เส้นทางใหม่ที่กว้างไกลกว่าเดิม

"คุณคิดว่าการซ่อนตัวอยู่หลังรั้วสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ จะช่วยให้คุณหนีพ้นจากสายตาของ 'ผู้สร้าง' ได้จริงๆ หรือคะ... เรย์" เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทดลองใต้ดิน ไม่ได้ทำให้เด็กหนุ่มผู้สวมชุดยูนิฟอร์มสีเข้มสะดุ้งตกใจแต่อย่างใด เรย์เพียงแค่ชะอัคขระเวทมนตร์ชิ้นสุดท้ายบนแผ่นศิลาโบราณลงอย่างเชื่องช้า เขาวางปากกาขนนก The Stellar Quill ลงบนโต๊ะไม้โอ๊กอย่างประณีต ก่อนจะหันกลับไปสบตากับอาจารย์สาวผู้ยืนกอดอกพิงผนังด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่าแฝงความกังวลลึกซึ้ง เซร่า ในชุดคลุมสีดำสนิทของแผนกเวทมนตร์ต้องห้าม ปรายตามองหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงนับร้อยที่ลอยวนเวียนอยู่รอบตัวเรย์ หน้าต่างระบบเหล่านั้นไม่ได้แสดงผลแค่ค่าสถานะหรือสกิลสุ่มแบบเดิมๆ อีกต่อไป แต่มันกำลังแสดงผล 'รหัสต้นกำเนิด' (Source Code) สีฟ้าครามที่สั่นไหวราวกับหัวใจที่กำลังเต้นระส่ำ "ผมไม่เคยคิดจะหนีหรอกครับ อาจารย์เซร่า..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและสุขุม รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก "ผมแค่กำลังรอเวลา... เวลาที่ตัวแปรทุกตัวในสมการนี้สุกงอมพอที่ผมจะสามารถ 'ถอดรหัส' มันได้ด้วยตัวเองต่างหาก" ตลอดเกือบสามปีที่ผ่านมา นับตั้งแต่ดันเจี้ยนหน้าโรงเรียนปรากฏขึ้นและมอบระบบสุ่มสกิลปริศนาให้ เรย์ใช้ชีวิตอยู่บนเส้นด้ายระหว่างความสามัญและการเป็นตัวตงอันดับหนึ่งอย่างระมัดระวัง เขาผ่านการต่อสู้กับบอสระดับภัยพิบัติ ไขปริศนาโบราณสถาน และสร้างมิตรภาพที่แน่นแฟ้นกับผองเพื่อนในสถาบัน ทว่ายิ่งเขาแข็งแกร่งขึ้นเท่าไหร่ ความจริงเบื้องหลังระบบนี้ก็ยิ่งกัดกินความสงบสุขในใจเขามากขึ้นเท่านั้น ระบบนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยบังเอิญ และมันไม่ใช่ของขวัญจากพระเจ้า—แต่มันคือ 'เครื่องมือ' เซร่าเดินเข้ามาใกล้ แสงสีฟ้าจากหน้าต่างระบบสะท้อนบนแว่นตาไร้กรอบของเธอ "คุณรู้ใช่ไหมว่าการก้าวออกไปนอกเขตอาคมคุ้มกันของสถาบัน หมายความว่าคุณจะต้องเผชิญหน้ากับองค์กร 'ซินดิเคตแห่งปฐมกาล' กลุ่มคนที่ตามล่าหาตัวผู้ครอบครองระบบเวทมนตร์ดั้งเดิม พวกเขาไม่ได้ใจดีเหมือนอาจารย์ใหญ่ และพวกเขาไม่ได้มองว่าคุณเป็นมนุษย์... เรย์ พวกเขามองว่าคุณเป็น 'ภาชนะ' ที่ต้องเก็บเกี่ยว" เรย์ไม่ตอบคำถามในทันที เขายื่นมือออกไปแตะหน้าต่างระบบบานหนึ่ง สกิลระดับตำนานที่เขาไม่เคยใช้มาก่อนอย่าง [เนตรทิพย์แห่งสวรรค์ขั้นสูงสุด] ถูกกระตุ้นขึ้นเบาๆ ทันใดนั้น แผนที่สามมิติขนาดมหึมาของทวีปเวทมนตร์ก็ปรากฏขึ้น พร้อมกับจุดสีแดงนับพันที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วทุกมุมโลก แต่ที่น่าสนใจคือ จุดสีแดงทั้งหมดนั้นกำลังเคลื่อนที่มุ่งตรงมายังพิกัดที่เขายืนอยู่ "นั่นแหละครับคือเหตุผลที่ผมต้องไป" เรย์หันกลับมามองเซร่าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "การรอให้ปัญหามาเคาะประตูถึงห้องเรียนไม่ใช่สไตล์ของผม การไปเยือนถึงถิ่นกำเนิดของระบบ และหาคำตอบว่าใครเป็นคนเขียนโค้ดชุดนี้ขึ้นมา คือหนทางเดียวที่จะปกป้องคนที่ผมรัก และทวงคืนอิสรภาพที่แท้จริงกลับมา" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทดลองชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะท้อนเบาๆ ของมานาที่ไหลเวียนอยู่ในอากาศ เซร่าจ้องมองลูกศิษย์หนุ่มผู้เติบโตเกินกว่าที่เธอคาดคิดไว้มาก ในแววตาของหญิงสาวมีความภาคภูมิใจเจืออยู่ลึกๆ แม้เธอจะรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าเต็มไปด้วยขวากหนามและความตายที่รออยู่ "ถ้าเช่นนั้น..." เซร่าถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะโยนสร้อยคอเงินลวดลายประหลาดที่สลักตราสัญลักษณ์โบราณให้เรย์ "พกสิ่งนี้ไปด้วย มันคือ 'กุญแจข้ามเขตแดน' ที่จะช่วยอำพรางคลื่นความถี่ของระบบจากพวกมันได้ชั่วคราว อย่างน้อยก็จนกว่าคุณจะข้ามผ่านแนวเทือกเขาแห่งความตายไปได้" เรย์รับสร้อยคอเส้นนั้นมาสวมไว้ สัมผัสเย็นเฉียบของโลหะเวทมนตร์ทำให้เขารู้สึกถึงภาระอันหนักอึ้งที่กำลังจะแบกรับไว้บนบ่า เขาหยิบกระเป๋าเดินทางหนังสีเข้มขึ้นสะพายหลัง หันกลับไปมองรอบห้องเรียนและบรรยากาศคุ้นเคยของสถาบันเวทมนตร์ที่เขาผูกพันเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ฝากดูแลทุก 々 คนทางนี้ด้วยนะครับ อาจารย์" เรย์ก้าวเท้าเดินผ่านประตูกระจกออกไปสู่โลกกว้างภายนอก ทันทีที่เท้าขวาของเขาสัมผัสกับพื้นดินนอกเขตอาคมของโรงเรียน สายลมยามราตรีก็พัดโชยเข้าปะทะร่างอย่างรุนแรง ราวกับธรรมชาติกำลังประกาศต้อนรับผู้กล้าสู่การเดินทางครั้งประวัติศาสตร์ ณ เบื้องหน้าคือป่าสนทมิฬที่ปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบ และเส้นทางอันยาวไกลที่ไม่มีใครรู้จุดจบ เรย์ก้าวเดินออกไปอย่างมั่นคง ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เงาร่างของเขาหายลับไปในความมืด เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน ก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทอย่างกะทันหัน— *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงพื้นที่เขตหวงห้ามระดับ SSS 'หอคอยแห่งจุดเริ่มต้น']ا* *[คำเตือน: เจ้าของระบบหมายเลข 001 กำลังรอการมาเยือนของคุณ... เริ่มต้นการนับถอยหลังสู่วาระสุดท้าย 72 ชั่วโมง]* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์