ตัวตึงที่ทุกคนต้องยอมรับ

“นายจะปิดบังไปถึงไหน เรย์... สายตาของพวกเขามันฟ้องชัดเจนว่านายไม่ใช่ ‘เด็ก F-Rank’ คนเดิมที่เคยถูกก่นด่าอีกต่อไปแล้ว” เสียงกระซิบราบเรียบของอาจารย์เซร่าดังขึ้นในความเงียบของห้องเก็บอุปกรณ์เวทมนตร์ กลิ่นอายของกระดาษเก่าและน้ำยาเวทมนตร์อบอวลอยู่รอบตัว แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างบานสูงเผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยของหญิงสาวผู้กุมความลับของโรงเรียนไว้เกินครึ่ง แต่นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นกลับกำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม ราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากของคนธรรมดา ผมถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวพิงชั้นวางหนังสือไม้โอ๊คเก่าๆ “ผมไม่ได้ปิดบังครับอาจารย์ แค่พยายามรักษาสมดุลของชีวิต... การเป็นคนธรรมดามันปลอดภัยกว่าการถูกจับตามองไม่ใช่หรือครับ?” “ปลอดภัยงั้นหรือ?” เซร่าแค่นหัวเราะเบาๆ “ลองเดินออกไปหน้าห้องโถงกลางในเวลานี้สิ ดูว่าสิ่งที่นายเรียกว่า ‘ปลอดภัย’ มันยังมีอยู่จริงไหม” ผมชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงเย็นย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัว การปรากฏตัวของบอสระดับภัยพิบัติที่หลุดรอดมาจากดันเจี้ยนหน้าโรงเรียน และการตัดสินใจในวินาทีสุดท้ายที่ผมกดสุ่มสกิล ‘หัตถ์เทวะดัดแปรสสาร’ ออกมาใช้ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ในจังหวะที่ไม่มีใครคาดคิด มันไม่ใช่การรอดชีวิต แต่มันคือการทำลายบรรทัดฐานทั้งหมดของโรงเรียนทิ้งไปเสียสิ้น “เรย์... นายเปลี่ยนจาก ‘ขยะ’ ให้กลายเป็น ‘ตำนาน’ ของที่นี่ภายในชั่วข้ามคืน” เซร่าก้าวเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกจากกายเธอ “ตอนนี้สภานักเรียน สมาคมผู้ใช้อาคม และแม้แต่สภากลางกำลังตั้งคำถามว่า นายเอาพลังระดับนั้นมาจากไหน” ผมไม่ได้ตอบ ทว่าในใจกลับกำลังคำนวณความเสี่ยงอย่างรวดเร็ว ระบบสุ่มสกิลไม่ได้บอกวิธีแก้ตัวให้ผม แต่มันบอกให้ผม ‘ใช้พลังเพื่ออยู่รอด’ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องเก็บอุปกรณ์ ไม่ต้องสงสัยเลยว่านั่นไม่ใช่บรรณารักษ์ แต่เป็นกลุ่มคนในชุดสูทสีเข้มประดับตราสัญลักษณ์ตระกูลเวทมนตร์ชั้นสูง—พวกเขามารอรับตัวผม “เตรียมตัวให้พร้อมนะครับอาจารย์ ดูเหมือนบทเรียนที่แสนสงบสุขของผมจะสิ้นสุดลงแล้ว” ผมเหยียดยิ้มที่มุมปาก พลางกระชับถุงมือหนังที่ซ่อนวงแหวนเวทมนตร์ซึ่งเพิ่งได้รับจากการสุ่มครั้งล่าสุดไว้แน่น “ถ้าวันนี้พวกเขาถามหาความจริง นายจะตอบว่าอย่างไร?” เซร่าถามทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย ผมก้าวเดินผ่านเธอไปที่ประตู “ผมจะบอกความจริงแค่ครึ่งเดียว... ความจริงที่ทำให้พวกเขารู้ว่า ต่อให้มีอำนาจล้นฟ้า แต่ถ้าไม่มีผม พวกเขาก็เป็นได้แค่เหยื่อของดันเจี้ยนเท่านั้นครับ” เมื่อประตูเปิดออก แสงไฟจ้าจากโถงทางเดินสาดเข้ามาจนผมต้องหยีตา กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสภานักเรียนยืนเรียงรายกันเป็นแถวหน้ากระดาน ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก หนึ่งในนั้นก้าวออกมา—ประธานสภานักเรียนผู้เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของชั้นปี เขาจ้องมองผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความกระหายในคำตอบ “เรย์... นายมีคำอธิบายไหมว่าทำไมค่ามานาของนายถึงพุ่งทะยานจนเครื่องตรวจวัดของโรงเรียนพังพินาศไปถึงสามเครื่องในคราวเดียว?” ผมก้าวออกไปเผชิญหน้ากับเขา ท่ามกลางสายตาของนักเรียนหลายร้อยคนที่ยืนมุงดูอยู่ไกลๆ ผมสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากในอก... ระบบกำลังส่งสัญญาณเตือนอย่างบ้าคลั่ง [แจ้งเตือน: ภารกิจลับ ‘ผู้ยอมรับจากสายเลือดเวทมนตร์’ กำลังเริ่มต้น...] [สถานะ: หากท่านปฏิเสธการทดสอบนี้ พลังที่สุ่มได้จะถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์] ผมรู้ดีว่านี่คือเดิมพันที่แพงที่สุดตั้งแต่ได้ระบบนี้มา “ถ้าพวกคุณอยากรู้ว่าพลังของผมมาจากไหน...” ผมหยุดเว้นจังหวะ ให้เสียงของผมดังก้องไปทั่วโถง “ก็ลองเข้ามาหาคำตอบด้วยตัวเองสิครับ” สิ้นคำพูดนั้น สภาพอากาศโดยรอบก็แปรเปลี่ยนไปทันที ราวกับถูกบิดเบือนด้วยพลังเวทมนตร์มหาศาลที่ผมไม่ได้ตั้งใจจะปลดปล่อยออกมา แต่มันกลับไหลทะลักออกมาตามเจตจำนงของระบบ ทันใดนั้นเอง เสียงประกาศก้องจากระบบที่ดังขึ้นในหัวไม่ใช่เสียงเตือนภัยทั่วไป แต่มันเป็นเสียงที่ทำให้นิ้วมือของผมสั่นสะท้าน—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตื่นเต้น [ภารกิจระดับ SSS: ‘ก้าวข้ามขีดจำกัดแห่งพระเจ้า’ ได้ถูกเปิดใช้งาน] [เงื่อนไข: ท่านต้องเอาชนะอัจฉริยะที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์โรงเรียน ภายใน 10 นาที] [รางวัล: ปลดล็อกสกิล ‘การเขียนกฎแห่งดันเจี้ยน’] ขณะที่ผมกำลังจะก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็ระเบิดขึ้นจากใต้พื้นดินของโรงเรียน... ไม่ใช่ฝีมือของพวกสภานักเรียน และไม่ใช่ฝีมือของผม เพดานโถงกลางพังถล่มลงมาพร้อมกับฝุ่นควันหนาทึบ เงาร่างมหึมาที่แฝงกลิ่นอายแห่งความตายที่ผมไม่เคยสัมผัสมาก่อนค่อยๆ คืบคลานออกมาจากช่องโหว่ของมิติ ประธานสภานักเรียนที่เคยมาดมั่นกลับทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุด ขณะที่ระบบในหัวผมส่งข้อความสุดท้ายด้วยตัวอักษรสีเลือดที่สว่างวาบ: [คำเตือน: บอสลับ ‘ผู้เฝ้าประตูแห่งบรรพกาล’ ตื่นขึ้นแล้ว... และมันกำลังจับจ้องมาที่ท่าน] ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ! อาร์เธอร์มนตราสวรรค์