การสูญเสียครั้งที่สอง

“อย่า... อย่าเข้ามานะ!” เสียงตะโกนของ ‘ก้อง’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมาขาดห้วงไปพร้อมกับเสียงโลหะหนักกระแทกพื้นคอนกรีตดังสนั่น ผมรีบพุ่งตัวออกไปจากมุมตึกด้วยสัญชาตญาณ เนตรวิเคราะห์ของผมสั่นระริก สีฟ้าครามฉายวาบขึ้นในม่านตาเหมือนระบบกำลังประมวลผลข้อมูลอย่างบ้าคลั่ง ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ ก้องนอนจมกองเลือดอยู่กลางซอยเปลี่ยว มือขวาที่เคยถนัดถือปากกาจดบันทึกบัดนี้บิดเบี้ยวผิดรูป ร่องรอยบาดแผลฉกรรจ์บนหน้าอกไม่ใช่เกิดจากกระสุนปืนหรือคมมีดธรรมดา แต่มันคือรอยไหม้เกรียมที่พุ่งออกมาจากกลไกเวทมนตร์ลึกลับ—ร่องรอยเดียวกับที่ผมเห็นในแฟ้มคดีครอบครัวเมื่อสิบปีก่อน “ก้อง! นายตั้งสติไว้!” ผมทรุดตัวลงข้างกายเขา กดมือลงบนบาดแผลเพื่อห้ามเลือด นิ้วมือสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากบาดแผล มันไม่ใช่เลือดธรรมดา แต่มันคือกราฟิกพลังงานที่กำลังไหลออกไปจากค่าสถานะของเพื่อนผม [แจ้งเตือน: ค่า HP ของ ‘ก้อง’ อยู่ในสภาวะวิกฤต: 8%... 7%...] “ริน... บันทึก... อย่าให้พวกมัน...” ก้องพยายามไขว่คว้าอากาศ มือที่สั่นเทาคว้าคอเสื้อผมแน่น แรงบีบนั้นแฝงไปด้วยความกลัวและความเจ็บปวดที่ผมไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้ “ชู่ว... พอแล้วก้อง นายจะรอด ฟังนะ นายห้ามตายเด็ดขาด!” ผมหันไปมองรอบด้านอย่างระแวดระวัง ท่ามกลางความมืดมิดของเมืองลับแล เงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่บนหลังคาตึกฝั่งตรงข้าม ร่างนั้นสูงโปร่งสวมชุดคลุมสีเข้มที่กลืนไปกับความมืดมิดของค่ำคืน แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจสั่นคือดวงตาสีอำพันที่จ้องมองลงมา... มันเป็นสายตาของผู้ล่าที่กำลังสมเพชเหยื่อ “ดูเหมือนว่า ‘เนตรวิเคราะห์’ ของเธอจะทำงานได้ดีขึ้นนะ ริน” เสียงทุ้มต่ำดังก้องในอากาศโดยไม่รู้แหล่งที่มา ผมกัดฟันกรอด ขยับตัวไปบังร่างของก้องไว้ “ออกมา! แกเป็นใคร ทำไมต้องทำแบบนี้!” “คนที่จะส่งเธอไปหาคำตอบที่เธอกำลังโหยหายังไงล่ะ” ในวินาทีนั้นเอง เซร่าปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่าข้างกายผม เธออยู่ในชุดโค้ทสีเทาตัวเก่ง กลิ่นอายพลังงานรอบตัวเธอปั่นป่วนจนอากาศรอบข้างเกิดการสั่นสะเทือน เธอยกมือขึ้นสร้างม่านพลังบาเรียสีเงินขวางกั้นระหว่างเรากับนักลอบสังหารลึกลับนั้นทันที “ริน ถอยไป” เซร่ากล่าวเสียงเรียบ แม้ใบหน้าจะนิ่งเฉยเหมือนทุกครั้ง แต่ผมสังเกตเห็นมือของเธอที่สั่นเล็กน้อย “หมอนั่นไม่ใช่คนธรรมดา มันเป็น ‘ตุ๊กตากลไกวิญญาณ’ ที่ถูกควบคุมโดยผู้ใช้ศาสตร์ต้องห้าม” “ก้องกำลังจะตายนะเซร่า! เธอต้องช่วยเขา!” ผมตะคอกใส่เธอ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมคุมอารมณ์ไม่อยู่ ระบบในหัวของผมเริ่มแสดงผลแจ้งเตือนรัวจนหน้าจอสีฟ้าบังสายตาไปหมด [ภารกิจฉุกเฉิน: รักษาชีวิตผู้ร่วมทีม (ระดับความยาก: S)] [เงื่อนไข: หาก HP ของเป้าหมายลดลงถึง 0 ระบบจะทำการลบข้อมูลความทรงจำเกี่ยวกับผู้ใช้รายนี้ออกจากเซิร์ฟเวอร์หลัก] “ฉันช่วยเขาได้...” เซร่าหันมามองผม แววตาของเธออ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที “แต่ต้องแลกด้วยการที่เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงเรื่องบันทึกเล่มนั้นโดยไม่มีฉันอยู่ข้างๆ ในช่วงเวลาที่เหลือของคืนนี้ เธอพร้อมจะแบกรับน้ำหนักของความลับที่ซ่อนอยู่ในแฟ้มนั้นหรือยัง?” ผมมองก้องที่เริ่มหมดสติ ลมหายใจเขาแผ่วเบาลงทุกขณะ ก่อนจะเงยหน้ามองนักลอบสังหารบนหลังคาที่กำลังชักอาวุธเวทมนตร์ออกมาอีกครั้ง ผมสูดลมหายใจเข้าลึก ตะโกนตอบกลับไปว่า “ถ้ามันเป็นทางเดียวที่จะช่วยเพื่อนฉันได้ ไม่ว่าความจริงมันจะน่าเกลียดแค่ไหน ผมก็ยอม!” เสียงระฆังดังขึ้นในหัวเหมือนสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุด จู่ๆ แสงสีแดงฉานก็พุ่งทะลุผ่านม่านบาเรียของเซร่าเข้ามา เสียงระบบดังแทรกซ้อนขึ้นมาในโสตประสาทของผมพร้อมกับข้อความที่ทำให้หัวใจหยุดเต้น [คำเตือน: ตรวจพบตัวตนระดับ ‘บอสลับ’ - ผู้คุมกฎแห่งเมืองลับแล ปรากฏตัว] [สถานะปัจจุบัน: การโจมตีครั้งถัดไปจะปลดล็อกความทรงจำที่ถูกผนึกของริน] [คำเตือน: หากความทรงจำถูกปลดล็อกในสภาวะจิตใจไม่มั่นคง ผู้ใช้มีโอกาสสูญเสียสถานะ ‘นักสืบ’ และเข้าสู่เส้นทาง ‘ผู้ถูกล่า’ ตลอดกาล] ร่างบนหลังคาค่อยๆ กระโดดลงมายังพื้นเบื้องล่าง พื้นคอนกรีตแตกร้าวออกเป็นวงกว้างตามแรงกระแทก กลิ่นอายแห่งความตายตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับใบหน้าที่เผยออกมาภายใต้ฮู้ดนั่น... ใบหน้าที่ทำให้ผมตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป มันคือใบหน้าของพ่อ... พ่อที่ควรจะตายไปเมื่อสิบปีก่อน! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางครั้งนี้ไปกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับผม!