คำสารภาพครึ่งๆ กลางๆ

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของเพลิงดังแทรกผ่านความเงียบของห้องทำงานวีไอพีทันทีที่ประโยคปะทะคารมจากด้านนอกหยุดลง บรรยากาศรอบตัวเขาในยามนี้คุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายอันตรายของโลกใต้ดินที่เจ้าตัวไม่เคยคิดจะปิดบัง แต่สิ่งเดียวที่ทำให้ดวงตาคมกริบคู่นั้นเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ขึ้นมาได้ กลับไม่ใช่เรื่องผลประโยชน์ทางธุรกิจหรืออาณาจักรยามค่ำคืนที่เขากุมอำนาจอยู่ หากแต่เป็นร่างโปร่งของเด็กหนุ่มที่กำลังยืนกอดอกเชิดหน้าท้าทายเขาอยู่ตรงหน้าต่างหาก “อ้าว... เพลิง กูได้ยินว่ามึงจับเด็กดื้อคนนี้ไว้... ขอร้องล่ะ ขอฉันเคลียร์กับน้องเขาสักหน่อยได้ไหมวะ?” เสียงของไอ้ตัวปัญหาที่เพิ่งก้าวล้ำเข้ามาในเขตหวงห้ามดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งของแขกไม่ได้รับเชิญที่หยุดชะงักอยู่ที่กรอบประตู เพลิงไม่ได้หันไปมองมันทันที สายตาคมดุยังคงจดจ้องอยู่ที่คินน์ นัยน์ตาสสีเข้มคู่นั้นกวาดมองสำรวจร่องรอยความดื้อรั้นบนดวงหน้าหวานที่ตอนนี้รั้นเสียจนน่าหมั่นไส้... และน่าดึงดูดใจในเวลาเดียวกัน “ออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจไม่แค่ไล่ตะرد แต่มึงจะได้เดินออกจากผับกูสภาพไหน ฉันก็ไม่รับประกัน” เพลิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชาจนคนฟังต้องสันหลังวาบ ทว่าแววตากลับไม่ได้ละไปจากคนที่ยืนเม้มริมฝีปากแน่นอยู่ตรงนั้นเลยสักนิด แขกผู้มาใหม่หัวเราะแห้งๆ ยกมือขึ้นยอมแพ้อย่างไม่จริงจังนักก่อนจะยอมล่าถอยปิดประตูลงอย่างรู้บรรยากาศ เหลือไว้เพียงความอึดอัดที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออกภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ แห่งนี้ คินน์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกสติ ปากบางๆ ขยับเตรียมสวนกลับตามนิสัยที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร “ถ้าจะมาพูดจาข่มขู่กันอีกล่ะก็ บอกไว้ก่อนเลยนะว่า—” “เงียบปากสสักนาทีได้ไหมวะ คินน์” เพลิงตัดบทด้วยน้ำเสียงที่ห้วนจัด แต่ทว่ากลับสั่นพร่าในตอนท้ายอย่างผิดคาด ร่างสูงก้าวประชิดเข้ามาด้วยความเร็วชนิดที่คนตรงหน้าตั้งตัวไม่ทัน ฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางแล้วดึงรั้งให้เข้ามาประชิดแผงอกกว้างโดยไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืน แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ผสานกันในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเพลิงโชยเข้าจมูกจนคินน์ต้องชะงัก “ปล่อยนะ... อื้อ!” คำประท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อเพลิงไม่ได้ใช้ความรุนแรงอย่างที่เคยทำ แต่กลับเป็นการก้มลงกดริมฝีปากแนบชิดลงมาเพื่อปิดกั้นวาจาอวดดีพวกนั้นแทน มันไม่ใช่จูบที่ดุดันเร่าร้อน แต่มันคือการลงทัณฑ์ด้วยความอัดอั้นที่สะสมมานาน ทว่าในขณะเดียวกัน สัมผัสที่ถ่ายทอดผ่านเรียวปากกลับสั่นไหวและแฝงความโหยหาอย่างปิดไม่มิด คินน์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด มือเรียวที่พยายามจะผลักไสอกแกร่งในตอนแรกค่อยๆ หมดแรงลงทีละน้อย เมื่อความนุ่มนวลที่แฝงอยู่ภายใต้ความดิบเถื่อนนั้นเริ่มกัดกินสติสัมปชัญญะของเขาจนหมดสิ้น หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เคมีประหลาดที่คอยดึงดูดพวกเขาสองคนเข้าหากันเสมอพุ่งทะยานจนเกินต้านทาน เพลิงถอนริมฝีปากออกช้าๆ อย่างจำใจ ดวงตาคมกริบที่มักจะไร้ความรู้สึกมาตลอดชีวิต สั่นระริกด้วยอารมณ์บางอย่างที่รุนแรงเกินกว่าจะควบคุม ไอร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณใบหน้าของคนตัวโตกว่าที่ปกติมักจะนิ่งสงบราวกับปีศาจน้ำแข็ง “นายมัน...” เพลิงพึมพำเสียงแหบพร่า หน้าผากมนแนบชิดติดกับหน้าผากของอีกฝ่าย ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน “นายมันทำให้ฉันกลายเป็นไอ้บ้า... รู้ตัวบ้างไหมวะ” คินน์หอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองคนปากร้ายที่ตอนนี้กลับแสดงสีหน้าคลั่งรักออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง ความอวดดีเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความสับสนระคนหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ “คุณ... เพลิง พูดบ้าอะไร...” เสียงของคินน์ขาดห้วง เป็นจังหวะเดียวกับที่ปลายนิ้วอุ่นจัดของเพลิงยกขึ้นเกลี่ยไล้กรอบหน้าสวยอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้ตัวตนของเด็กดื้อตรงหน้าจะสลายหายไป เพลิงกลืนก้อนความอึดอัดลงคอ หัวใจเต้นโครมครามจนเจ็บหน้าอก คำพูดที่อัดแน่นอยู่ในใจมาตลอดหลายสัปดาห์กำลังจะหลุดลอดออกจากริมฝีปาก ความรู้สึกที่มากกว่าความใคร่ มากกว่าความผูกพัน และยิ่งใหญ่เกินกว่าที่คนอย่างเขาจะยอมรับได้ง่ายๆ กำลังจะถูกประกาศออกมาให้เด็กตรงหน้าได้รับรู้ ริมฝีปากหนาขยับเตรียมเอื้อIนถ้อยคำสำคัญที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่คิดว่าจะได้พูดมันออกมาในชีวิตนี้ “คินน์... ฉันแค--” ปัง! เสียงประตูกระแทกเปิดผางขึ้นอย่างแรง พร้อมกับร่างของลูกน้องคนสนิทที่พุ่งพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนหน้าถอดสี โดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตแม้แต่น้อย “นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ทางฝั่งโกดังเก่า โดนถล่มครับ!” เพลิงชะงักกึก ประกายตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมในเสี้ยววินาที ร่างสูงผละออกจากคินน์อย่างจำใจ ทิ้งให้ประโยคบอกรักที่ยังพูดไม่จบแขวนลอยอยู่กลางอากาศ ระหว่างความเดือดดาลของโลกใต้ดินที่กำลังลุกเป็นไฟ กับหัวใจที่ยังเต้นไม่เป็นส่ำของคนทั้งคู่... ดาร์กไนท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ