอยระวังหลังให้ในยามคับขัน บัดนี้ กลับยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามในฐานะ ‘ศัตรู’ ที่ถือครองพลังเวทมืดอันน่าสะพรึงกลัว ซึ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้นภายใต้หน้ากากของความจงรักภักดี ผมหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อประเมินสถานการณ์ ขณะที่ระบบยังคงนับถอยหลังอย่างไร้ความปรานี *25 วินาที* "นายเปลี่ยนไปมากนะ ธอร์น" ผมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามควบคุมจังหวะการหายใจไม่ให้พิรุธเล็ดลอดออกไป แม้ในใจจะตระหนักดีว่าสถานการณ์ตอนนี้วิกฤตเพียงใด เวทมนตร์ที่ธอร์นใช้อยู่ไม่ใช่เวทของนักเรียนปีสองทั่วไป มันคือศาสตร์มืดต้องห้ามที่แม้แต่เซร่า อาจารย์แผนกเวทมนตร์ต้องห้ามยังเคยเตือนผมว่ามันสามารถกลืนกินจิตวิญญาณของผู้ใช้ได้ ธอร์นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาที่สะสมมาเนิ่นนาน "เปลี่ยนไปงั้นเหรอ? เปล่าเลยเรย์ ฉันก็แค่... เลิกแกล้งทำตัวเป็นคนโง่เง่าที่เดินตามหลังนายต่งหากล่ะ!" ชั่วพริบนั้น ออร่าสีดำทมิฬก็พวยพุ่งออกจากร่างของธอร์น แรงกดดันมหาศาลแผ่ขยายออกไปจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว หินกรวดบนพื้นสั่นสะเทือนและลอยเคว้งด้วยคลื่นมานาที่รุนแรง นี่ไม่ใช่แค่การล้างแค้นธรรมดา แต่นี่คือการแสดงออกถึงความเหนือกว่าที่เขาโหยหามาตลอด *20 วินาที* ผมขยับเท้าเล็กน้อยเพื่อปรับฐานยืน สกิลคัดลอกกำลังจะหมดเวลา หากผมไม่ทำอะไรสักอย่างในตอนนี้ โอกาสที่จะล่วงรู้ถึงที่มาของพลังมืดสายนี้จะหลุดลอยไปพร้อมกับความลับขององค์กรเบื้องหลังที่ชักใยธอร์นอยู่ "นายคิดว่าพลังที่ได้มาทางลัดแบบนั้น จะเอาชนะฉันได้จริงๆ งั้นเหรอ" ผมท้าทาย สายตาส Catcher จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำของอดีตสหาย "ปากดีให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะ!" ธอร์นคำรามลั่น พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงแหวกอากาศ ง้าวสีเงินตวัดเป็นวงโค้งหมายปลิดชีพในดาบเดียว ความเร็วระดับนี้เหนือกว่ามอนสเตอร์ระดับ C ที่เราเคยปราบด้วยกันเสียอีก *15 วินาที* ในเสี้ยววินาทีที่คมง้าวพุ่งเข้าประชิด ร่างกายของผมเคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณที่ถูกขัดเกลามานับครั้งไม่ถ้วน ผมเอี้ยวตัวหลบคมอาวุธที่เฉียดปลายจมูกไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร เส้นผมสีดำปลิวไสวไปตามแรงลม ขณะเดียวกัน มือข้างขวาที่เรืองแสงจางๆ ก็เอื้อมไปแตะเข้าที่หัวไหล่ของธอร์นที่พุ่งเลยผ่านไป *10 วินาที* *[ติ๊ง! ทำการคัดลอกสำเร็จ: สกิล 'เนตรทมิฬกลืนวิญญาณ' (ระดับ A) ถูกเพิ่มเข้าสู่คลังชั่วคราว!]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับกระแสข้อมูลมหาศาลที่ไหลทะลักเข้าสู่สมอง ผมรับรู้ถึงจุดอ่อน โครงสร้างมานา และวิถีการโคจรของพลังมืดในร่างของธอร์นได้ทั้งหมดในพริบตาเดียว รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นโดยไม่รู้ตัว *5 วินาที* ธอร์นชะงักฝีเท้า หันกลับมามองด้วยความตกใจเมื่อสัมผัสได้ว่ามานาส่วนหนึ่งในร่างของเขาถูกดูดซับไป "แก... ทำอะไรลงไปวะ!" *3 วินาที* ผมก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือในรูปแบบที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง *2 วินาที* ดวงตาของผมเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างวาบตัดกับความมืดมิดของดันเจี้ยน *1 วินาที* *หมดเวลาสกิลคัดลอก... แต่เกมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น* ก่อนที่ธอร์นจะทันได้ตั้งตัว ทันใดนั้น แรงระเบิดของมานาสีทองผสมสีดำก็ปะทุขึ้นจากพื้นเบื้องหลังของพวกเรา พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ด้วยความเร็วสูง เสียงตะโกนก้องด้วยน้ำเสียงเย็นชาและคุ้นเคยดังแทรกผ่านความโกลาหลเข้ามา "ห้ามขยับ! ใครที่ฝ่าฝืนคำสั่งของหอคอยเวทมนตร์ จะต้องถูกประหาร ณ ที่นี่!" เสียงของเซร่าดังขึ้น พร้อมกับลำแสงเวทมนตร์สีครามที่พุ่งทะลวงเพดานดันเจี้ยนลงมาปิดกั้นทางหนีทีไล่ทั้งหมด แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบไม่ใช่การมาถึงของอาจารย์สาว หากแต่เป็นเงาร่างที่สาม ซึ่งก้าวออกมาจากหลังแผ่นหลังของเซร่า—เงาร่างของบุคคลที่ควรจะนอนพักรักษาตัวอยู่ที่ห้องพยาบาลของโรงเรียน... บุคคลที่มีใบหน้าพิมพ์เดียวกับผมอย่างไร้ผิดเพี้ยน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!