บททดสอบความไว้ใจ

"ความไว้ใจ... เป็นเครื่องมือชิ้นแรกที่คนทรยศมักจะหยิบมาใช้ก่อนลงมือฆ่าเสมอ" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่บาดลึกของเซร่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของมิติซ้อนทับที่บิดเบี้ยว แรงอัดจากการระเบิดของประตูเหล็กหนาหนักเมื่อครู่ยังคงหลงเหลือเป็นคลื่นความร้อนระอุแผ่ซ่านอยู่รอบกาย รินกะพริบตาถี่เพื่อขับไล่ควันสีขาวที่คละคลุ้ง ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด ชายในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบคนยืนเรียงรายอารักขาอยู่รอบพื้นที่ ทว่าสิ่งที่สะดุดตาและบีบคั้นหัวใจที่สุด คือบุคคลที่ก้าวเท้าออกมาจากกลุ่มหมอกควัน—พี่ชายฝาแฝดของเซร่า ผู้ซึ่งควรจะหายสาบสูญไปในคดีเมื่อสิบปีก่อน รินหันไปมองอาจารย์สาวข้างกายด้วยความกังวล 'เนตรวิเคราะห์' ของเขาสั่นไหว ข้อมูลเลเวลและสถานะของศัตรูรอบตัวพุ่งทะยานขึ้นเป็นสีแดงฉานระดับอันตรายสูงสุด ทว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่จำนวนกระสุนหรือพลังเวทโบราณที่พวกมันถือครอง หากแต่เป็นกำแพงความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างเขากับเซร่า "คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดใช่ไหมครับ เซร่า" รินเอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่าแต่หนักแน่น ดวงตาสีเข้มจ้องมองแผ่นหลังในชุดโค้ทสีเทาที่ยืนนิ่งสนิท เซร่าไม่หันกลับมามอง เธอเพียงแต่ยกมือขึ้นปัดกลุ่มควันเบื้องหน้า แววตาภายใต้กรอบแว่นทรง The Lenses of Truth สะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากอินเตอร์เฟซระบบเลเวลอัปที่กำลังรันโค้ดลับบางอย่าง "โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่ขาวกับดำ ริน... บางครั้ง การที่เราจะก้าวผ่านเงื่อนไขของมิติซ้อนทับระดับ SSS นี้ไปได้ เราจำเป็นต้องยอมแลกเปลี่ยนกับสิ่งที่คุณเรียกว่า 'ความไว้ใจ'" "ความไว้ใจไม่ใช่สินค้าที่จะเอามาแลกเปลี่ยนกันได้ตามใจชอบนะครับ!" รินกำหมัดแน่น จนปลายนิ้วขึ้นสีขาว สติปัญญาและตรรกะที่เขาภาคภูมิใจกำลังถูกทดสอบอย่างหนักหน่วงด้วยสถานการณ์เฉพาะหน้า ความจริงที่ว่าบุคคลตรงหน้าคือสายเลือดเดียวกับคนสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา ทำให้ทุกย่างก้าวในตอนนี้เต็มไปด้วยกับระเบิดทางอารมณ์ "ถ้าเช่นนั้น... นายก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ ว่าตรรกะเด็กๆ ของนักสืบมือใหม่อย่างนาย มันใช้รอดชีวิตในโลกที่ถูกขับเคลื่อนด้วยระบบบ้าๆ นี่ได้จริง" เซร่ากล่าวเสียงเรียบ ก่อนที่เธอจะก้าวเท้าพุ่งเข้าใส่กลุ่มชายชุดดำด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วดุจเงาพราย เป็นการกระทำที่ตัดบทสนทนาและบังคับให้รินต้องตัดสินใจในเสี้ยววินาที *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบเงื่อนไขพิเศษ 'บททดสอบความไว้ใจ' เริ่มต้นขึ้น] [ผู้เล่น 'ริน' จำเป็นต้องเลือกระหว่าง: 1. สนับสนุนเซร่าและฝ่าวงล้อมด้วยกำลัง 2. วิเคราะห์จุดอ่อนของมิติและแยกตัวออกไปหาเส้นทางด้วยตนเอง] รินสูดหายใจเข้าลึก ภายในเสี้ยววินาทีที่สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูง 'เนตรวิเคราะห์' ทำงานเต็มกำลังจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขามองทะลุผ่านความปั่นป่วนของมิติซ้อนทับ มองเห็นรอยปริแตกของโค้ดสถาปัตยกรรมเวทมนตร์ที่ซ้อนทับอยู่ใต้พื้นผิวคอนกรีต หากเลือกทางแรก เขาอาจจะรักษาความสัมพันธ์กับอาจารย์ไว้ได้ แต่วิญญาณของพวกเขาจะติดอยู่ในลูปเวลานี้ตลอดกาล หากเลือกทางที่สอง... เขาจะต้องก้าวเดินไปข้างลำพัง โดยปราศจากหลักประกันว่าเซร่าหักหลังเขาจริงหรือไม่ "ผมไม่ได้เลือกทั้งสองทางนั้นครับ" รินพึมพำกับตัวเอง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความดื้อรั้นที่เป็นเอกลักษณ์ เขาไม่วิ่งตามเซร่า และไม่แยกตัวออกไปโดดเดี่ยว ทว่ารินกลับพุ่งตัวไปทางบุคคลในชุดสูทสีดำที่ยืนอยู่ ณ จุดศูนย์กลาง—พี่ชายของเซร่า ผู้กุมกุญแจไขปริศนาทั้งหมด ดาบพลังงานแสงสีครามถูกดึงออกจากช่องเก็บไอเท็ม เสียงหึ่งๆ ของสนามพลังสะท้อนก้องไปทั่วห้องใต้ดินอันอับชื้น เซร่าที่กำลังปะทะกับศัตรูเหลียวกลับมามองด้วยความตกใจ แววตาที่เคยเย็นชากลับไหววูบเป็นครั้งแรก "ริน! นายกำลังทำบ้าอะไร บรรพบุรุษของนายไม่ได้สอนให้เอาชีวิตไปทิ้งแบบนี้—" "อาจารย์สอนผมต่างหากครับ ว่าความจริงมักจะซ่อนอยู่ใต้จุดที่อันตรายที่สุดเสมอ" รินตะโกนตอบ พร้อมกับเหวี่ยงดาบสกัดกระสุนเวทมนตร์ที่พุ่งเข้ามาอย่างแม่นยำ ทุกย่างก้าวของเขาถูกคำนวณไว้แล้วด้วยฟิสิกส์และตรรกะอันเฉียบคม ร่างกายเติบโตขึ้นตามเลเวลที่อัปเกรด แต่หัวใจยังคงยึดมั่นในอุดมการณ์ของนักสืบ ระยะห่างระหว่างเขากับเป้าหมายลดลงเหลือเพียงไม่กี่ก้าว เงาร่างของชายในชุดสูทสีดำค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ถอดแบบมาจากเซร่าอย่างไร้ที่ติ พร้อมกับกระบอกปืนนับไม่ถ้วนที่หันมาเล็งตรงกลางหน้าผากของรินพร้อมกันในพริบตาเดียว ทว่า ก่อนที่ไกปืนจะถูกเหนี่ยว เสียงแจ้งเตือนปริศนาที่ดังขึ้นจากระบบอินเตอร์เฟซตรงหน้าอกของรินกลับทำให้ทุกความเคลื่อนไหวในห้องหยุดชะงักลง [คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบการเข้าแทรกแซงจาก 'ผู้ดูแลระบบตัวจริง' - โฮสต์หลักของแฟ้มคดีนี้ไม่ใช่เซร่า และไม่ใช่เป้าหมายตรงหน้า... แต่กำลังยืนอยู่ด้านหลังของคุณ] รินเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นพล่านจากต้นคอลงสู่กระดูกสันหลัง เมื่อลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณต้นค้างซ้าย พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบาที่ดังขึ้นข้างหูโดยที่เขาไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเลยแม้แต่น้อย "ฉลาดมากนักสืบ... แต่น่าเสียดาย ที่นายอ่านเกมพลาดไปหนึ่งก้าว" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับรินและเซร่านะครับ