เลเวลอัปครั้งสำคัญ

เสียงก้องกังวานของเฟืองจักรกลโบราณที่บดเข้าหากันดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับกาลเวลาและมิติอากาศกำลังฉีกขาดออกจากกันตรงหน้าผม ริน... นั่นคือเสียงลมหายใจของผมเองที่หอบถี่รัว เหงื่อกาฬไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้า กัดริมฝีปากจนรับรู้ได้ถึงรสชาติคาวเลือด ความกดดันมหาศาลจากมิติซ้อนทับชั้นที่สามของเมืองลับแลกำลังบีบอัดกระดูกทุกชิ้นในร่างกายให้แหลกสลาย หากคำนวณจากมุมหักเหของแสงและทิศทางการหมุนของอักษรโบราณบนผนังศิลาแล้ว เวลาที่ผมเหลืออยู่ก่อนที่โครงสร้างทั้งหมดจะยุบตัวลงมีไม่ถึงสามร้อยวินาที "ริน... อย่าเพิ่งใช้สมาธิหลุดไปตอนนี้ นายกำลังคำนวณพลาดไปสามองศา" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของเซร่าดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล เธอทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งบนพื้นหินที่สั่นสะเทือน โค้ทสีเทายาวของเธอเปรอะเปื้อนฝุ่นผงมิติ แต่แววตาสีอำพันภายใต้กรอบแว่นทรง The Great Gatsby นั้นยังคงสุมไปด้วยความนิ่งสงบและเฉียบคม เธอยื่นมือเรียวเข้ามาแตะที่ข้อศอกของผม เพื่อส่งถ่ายกระแสพลังเวทอุ่นๆ ที่ผสานเข้ากับระบบหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสในห้วงความคิดของผม ผมสูดลมหายใจเข้าลึก, ปรับจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวให้กลับมาอยู่ในความควบคุม ดวงตาหลังกรอบแว่นขยายกวาดมองละอองมิติที่ลอยละล่องในอากาศ ทักษะ ‘เนตรวิเคราะห์’ ทำงานถึงขีดจำกัด เส้นแสงสีทองจางๆ ปรากฏขึ้นเชื่อมโยงรอยต่อของความจริงและภาพลวงตาเข้าด้วยกัน ทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ตั้งแต่รอยขีดข่วนบนพื้นหิน ไปจนถึงความถี่ในการกะพริบของสัญลักษณ์อักษรรูน ถูกประมวลผลผ่านสมองอย่างรวดเร็วราวกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ "ผมไม่พลาดหรอกครับเซร่า..." ผมเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่นเครือ แม้ข้างในจะตึงเครียดจนแทบทนไม่ไหว "ที่ผ่านมาสิบคอบครัวของผม... และเงื่อนงำในแฟ้มคดีนั้น สอนให้ผมรู้ว่า ความจริงไม่ได้ซ่อนอยู่ในสิ่งที่ตาเห็น แต่มันซ่อนอยู่ในช่องว่างระหว่างความจริงกับภาพลวงตาต่างหาก" นิ้วมือของผมดีดอากาศตรงหน้าอย่างแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวสอดรับกับกลไกของระบบเลเวลอัปที่เซร่าเป็นผู้ปลดล็อกให้ หน้าต่างสถานะสีฟ้ากระพริบถี่รัว พลังงานมานาในร่างไหลเวียนไปตามเส้นประสาทราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูง ทักษะการวิเคราะห์เชิงตรรกะพุ่งทะยานผ่านขีดจำกัดเดิม ทะลุผ่านเพดานของระดับนักสืบฝึกหัดเข้าสู่ขอบเขตใหม่ที่สว่างวาบ [ติ๊ง!] [ระบบตรวจพบการทำความเข้าใจตรรกะมิติซ้อนทับถึงขีดจำกัดสูงสุด...] [เงื่อนไขการปลดล็อกทักษะพิเศษ ‘มิติพินิจ’ (Analytic Domain - SSS Class) สำเร็จ!] [ขอแสดงความยินดี ผู้เล่นริน เลเวลอัปจาก 19 สู่ เลเวล 20!] กระแสความอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้และการไขปริศนาตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมามลายหายไปในพริบตา ร่างกายของผมเบาสบายขึ้น ประสาทสัมผัสทั้งห้าเฉียบคมยิ่งกว่าเคย ทว่าสิ่งที่ทำให้ผมตื่นตะลึงไม่ใช่ตัวเลขเลเวลที่เพิ่มขึ้น แต่เป็นภาพเบื้องหน้าที่แปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มิติซ้อนทับที่เคยบิดเบี้ยวและมืดมน บัดนี้ถูกถอดรหัสออกเป็นโครงสร้างเรขาคณิตสามมิติที่โปร่งใส ผมมองเห็นเส้นทางรอดพ้นจากเขาวงกตแห่งนี้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง ราวกับมีแผนที่นำทางที่พระเจ้าทรงร่างไว้ปรากฏอยู่ตรงหน้า "ยอดเยี่ยมมาก... นายทำได้จริงๆ ด้วย ริน" เซร่าแย้มยิ้มบางๆ มุมปากของเธอโค้งขึ้นอย่างหาได้ยาก รอยยิ้มนั้นทั้งอบอุ่นและภาคภูมิใจจนทำให้หัวใจของผมเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ เธอใช้มือปัดเศษฝุ่นที่ไหล่เสื้อให้ผมอย่างเบามือ "สมกับที่เป็นลูกศิษย์คนโปรดของฉัน... แต่จำไว้ว่า นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นของความจริงเบื้องหลังคดีเมื่อสิบปีก่อนเท่านั้น" ผมพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น แววตาฉายประกายความมุ่งมั่นที่ไม่มีวันสั่นคลอนอีกต่อไป "ครับ ผมรู้ดี... และตอนนี้ ผมก็พร้อมที่จะไขมันทุกปมปริศนาแล้ว" ผมหันกลับไปมองเบื้องหน้า พร้อมที่จะก้าวเท้าเดินผ่านประตูมิติสุดท้ายที่เพิ่งถูกเปิดออกด้วยตรรกะอันสมบูรณ์แบบ ทว่า... ในเสี้ยววินาทีก่อนที่เท้าจะก้าวพ้นธรณีประตูนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่คุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาด้วยโทนเสียงที่แตกต่างออกไปจากเดิม มันไม่ใช่เสียงใสๆ แจ้งเตือนการเลเวลอัป แต่เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่เย็นเยียบและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ [คำเตือนระบบฉุกเฉิน!] [ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับภัยพิบัติ กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่พิกัดปัจจุบันของคุณ...] [เจ้าของแฟ้มคดีปริศนาหมายเลข 0 (Zero) ได้ตื่นจากการหลับใหลแล้ว และเขากำลังรอพบคุณอยู่... ณ ปลายทางข้างหน้านั้น] ลมหายใจของผมสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยลิ่มน้ำแข็ง เมื่อเงาร่างสีดำสนิทร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดมิดของประตูมิติที่ควรจะว่างเปล่า พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด—เสียงของคนที่ควรจะตายไปพร้อมกับกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับรินและเซร่านะครับ