บทสรุปของหายนะ

"อาจารย์... ทำไมถึงต้องเป็นท่าน?" เสียงของเรย์สั่นเครือเล็กน้อย แต่นัยน์ตาที่จ้องมองร่างสูงโปร่งเบื้องหน้ากลับคมกริบราวกับใบมีดที่ผ่านการเจียระไนมาอย่างดี กลิ่นอายไอเย็นยะเยือกของเวทมนตร์ต้องห้ามแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเซร่า เธอในยามนี้ไม่มีเค้าโครงของอาจารย์สาวมาดนิ่งผู้เป็นที่เคารพอีกต่อไป เบื้องหลังของเธอคือรอยแยกมิติสีม่วงคล้ำที่กำลังบิดเบี้ยวและส่งเสียงกรีดร้องของปีศาจโหยหวนไม่หยุดหย่อน "อย่าถามหาเหตุผลในสิ่งที่เจ้าเองก็รู้อยู่แก่ใจ เรย์" เซร่าตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของเธอว่างเปล่าทว่าแฝงไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ที่ยากจะหยั่งถึง "การมีอยู่ของมิติปีศาจแห่งนี้จำเป็นต้องมี 'ผู้ปิดผนึก' และในโลกที่บิดเบี้ยวใบนี้... ไม่มีใครที่มีคุณสมบัติเพียงพอเท่ากับคนที่มี 'ระบบ' สถิตอยู่ในวิญญาณอย่างเจ้า" เรย์กำหมัดแน่น จนได้ยินเสียงกระดูกลั่นเบาๆ ระบบในหัวของเขาตอนนี้ขึ้นข้อความเตือนสีแดงฉานกระพริบถี่รัว: *[คำเตือน: พลังงานในมิติถึงจุดวิกฤต การปิดผนึกต้องการ 'ตัวเร่งปฏิกิริยา' ที่มีค่าพลังวิญญาณระดับสูงสุด]* "อาจารย์กำลังจะบอกให้ผมสละชีพเพื่อปิดรูรั่วนี้หรือครับ?" เรย์เค้นเสียงหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น "ช่างเป็นการวางแผนที่ยอดเยี่ยมจริงๆ... ใช้เวลาสามปีในการฟูมฟักลูกศิษย์ เพื่อที่จะนำเขามาเป็นเครื่องสังเวยในวันที่แผนการของท่านสมบูรณ์" เซร่าขยับกายเข้ามาใกล้ เธอใช้ปลายนิ้วสัมผัสที่แก้มของเรย์เบาๆ สัมผัสนั้นเย็นจัดจนแทบจะหยุดการไหลเวียนของเลือด "ข้าไม่ได้ต้องการให้เจ้าตายเพื่อข้า เรย์... ข้าต้องการให้เจ้าตายเพื่อ 'โลก' ใบนี้ต่างหาก เจ้าก็รู้ว่าตัวตนของเจ้าคือความผิดพลาดทางตรรกะ ระบบที่เจ้าถือครองอยู่นั้นคือกุญแจดอกสุดท้ายที่จะขังความมืดมิดเอาไว้ หากเจ้าไม่ยอม... อนาคตที่เจ้าพยายามปกป้อง เพื่อนพ้องที่เจ้าเฝ้าทะนุถนอม ทุกคนจะกลายเป็นธุลีในพริบตา" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงสายฟ้าสีดำที่ฟาดลงมาจากรอยแยกมิติ เรย์หลับตาลง ภาพความทรงจำตั้งแต่เขายังเป็นเพียงนักเรียนหลังห้องที่สุ่มสกิลได้แค่ 'หยิบของ' จนกลายมาเป็นตัวตึงที่ใครต่างก็เกรงขาม วิ่งผ่านเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ที่ถูกเร่งความเร็ว เขาไม่ได้ต้องการเป็นวีรบุรุษ แต่เขาก็ยอมปล่อยให้คนที่รักต้องดับสูญไม่ได้เช่นกัน "เข้าใจแล้วครับ" เรย์ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างจ้า พลังงานมหาศาลจากระบบเริ่มไหลทะลักออกมาจากร่างจนอากาศโดยรอบสั่นสะเทือน "ถ้าการปิดผนึกนี้ต้องใช้ราคาที่แสนแพง ผมก็ขอเป็นคนกำหนดราคาเอง... ไม่ใช่ท่าน" เรย์ตัดสินใจทำในสิ่งที่ระบบไม่ได้ระบุไว้ในคู่มือ เขาไม่ได้ใช้ 'ระบบสุ่มสกิล' เพื่อหาทางรอด แต่เขาเลือกที่จะ 'โอเวอร์โหลด' ระบบทิ้งทั้งหมด ย้อนพลังงานจากการสุ่มสกิลระดับเทพเจ้าทั้งหมดกลับเข้าไปในจุดศูนย์กลางของมิติปีศาจด้วยตนเอง "เรย์! หยุดนะ! นั่นมันจะทำให้เจ้าสูญสิ้นตัวตน!" เซร่าตะโกนเสียงหลง สีหน้าเย็นชาของเธอแตกสลายลงเป็นครั้งแรก เธอพยายามจะคว้าตัวเขาไว้ แต่ทว่าแรงผลักมหาศาลจากแก่นพลังของเรย์ก็กระแทกเธอจนกระเด็นออกไป "ผมไม่ใช่หุ่นเชิดของระบบ และผมก็ไม่ใช่หมากในกระดานของอาจารย์ครับ" เรย์ยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายที่สุดเท่าที่เขาเคยมีมา "ผมคือ เรย์... และนี่คือการเลือกของผม" แสงสีขาวบริสุทธิ์ระเบิดออกมาจากร่างของเรย์ มันกลืนกินทุกสรรพสิ่ง ทั้งรอยแยกมิติ ปีศาจที่กำลังก้าวข้ามมา และไอหมอกแห่งความมืดมิดที่ปกคลุมโรงเรียนมาเนิ่นนาน พื้นดินใต้เท้าเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบสงัดลงราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เซร่าลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเล เธอจ้องมองไปยังจุดที่เรย์เคยยืนอยู่ บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าและเศษซากของพลังเวทที่จางหายไป ทว่าในวินาทีที่ความหวังของเธอเริ่มดับวูบ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ควรจะดับไปแล้ว กลับดังขึ้นอีกครั้งอย่างกึกก้องจนสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งมิติที่บัดนี้กลับมาสงบสุขอีกครั้ง *[ระบบ: ตรวจพบการทำลายขีดจำกัดสูงสุด สถานะ 'ตัวเอก' ถูกยกระดับสู่ 'ผู้สร้าง' - การปิดผนึกเสร็จสมบูรณ์ แต่... มีสิ่งหนึ่งที่ท่านยังไม่ได้ตระหนัก]* เซร่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นท่ามกลางความว่างเปล่านั้น เงาร่างที่คุ้นเคยทว่ากลับมีกลิ่นอายที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่เรย์คนเดิมอีกต่อไป... แต่เขากลับมาพร้อมกับสิ่งที่ไม่มีใครในโลกนี้คาดคิดว่าจะได้เห็น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทสรุปอันเข้มข้นนี้กับอาร์เธอร์มนตราสวรรค์นะครับ