วิกฤตดันเจี้ยนแตกกลางงานโรงเรียน

เสียงกัมปนาทสนั่นหวั่นไหวราวกับท้องฟ้ากำลังฉีกขาดเป็นสองท่อน ดังกลบเสียงดนตรีเฉลิมฉลองภายในงานเทศกาลประจำปีของโรงเรียนเวทมนตร์อาร์เคเมียจนสิ้นซาก แรงสั่นสะเทือนระดับริกเตอร์ย่อมๆ ทำเอาโคมไฟเวทมนตร์คริสตัลนับร้อยดวงบนเพดานห้องโถงใหญ่แกว่งไกวและแตกกระจาย เสียงกรีดร้องของเหล่าคุณครูและนักเรียนดังประสานกันระงมราวกับฝันร้ายที่กลายเป็นจริง รอยแยกสีม่วงเข้มขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางลานจัดแสดงนิทรรศการเวทมนตร์ ม่านพลังป้องกันระดับ A ที่ควรจะต้านทานกองทัพอสูรได้ กลับปริแตกออกราวกับกระจกบางๆ "เกิดอะไรขึ้นทำไมระบบป้องกันถึงล่มได้ในพริบตา!" หัวหน้าฝ่ายกิจการนักเรียนตะโกนสั่งการด้วยใบหน้าซีดเผือด ขณะที่ฝูงสัตว์อสูรกลายพันธุ์ระดับสูงนับสิบตัวพุ่งทะยานออกมาจากรอยแยก กรงเล็บอันแหลมคมและกลิ่นอายความตายแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วบริเวณ นักเรียนปีหนึ่งหลายคนทรุดฮวบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ขาแข็งเกร็งจนขยับหนีไม่ไหว ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น เรย์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้ากลุ่มเพื่อนสนิทที่กำลังตื่นตระหนก ดวงตาคมกริบกวาดมองสถานการณ์รอบตัวด้วยความสุขุมและรวดเร็ว สมองของเขาประมวลผลตรรกะเวทมนตร์และความเป็นไปได้ทั้งหมดในเสี้ยววินาที ไม่มีเวลาให้ปิดบังฝีมืออีกต่อไปแล้ว หากเขายังคงทำตัวเป็นแค่นักเรียนหลังห้องธรรมดา ความสูญเสียในวันนี้คงประเมินค่าไม่ได้อย่างแน่นอน "เรย์! ทางนี้อันตรายเกินไปแล้ว ถอยเร็ว!" ลูคัสเพื่อนสนิทตะโกนเรียกสุดเสียง พยายามดึงแขนเขาให้วิ่งหนีไปด้วยกัน เรย์ไม่ได้ขยับเขยื้อน เขากลับก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายแผ่ไอเวทมนตร์สีครามจางๆ ออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ แรงกดดันมหาศาลกดทับบรรยากาศรอบตัวจนทุกคนในรัศมีสิบเมตรต้องหันมามองด้วยความตื่นตะลึง เซร่า อาจารย์สาวผู้เย็นชาจากแผนกเวทมนตร์ต้องห้าม ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลนัก เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ นางสัมผัสได้ถึงโครงสร้างเวทมนตร์โบราณที่ซับซ้อนเกินกว่าเด็กหนุ่มวัยเดียวกันจะครอบครองได้ [ติ๊ง! ตรวจพบสถานการณ์วิกฤตระดับวิกฤต: ดันเจี้ยนแตก (Dungeon Break)] [ระบบสุ่มสกิลขั้นสูงทำงานอัตโนมัติเพื่อความอยู่รอดของโฮสต์...] [ท่านได้รับสกิลเฉพาะกิจ: "ราชันย์อาคมสะท้อนมิติ" (ระดับ SSS) เป็นเวลา 10 นาที] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับความรู้และกระแสมานาอันมหาศาลที่ไหลทะลักเข้าสู่เส้นชีพจรเวทมนตร์ของเรย์อย่างบ้าคลั่ง ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นประกายสีทองวาววับ ชั่วพริบตานั้นเอง อสูรเงากลายพันธุ์ตัวใหญ่เท่ารถบรรทุกพุ่งเข้ามาหมายจะตะปบกลุ่มนักเรียนที่อยู่ใกล้ที่สุด กรงเล็บมหึมาเงื้อมสูงขึ้นหมายปลิดชีพ เรย์ยกมือขึ้นช้าๆ ราวกับกำลังปัดเป่าฝุ่นละอองในยามเช้า "จงหยุด" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เปี่ยมด้วยอำนาจล้นเหลือเอ่ยขึ้นเบาๆ คลื่นกระแทกสีทองคำขาวระเบิดออกจากร่างของเรย์ในรูปแบบของวงแหวนเวทมนตร์ซ้อนทับกันเจ็ดชั้น แรงปะทะนั้นไม่เพียงแต่หยุดยั้งกรงเล็บของอสูรยักษ์ได้ทันควัน แต่ยังสะท้อนแรงโจมตีทั้งหมดกลับคืนสู่ตัวมันเองเป็นร้อยเท่า ร่างมหึมาของอสูรเงากลายพันธุ์แหลกสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำทันทีโดยที่ยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องด้วยซ้ำ ความเงียบสงบชั่วขณะเข้าปกคลุมพื้นที่บริเวณนั้น ทุกสายตาจับจ้องมาที่แผ่นหลังของเด็กหนุ่มผู้ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังอย่างโดดเดี่ยว เซร่ารีบสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเรย์ราวกับต้องการค้นหาความจริงทั้งหมด "เธอ... ซ่อนอะไรไว้กันแน่ เรย์?" เรย์หันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้ผู้เป็นอาจารย์เพื่อลดความตึงเครียด แม้ว่าหน้าผากของเขาจะมีเม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นมาจากการใช้พลังงานมหาศาล ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากแก้ตัวใดๆ พื้นดินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนยิ่งกว่าเดิม รอยแยกสีม่วงเมื่อครู่ไม่ได้ปิดตัวลง แต่กลับขยายใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นหลุมลึกไร้ก้นบึ้ง [เตือนภัยเร่งด่วน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับตำนานกำลังตื่นจากการหลับใหลใต้รอยแยก] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ประตูมิติที่สองกำลังเปิดออก และ "ผู้มาเยือน" จากโลกเบื้องล่างกำลังจ้องมองมาที่คุณ] เสียงระฆังเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาณาเขตโรงเรียน พร้อมกับเงาดำทมิฬขนาดมหศาลที่ค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากก้นบึ้งของรอยแยก พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นประสาททุกลมหายใจ และนัยน์ตาสีแดงฉานคู่ใหญ่ที่จ้องตรงมายังเรย์เพียงผู้เดียวราวกับรู้จักกันมาแสนนาน... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!