ความรักที่ซ่อนอยู่ในคำดุดัน

กลิ่นอายของสมุนไพรรากจันทน์ป่าและไอน้ำร้อนกรุ่นจากถ้วยเซรามิกสีชา คละคลุ้งไปทั่วห้องทำงานส่วนตัวที่ตั้งอยู่ลึกที่สุดของหอพักอาจารย์เวทมนตร์ต้องห้าม "เธอนี่มันดื้อด้านเกินเยียวยาแล้วนะ เรย์" เสียงหวานทุ้มที่มักเจือความเยชาและห่างเหินเป็นนิจ บัดนี้กลับสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความขุ่นเคือง เซร่า อาจารย์สาวผู้ทรงอำนาจแห่งแผนกเวทมนตร์ต้องห้าม วางปากกาขนนกในมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊กโบราณเสียงดังสนั่นจนหมึกสีนิลกระเซ็น หยดลงบนรายงานผลการสำรวจดันเจี้ยนชั้นที่เจ็ดที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากสภาเวทมนตร์ ผม—เรย์ ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานตัวนั้น มือทั้งสองประสานกันไว้ด้านหน้าอย่างสำรวม แสร้งทำเป็นมองสำรวจชั้นหนังสือโบราณที่อัดแน่นไปด้วยตำราต้องห้าม เพื่อหลบเลี่ยงประกายตาคู่คมที่กำลังจ้องเขม็งราวกับจะแผดเผาให้ผมกลายเป็นจุล "ผมทำตามกฎระเบียบของโรงเรียนทุกประการครับ อาจารย์เซร่า" ผมตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สุภาพ และเจือความถ่อมตัวตามแบบฉบับของนักเรียนปีสองผู้ไร้พิษภัย "การเคลียร์ดันเจี้ยนรอบสัปดาห์นี้เป็นไปตามโควตาที่สภาวะเวทมนตร์กำหนดไว้ทุกประการ ไม่มีอะไรนอกเหนือจากวิสัยเลยครับ" "โกหก!" เซร่าลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ แรงปะทะทำให้ตัวเก้าอี้ไถลไปด้านหลังครูดกับพื้นเสียงดัง แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความโกรธกรุ่น... แต่หากมองให้ลึกซึ้งผ่านม่านหมอกแห่งอารมณ์นั้น มันคือความกังวลใจที่ถูกเก็บกดไว้จนแทบระเบิด เธอก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัว ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไวโอเล็ตป่าที่ติดตัวเธอยิ่งเด่นชัดขึ้นในยามที่เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้ เรย์เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "เธอกล้ารายงานสภาว่าใช้เวทมนตร์ธาตุลมระดับพื้นฐานปัดเป่าฝูง ‘โกลนก์เงาทมิฬ’ งั้นเหรอ เรย์?" เซร่าหรี่ตาลง จ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของผมราวกับต้องการจะควักเอาความลับทั้งหมดที่ซ่อนอยู่หลังม่านระบบสุ่มสกิลออกมาแผ่หลา "เด็กปีสองธรรมดาๆ คนหนึ่ง ต่อให้มีพรสวรรค์แค่ไหน ก็ไม่มีทางสร้างแรงกดดันระดับมานาคลาส S จนทำให้ผนึกเวทมนตร์ของดันเจี้ยนชั้นเจ็ดสั่นคลอนได้หรอก... เธอซ่อนอะไรไว้อีก หึ?" นี่คือความน่ากลัวของเซร่า เธอไม่ใช่แค่does อาจารย์ที่ปรึกษาทั่วไป แต่เธอคือผู้เชี่ยวชาญด้านโครงสร้างมานาโบราณ การที่ผมใช้ [สกิลสุ่มระดับตำนาน: หัตถ์เทพพลิกปฐพี] ในรูปแบบที่แยบยลที่สุดแล้ว ก็ยังไม่รอดพ้นสายตาอันแหลมคมของเธออยู่ดี ผมยิ้มบางๆ อย่างเจียมตัว "อาจารย์คิดมากไปแล้วครับ ผมก็แค่... โชคดี สุ่มได้ไอเทมสนับสนุนจากร้านค้าลับในดันเจี้ยนมาช่วยไว้นิดหน่อยเท่านั้นเองครับ" "โชคดีเหรอ?" เซร่าแค่นหัวเราะในลำคอ สีหน้าของเธอบ่งบอกชัดเจนว่าไม่เชื่อคำแก้ตัวนั้นแม้แต่น้อย มือเรียวงามภายใต้ถุงมือหนังสีดำยื่นออกมากระชากปกเสื้อนักเรียนของผมเข้าไปใกล้โดยไม่ทันตั้งตัว แรงดึงนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นพอที่จะทำให้ผมสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กๆ ที่ปลายนิ้วของเธอ "เธอรู้ไหมว่าสภาเวทมนตร์กำลังสงสัยอะไร?" เสียงของเธอลดระดับลงกลายเป็นกระซิบกระซาบที่เต็มไปด้วยความจริงจังและห่วงใย "พวกเขากำลังส่งหน่วยตรวจสอบพิเศษมาจับตาดู ‘ความผิดปกติ’ ในดันเจี้ยนหน้าโรงเรียน และถ้าพวกมันสาวมาถึงตัวเธอ... เธอคิดว่าตัวเองจะมีชีวิตรอดออกไปจากห้องสอบสวนใต้ดินนั่นได้สักกี่น้ำกัน!" ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาคู่นั้น บัดนี้สะท้อนภาพเงาของผมที่กำลังนิ่งงัน ไม่มีรอยยิ้มกวนๆ หรือท่าทีล้อเล่นหลงเหลืออยู่อีกต่อไป ในมุมที่ไม่มีใครมองเห็น ในห้องทำงานที่ปิดตายหลังม่านเวทมนตร์ป้องกันการแอบฟัง อาจารย์สาวผู้เย็นชาที่สุดของสถาบันกำลังแสดงความห่วงใยออกมาในรูปแบบของคำดุดันและถ้อยคำเชือดเฉือน เพื่อเตือนสติให้ผมตระหนักถึงภัยมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา ตรรกะเวทมนตร์และโครงสร้างความสัมพันธ์ระหว่างเราในยามนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ อาจารย์-ลูกศิษย์ อีกต่อไป แต่มันคือพันธะแห่งความลับที่เชื่อมโยงเราไว้บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตาย "ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ... อาจารย์" ผมเอ่ยขึ้นแผ่วเบา รอยยิ้มที่มักจะประดับบนใบหน้าจางหายไป เหลือเพียงแววตาที่จริงจังและมั่นคง "แต่ขอให้วางใจเถอะครับ ผมไม่ยอมให้ใครมาพรากชีวิตสงบสุขของผมไปง่ายๆ หรอกครับ" เซร่าชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ อย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยตามเดิม เธอกระชากมือกลับราวกับโดนไฟลวก สะบัดหน้าหนีไปทางหน้าต่างกระจกสีที่สะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำคืน "ใครเป็นห่วงเธอกัน อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลย เรย์" เธอกล่าวเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความเขินอาย "ฉันแค่ไม่อยากให้นักเรียนในความดูแลต้องมาตายโง่ๆ ในดันเจี้ยนก็เท่านั้น... ออกไปได้แล้ว ดึกมากแล้ว" ผมโค้งตัวคารวะให้อย่างสุภาพตามมารยาท หมุนตัวเดินไปที่ประตูห้องด้วยฝีเท้าเงียบเชียบ ขณะที่กำลังเอื้อมมือไปสัมผัสกับลูกบิดประตูทองเหลือง เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของผมอย่างไร้สุ้มเสียง— [ติ๊ง! ระบบตรวจจับความรู้สึกเข้มข้นระดับ SSS ทำงาน] [เงื่อนไขลับสำเร็จ: ได้รับความไว้วางใจระดับสูงสุดจาก "เซร่า วาลคิเรีย"] [กำลังสุ่มสกิลพิเศษเพื่อตอบสนองต่อเหตุการณ์: ...กำลังประมวลผล] [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของสิ่งแปลกปลอมระดับภัยพิบัติ กำลังมุ่งหน้าสู่ "หอพักนักเรียนเขต B" ในอีก 3 นาทีข้างหน้า] ผมชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวพ้นธรณีประตู หัวใจกระตุกวูบเมื่อตระหนักว่าภัยอันตรายไม่ได้รออยู่แค่ในดันเจี้ยนอีกต่อไปแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!