กับดักในหอสมุดเวทมนตร์

“ความลับของท่าน... ถูกเปิดโปงให้คนทั้งโลกได้รู้เรียบร้อยแล้วครับ ผู้อำนวยการเวลล์” สิ้นเสียงประโยคนั้น กลิ่นอายกดดันมหาศาลก็ระเบิดออกมาจากห้องทำงานชั้นบนสุดของหอคอยเวทมนตร์ จนอากาศรอบตัวผมสั่นไหวราวกับแก้วที่กำลังจะแตกกระจาย แต่ผมไม่มีเวลามาสนใจเรื่องการเมืองในโรงเรียนหรอกครับ เพราะสิ่งที่ผมกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ คือความเงียบงันที่น่าขนลุกภายในหอสมุดเวทมนตร์ต้องห้ามระดับสูงสุด ผม — เรย์ กำลังยืนอยู่กลางทางเดินที่ควรจะมีหนังสือเวทมนตร์วางเรียงราย แต่บัดนี้ชั้นหนังสือเหล่านั้นกลับขยับเคลื่อนที่เหมือนฟันเฟืองของนาฬิกาขนาดยักษ์ พื้นหินใต้เท้าสั่นสะเทือน ก่อนที่แสงสีม่วงหม่นจะฉาบไปทั่วบริเวณ *ติ๊ง! ระบบตรวจพบกับดักอักขระเวทมนตร์ระดับ ‘เขาวงกตไร้ทางออก’ (Labyrinth of Nullity) ผู้ใช้งานถูกกักขังอยู่ในมิติซ้อนทับ* ผมพ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ พลางกระชับเสื้อคลุมนักเรียนที่เริ่มสั่นไหวไปตามแรงดึงดูดของมิติ นี่มันไม่ใช่แค่บททดสอบของหอสมุด แต่มันคือกับดักที่ออกแบบมาเพื่อ ‘กำจัด’ ผู้บุกรุกโดยเฉพาะ “อาร์เธอร์มนตราสวรรค์” อย่างผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อตายนะครับ ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ สังเกตการไหลเวียนของมานาที่ดูเหมือนจะสับสนวุ่นวาย แต่มันกลับมี ‘จังหวะ’ ของมันอยู่ “ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะพยายามใช้เวทมนตร์ทำลายผนังสินะครับ” ผมพึมพำกับตัวเอง พลางนึกถึงบทเรียนของอาจารย์เซร่าที่เคยสอนไว้ตอนดึกๆ ‘เวทมนตร์ไม่ใช่แค่พลังทำลาย แต่มันคือภาษา’ ผมทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิกลางทางเดิน หลับตาลง ปล่อยให้ประสาทสัมผัสซึมซับการสั่นสะเทือนของอักขระบนพื้น ในหัวสมองของผม ภาพโครงสร้างเวทมนตร์ที่ซับซ้อนก็ปรากฏขึ้นราวกับภาพโฮโลแกรม นี่คือความสามารถจากระบบที่ผมสุ่มได้มา— ‘เนตรแห่งผู้สร้างระบบ’ (Systemic Architect Eye) *‘ถ้ามิติซ้อนทับกัน สิ่งที่เชื่อมโยงกันอยู่คือจุดศูนย์กลางของพลังงาน’* ผมคิดในใจ ผมยื่นมือออกไปกลางอากาศ นิ้วเรียวของผมแตะลงบนความว่างเปล่าเบาๆ แต่สัมผัสได้ถึงแรงต้านที่หนาแน่นราวกับกำแพงเหล็ก ผมไม่รีบร้อนที่จะทลายมัน แต่กลับเลือกที่จะ ‘แทรกซึม’ ผมส่งมานาของตัวเองเข้าไปในโครงสร้างของกับดักราวกับเส้นด้ายที่กำลังร้อยเรียงเข้ากับรอยร้าวที่พบ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลัง “เธอทำอะไรน่ะ เรย์?” น้ำเสียงเย็นชาและทรงอำนาจนั้น ไม่ต้องหันไปมองผมก็รู้ว่าเป็นใคร ‘เซร่า’ เธอก้าวออกมาจากเงาสลัว เส้นผมสีเงินประกายน้ำแข็งของเธอสะท้อนแสงจากอักขระเวทมนตร์รอบตัว นัยน์ตาสีฟ้าคู่นั้นจ้องมองผมด้วยความฉงนผสมความวิตกกังวล “ผมกำลังไขรหัสผ่านของหอสมุดอยู่ครับ อาจารย์เซร่า” ผมตอบโดยไม่ลืมตา “หรือจะให้พูดให้ถูกคือ ผมกำลังแก้โจทย์คณิตศาสตร์ที่อันตรายที่สุดในชีวิตอยู่ครับ” เซร่าเดินเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ฤดูหนาวจากตัวเธอ เธอไม่ได้สั่งให้ผมหยุด แต่เธอกลับย่อตัวลงข้างๆ ผม แล้ววางมือลงบนไหล่ผม แรงกดจากมือเธอมั่นคงและดูเหมือนจะช่วยส่งมานาส่วนเกินของเธอเข้ามาสนับสนุนผม “ถ้าเธอพลาด... มิตินี้จะกลายเป็นหลุมศพของเธอตลอดกาล” เธอกระซิบ “รู้อะไรไหมเรย์... ความลับของผู้อำนวยการเวลล์ที่ถูกเปิดเผยน่ะ มันเป็นแค่จุดเริ่มต้นของความโกลาหลที่เธอคาดไม่ถึงเลยล่ะ” “ผมทราบครับ” ผมตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก “แต่ถ้าเราไม่รีบออกจากที่นี่ ความโกลาหลนั้นคงจะมาเคาะประตูถึงในนี้แน่” วินาทีนั้นเอง ผมพบ ‘จุดตาย’ ของกับดัก! ผมรวบรวมมานาทั้งหมดไปที่ปลายนิ้วแล้วดีดไปที่อากาศเบื้องหน้า เสียง ‘เพล้ง!’ ดังสนั่นราวกับกระจกแตกละเอียด มิติที่บิดเบี้ยวเริ่มคลี่ตัวออกเผยให้เห็นห้องลับที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือ ทว่า... สิ่งที่อยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่ทางออก กลางห้องนั้น มีหีบโลหะเก่าแก่ที่ถูกล่ามด้วยโซ่เวทมนตร์สีดำสนิทวางอยู่ และบนหีบใบนั้นมีตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลของผม—ตระกูลที่ควรจะสูญสิ้นไปแล้วเมื่อสิบปีก่อนประทับอยู่เด่นชัด *ติ๊ง! แจ้งเตือนภารกิจระดับ SSS: ‘กุญแจสู่ต้นกำเนิดแห่งพลัง’ — ปลดปล่อยผนึกของบรรพกาล* *คำเตือน: หากเปิดหีบนี้ ตัวตนที่แท้จริงของคุณจะถูกเปิดเผยต่อหน้าบุคคลที่สาม และโลกใบนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป* ผมหันไปมองเซร่าที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอมองเห็นตราสัญลักษณ์นั้นแล้ว และในขณะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของอัศวินลาดตระเวนโรงเรียนก็นับสิบคนกำลังมุ่งหน้ามาที่ห้องนี้อย่างรวดเร็ว ประตูหอสมุดถูกกระชากเปิดออก ผู้อำนวยการเวลล์ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตากลับจ้องมองมาที่หีบใบนั้นด้วยความกระหาย “ในที่สุด... ทายาทที่เหลือเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลสายเลือดเทวะก็ปรากฏตัวเสียทีนะ เรย์” ผมกำหมัดแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก นี่คือกับดักที่แท้จริง... ไม่ใช่เขาวงกตเวทมนตร์ แต่เป็นกับดักทางประวัติศาสตร์ที่ผมไม่อาจหลบเลี่ยงได้อีกต่อไป ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์ ครับ