ตำนานบทใหม่ของเรย์

กลิ่นอายของอารามเวทมนตร์โบราณยังคงอบอวลด้วยละอองมานาสีฟ้าครามที่ลอยวนราวกับฝุ่นผงดาราจักร ทว่าความเงียบงันกลับเข้าปกคลุมพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ราวกับกาลเวลาได้หยุดเดิน เศษซากของบาเรียแห่งเทพเจ้าที่เพิ่งถูกทำลายลงสลายกลายเป็นละอองแสงโปร่งใส ก่อนจะร่วงหล่นลงสู่พื้นหินอ่อนราวกับหิมะในฤดูหนาวที่ไร้ความหนาวเหน็บ เรย์ยืนนิ่งอยู่เบื้องใจกลางลานพิธี ดวงตาสสีนิลคู่คมกริบมองทอดไปยังเบื้องหน้า ร่างกายของเขายังคงหลงเหลือไอความร้อนจากพลังเวทมหาศาลที่เพิ่งถูกปลดปล่อยออกไปในศึกตัดสินเมื่อครู่ แม้ศึกครั้งใหญ่ที่ดึงเอาชะตากรรมของสถาบันเวทมนตร์อาร์เคเดียมาเดิมพันจะปิดฉากลงด้วยชัยชนะอันงดงาม แต่ทว่า สุ้มเสียงของความเหนื่อยล้ากลับไม่ได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้ซ่อนเร้นตัวตนมาโดยตลอดผู้นี้เลยแม้แต่น้อย "เจ้าทำได้เหนือความคาดหมายจริงๆ เรย์... หรือข้าควรเรียกว่า เจ้าชายแห่งความโกลาหลผู้กุมชะตากรรมของระบบกันแน่?" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากความมืดของเสาหินต้นใหญ่ เซร่าก้าวเดินออกมาจากเงาสลัว เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงเรืองรองของมานา ดวงเนตรสีม่วงเข้มจ้องมองเด็กหนุ่มด้วยความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง มีทั้งความโล่งใจ ความภาคภูมิใจ และประกายความสงสัยที่ยังคงไม่เคยจางหายไปจากแววตาของอาจารย์สาวผู้นี้ เรย์หันกลับมาสบตา เธอคลี่ยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนยามปกติ แต่เป็นรอยยิ้มของลูกผู้ชายที่ผ่านสนามรบมาด้วยกันจนรู้ใจ "ถ้าไม่ได้คำแนะนำเรื่องการควบคุมกระแสมานาของอาจารย์ในวินาทีสุดท้าย ผมคงกลายเป็นปุ๋ยอยู่ใต้พื้นดันเจี้ยนไปแล้วล่ะครับ อาจารย์เซร่า" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพตามเคย แม้สถานะในตอนนี้ของเขาจะก้าวข้ามขีดจำกัดของนักเรียนปีหนึ่งไปไกลลิบโลกแล้วก็ตาม เซร่าแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอเดินเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นจางๆ ของเหงื่อและกลิ่นอายเวทมนตร์บริสุทธิ์จากตัวเขา นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปปัดเศษละอองเวทที่ติดอยู่ตรงปกเสื้อให้อย่างเบามือ เป็นการกระทำที่แสดงออกถึงความห่วงใยอันเงียบงัน ซึ่งมีเพียงเขากับเธอเท่านั้นที่เข้าใจ "ถ่อมตัวเกินไปแล้ว... เจ้าเด็กแสบ พลังที่เจ้าใช้เมื่อครู่ มันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะแบกรับไว้ได้เลยนะ รู้ตัวบ้างไหมว่าตอนนี้ทั้งสภาเวทมนตร์และเบื้องบนกำลังคลั่งกันแค่ไหน เพราะเรดาร์ตรวจวัดพลังของสถาบันมันระเบิดเป็นจุลตั้งแต่ตอนที่เจ้าสุ่มได้สกิลระดับตำนานบทนั้นแล้ว" เรย์เหลือบมองหน้าจอโปร่งแสงสีทองที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า ซึ่งมีเพียงเขาคนเดียวที่มองเห็น ตัวอักษรเรืองแสงสีฟ้าอ่อนกำลังสั่นไหวเล็กน้อยราวกับจะเฉลยความลับบางอย่าง [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจหลัก "ล้างบางรากเหงื่อแห่งความมืดในดันเจี้ยนหน้าโรงเรียน" เสร็จสิ้นสมบูรณ์] [ท่านได้รับฉายาใหม่: "ผู้ปลด100% สกิลทลายสวรรค์", "ผู้พิชิตอาณาจักรลับระดับตำนาน"] [แต้มสุ่มสกิลสะสมปัจจุบัน: 999,999 แต้ม (ปลดล็อกขีดจำกัดสูงสุดแล้ว)] [คำเตือนจากระบบ: โลกเบื้องหลังประตูมิติแห่งที่สามกำลังเปิดออก การเดินทางของท่านเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง...] เรย์อ่านข้อความเหล่านั้นในใจพลถอนหายใจออกมาเบาๆ เขานึกว่าการเคลียร์ดันเจี้ยนหน้าโรงเรียนจะทำให้เขาได้ใช้ชีวิตสงบๆ ในฐานะนักเรียนธรรมดาเสียอีก ใครจะไปคิดเล่าว่า ยิ่งเขาพยายามทำตัวกลมกลืนกับฝูงชนมากเท่าไหร่ ระบบเจ้ากรรมก็ยิ่งส่งภารกิจระดับทำลายล้างมาให้เขาโชว์เหนือมากขึ้นทุกที "ดูเหมือนว่า... ชีวิตสงบๆ ของผมคงต้องถูกพับเก็บไว้ก่อนสินะครับ" เรย์พึมพำเบาๆ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่ความหวาดหวั่น แต่เป็นความตื่นเต้นเร้าใจที่ถูกจุดประกายขึ้นในอก เซร่าสังเกตเห็นประกายตาคู่นั้น เธอยกมือขึ้นกอดอกแล้วส่ายหัวเบาๆ อย่างระอาใจ "ข้าเดาว่า เจ้าคงไม่ได้คิดจะอยู่นิ่งๆ หลังจากนี้สินะ?" "แน่นอนครับอาจารย์" เรย์หันไปมองทัศนียภาพเบื้องนอกหน้าต่างบานใหญ่ของอาราม ยามนี้ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า แสงสีส้มอมแดงสาดส่องลงมายังอาคารเรียนของสถาบันเวทมนตร์อาร์เคเดียที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องล่าง โลกใบนี้กว้างใหญ่เกินกว่าจะหยุดอยู่แค่รั้วโรงเรียน และดันเจี้ยนหน้าโรงเรียนแห่งนี้ ก็เป็นเพียงแค่ประตูบานแรกที่เปิดออกสู่มหาสงครามเวทมนตร์ที่แท้จริง "ถ้าเช่นนั้น..." เซร่าคลี่ยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่เรย์เคยเห็นมา "ในฐานะอาจารย์ประจำตัวของเจ้า ข้าคงต้องขอตามติดไปดูความวุ่นวายที่เจ้ากำลังจะสร้างในอนาคตด้วยก็แล้วกัน อย่าคิดว่าจะหนีไปคนเดียวนะ เรย์" "ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ อาจารย์เซร่า" เรย์โค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างสุภาพชน ก่อนที่ทั้งสองจะก้าวเดินเคียงข้างกันออกจากซากปรักหักพังของดันเจี้ยน มุ่งหน้ากลับสู่แสงสว่างเบื้องหน้า ท่ามกลางเสียงกระซิบของสายลมที่พัดผ่าน ราวกับกำลังขับขานบทเพลงสรรเสริญการเริ่มต้นของตำนานบทใหม่ที่ไม่มีวันสิ้นสุด ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์