ปฐมบทของคดีใหญ่

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและฝุ่นผงโบราณที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องใต้ดินของสถานีตำรวจกลางเมืองลับแลไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกหวั่นไหวเท่ากับรอยสลักรูปงูกินหางที่ปรากฏอยู่บนลำคอของร่างไร้ลมหายใจเบื้องหน้า "ริน... นายมั่นใจแค่ไหนกับตัวเลขสถิติที่ระบบเพิ่งประเมินไปเมื่อครู่?" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของเซร่าดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอยืนกอดอกพิงชั้นแฟ้มคดีเก่าๆ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าต่างโฮโลแกรมของระบบที่เปิดค้างไว้ หน้าจอโปร่งแสงนั้นกำลังกระพริบเตือนด้วยอักษรสีแดงฉาน ระดับอันตรายพุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดดจนน่าใจหาย ผมค่อยๆ ย่อตัวลงต่ำ ใช้ปลายนิ้วสวมถุงมือยางแตะเบาๆ ที่ขอบรอยสลักนั้น 'เนตรวิเคราะห์' ทักษะติดตัวที่ได้รับการอัปเกรดจากระบบเลเวลอัปทำงานทันที โครงสร้างทางกายภาพของรอยแผลถูกถอดรหัสออกมาเป็นตัวเลขและข้อมูลสามมิติในหัวของผมอย่างรวดเร็ว ความลึกของรอยมีด ความเฉียบคมของคมดาบ และที่สำคัญที่สุด—มุมองศาในการลงน้ำหนัก มันไม่ใช่ฝีมือของฆาตกรทั่วไปอย่างแน่นอนครับ "ความแม่นยำอยู่ที่เก้าสิบเก้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์ครับ เซร่า" ผมตอบเสียงเรียบ พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มรัวเร็วขึ้น "รอยสลักแบบนี้... รูปแบบการลงมือแบบนี้... ผมไม่มีวันลืมมันได้หรอกครับ มันคือ ลายเซ็น เดียวกันกับคดี 'เงามายา' เมื่อสิบปีก่อน คดีที่พรากครอบครัวของผมไป" เซร่าขยับตัวเล็กน้อย เธอเดินเข้ามาใกล้แล้วทิ้งตัวคุกเข่าลงข้างๆ ผม มือเรียวยาวภายใต้ถุงมือสีดำสนิทเอื้อมไปดึงปกเสื้อของศพลงอีกนิดเพื่อให้เห็นรอยแผลทั้งหมดชัดเจนขึ้น แสงไฟฉายส่องกระทบกับผิวหนังที่ซีดเซียว เผยให้เห็นอักขระโบราณที่ถูกซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้า อักขระตัวเดียวกับที่เคยปรากฏในแฟ้มคดีลับที่ถูกปิดตาย "ผ่านไปสิบปี คนร้ายกลุ่มนั้นไม่เพียงแต่ยังลอยนวลอยู่เท่านั้น..." เซร่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุขุม เย็นชา แต่แฝงไปด้วยความกังวลลึกๆ "แต่พวกมันกำลังส่ง 'สาร' บางอย่างถึงนาย ริน พวกมันรู้ว่านายกำลังเข้าใกล้ความจริงเกินไปแล้ว และนี่คือคำท้าทาย" ผมเงยหน้าขึ้นมองอาจารย์สาวคู่คิด แววตาของเธอไม่มีความตื่นตระหนก มีเพียงประกายความมุ่งมั่นและสติปัญญาอันเฉียบคมที่คอยประคับประคองจิตใจอันว้าวุ่นของผมให้อยู่กับร่องกับรอย ความสัมพันธ์ของเราเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ผ่านการไขปริศนาและการเอาชีวิตรอดในโลกที่ผสมผสานระหว่างตรรกะดิบเถื่อนและพลังเวทมนตร์ลึกลับแห่งนี้ จากเด็กหนุ่มผู้สูญเสียในวันนั้น วันนี้ผมมีทั้งระบบเลเวลอัป มีวิชาความรู้ และมีเธอคอยเคียงข้าง "ถ้ามันคือคำท้าทาย ผมก็ยินดีจะรับคำนั้นครับ" ผมพูดพลਾਂลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตากวาดมองไปรอบห้องใต้ดินที่อับชื้นเพื่อหาเบาะแสเพิ่มเติม "สิบปีก่อนผมไม่มีพลังพอที่จะปกป้องใคร แต่ตอนนี้... 'เนตรวิเคราะห์' ของผมได้เลื่อนระดับขึ้นมาถึงขั้นที่สามารถมองทะลุแม้กระทั่งร่องรอยของเวทมนตร์โบราณที่หลงเหลืออยู่แล้ว" ทว่า ในจังหวะที่ผมกำลังจะใช้สมาธิเพื่อแกะรอยคลื่นพลังงานที่ยังคงหลงเหลือรอบๆ ศพนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยจากระบบก็ดังขึ้นในโสตประสาท เสียงติ๊ดแหลมสูงที่ดังติดต่อกันสามครั้งมักจะไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานแปลกปลอมระดับ SSS กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่รัศมี 50 เมตร] [คำเตือน: เป้าหมายไม่ได้มีแค่หนึ่ง แหล่งกำเนิดพลังงานกำลังปิดล้อมเส้นทางออกทั้งหมด] [ภารกิจฉุกเฉินถูกกระตุ้น: "ทางรอดแห่งความตาย" - จงหาทางออกจากสถานีตำรวจใต้ดินแห่งนี้ภายใน 3 นาที ก่อนที่ระบบความปลอดภัยอัตโนมัติจะทำงานและกักขังท่านไว้ตลอดกาล] หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม บรรยากาศภายในห้องใต้ดินที่เงียบงันพลันแปรเปลี่ยนเป็นความกดอากาศต่ำที่กดทับลงบนบ่าจนแทบหายใจไม่ออก เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังดังขึ้นจากบันไดวนเบื้องบน—มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของตำรวจทั่วไป แต่มันคือเสียงฝีเท้าของบางสิ่งที่ถูกควบคุมด้วยกลไกเวทมนตร์โบราณ เซร่าหันขวับไปทางประตูทางเข้า ดวงตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไอความมืดที่แผ่ซ่านเข้ามา "ริน... ดูเหมือนว่าพวกมันไม่ได้แค่ส่งสารมาเตือนเราหรอกนะ" เธอกระซิบเสียงลอดไรฟัน พร้อมกับสะบัดมือเรียกคถาเวทรูปทรงแปลกตาที่ผสมผสานระหว่างเทคโนโลยีนาโนและอักขระโบราณออกมาถือไว้มั่น "พวกมันตั้งใจจะฝังพวกเราไว้ที่นี่พร้อมกับศพนี้ตั้งแต่แรกแล้ว" ผมสูดหายใจเข้าลึก ตั้งสติรับมือกับสถานการณ์วิกฤตตรงหน้า มือซ้ายกระชับแว่นตาขึ้นเล็กน้อยตามความเคยชิน ขณะที่มือขวากำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว 'เนตรวิเคราะห์' ถูกเร่งพลังจนถึงขีดสุด มองทะลุกำแพงปูนหนาออกไปเบื้องบน และสิ่งที่ผมเห็นผ่านการมองเห็นระดับสูงนั้น... ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบลงทันที เงาสูงใหญ่สวมชุดคลุมสีดำสนิทนับสิบกำลังยืนเรียงรายปิดกั้นทางออก และตรงกลางกลุ่มเงานั้น คือร่างของบุคคลที่ผมคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน—บุคคลที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากผมทุกประการ ทว่าแววตากลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมาถึงผมผ่านความมืดมิด จากใจ, นักสืบแว่นขยาย