ปกป้องคนของฉัน

"ถอยปากดี ๆ แบบนี้ใส่ฉันอีกรอบสิครับ เด็กน้อย... หน้าตาก็สะสวยดีนี่ ทำไม นิสัยถึงได้น่ารังเกียจขนาดนี้วะ" กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาถูกผสมกับกลิ่นบุหรี่ฉุนกึกโชยเข้าจมูกคินน์จนต้องเบือนหน้าหนี มือหนาหยาบกร้านของแขกวีไอพีพ่วงตำแหน่งหุ้นส่วนรายใหญ่ของผับกำลังบีบคางมนของเขาแน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้ผิวแก้มเนียนขึ้นรอยแดงช้ำ คินน์พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงของผู้ชายร่างหนากลับเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตฉายแววโกรธเกรี้ยวโดยไม่มีความหวาดกลัวเจือปนสักนิด "ปล่อยมือสกปรกของคุณออกจากตัวผม... ก่อนที่ผมจะทำให้คุณไม่ได้ใช้มือข้างนี้จับอะไรอีกเลยตลอดชีวิต" คินน์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาดุจลูกแมวพยศจ้องเขม็งไปยังชายวัยกลางคนตรงหน้า "ฮ่า ๆๆ ปากดีชิบหาย! ตัวแค่นี้ทำเป็นอวดเก่ง เดี๋ยวป๋าจะสอนให้เองว่าบนโลกนี้ควรพูดจากับคนใหญ่นคนโตยังไง!" มืออีกข้างที่ว่างอยู่กำลังจะเอื้อมไปกระชากปกเสื้อเชิ้ตของคินน์ให้ขาดวิ่น ท่ามกลางความชุลมุนมุมอับสายตาหลังบาร์ VIP คินน์หลับตาลงเตรียมรับความเจ็บปวดพร้อมกับงัดเข่าขึ้นหมายจะกระแทกจุดสำคัญ แต่ทว่า... เหตุการณ์กลับไม่เป็นไปตามที่คิด พรึบ! ร่างของคินน์ถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจนเซถลไถลเข้าไปปะทะกับแผ่นอกกว้างที่คุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมกับกลิ่นบุหรี่มวนโปรดพุ่งเข้าแตะจมูกทันที ก่อนที่เขาจะทันได้เงยหน้ามองว่าใครคือผู้ช่วยชีวิต เสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงก็ดังขึ้นเสียก่อน "มือข้างไหนที่แตะต้องเด็กนี่... แกอยากลองโดนตัดทิ้งดูไหมครับ สันขด" เพลิงยืนตระหง่านบังร่างของคินน์ไว้มิดชิด ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดโกนจ้องเขม็งไปยังไอ้สารเลวที่บังอาจล่วงเกินคนของเขา รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนแขกวีไอพีคนนั้นหน้าถอดสีผงะถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความหวาดกลัว "คุณเพลิง... คือผม... เด็กนี่มันปากไม่ดีใส่ผมก่อนนะ..." ชายวัยกลางคนละล่ำละลักแก้ตัว เสียงสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัดเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่ไร้ซึ่งความปรานี "ปากมันจะดีหรือจะหมายังไง... มันก็เป็นสิทธิ์ของผม ไม่ใช่ธุระกงการอะไรที่คนนอกอย่างคุณจะต้องมาสั่งสอน" เพลิงก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายช้า ๆ ท่ามกลางความเงียบงันของบรรยากาศรอบข้างที่ถูกกดทับด้วยความน่ากลัว "ไสหัวไปซะ... ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจไม่ไล่ออก แต่มอบรอยกระสุนฝังหัวให้คุณแทน" น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาดและจริงจังจนอีกฝ่ายไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง รีบกวาดตามองซ้ายมองขวาแล้ววิ่งหนีหายกลืนไปกับฝูงชนในผับอย่างรวดเร็ว ความเงียบเข้าปกคลุมมุมบาร์อีกครั้ง มีเพียงเสียงเพลงจังหวะหนักหน่วงจากฟลอร์เต้นรำที่เล็ดลอดเข้ามา เพลิงผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูก ก่อนจะหันขวับกลับมามองคนด้านหลังที่ยังยืนนิ่งอึ้ง ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจร่องรอยแดงช้ำบริเวณคางมนของคินน์อย่างละเอียดยิบ ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาในอกจนน่ารำคาญ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของคินน์ไว้ทันทีเมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะเดินหนี "โอ๊ย! เจ็บนะคุณ จะบ้าหรือไง ลากผมมาทำไมเนี่ย" คินน์นิหน้าด้วยความเจ็บ พยายามสะบัดข้อมือออกแต่เพลิงกลับยิ่งออกแรงบีบกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม "เงียบปากแล้วเดินตามมาดี ๆ ครับ อย่าให้ผมต้องหมดความอดทนไปมากกว่านี้" เพลิงไม่รอฟังคำปฏิเสธ เขากึ่งลากกึ่งจูงคินน์ให้เดินทะลุผ่านห้องพักพนักงานด้านหลัง ตรงดิ่งขึ้นไปยังบันไดหนีไฟที่ทอดตัวขึ้นสู่ชั้นดาดฟ้าของผับ ลมยามค่ำคืนปะทะเข้ากับร่างของทั้งคู่ทันทีที่ประตูเหล็กถูกผลักเปิดออก แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าใจกลางเมืองสะท้อนกับบรรยากาศรอบตัวที่เงียบสงบ ตัดกับความวุ่นวายเบื้องล่างอย่างสิ้นเชิง ปัง! เสียงประตูเหล็กปิดกระแทกตามหลังเบา ๆ เพลิงดันร่างบางของคินน์จนแผ่นหลังชิดติดกับกำแพงปูนเปลือย แขนแกร่งข้างหนึ่งยกขึ้นกั้นขวางทางหนีไว้ คินน์เบิกตากว้างเมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าระหว่างเขากับเจ้าของผับหนุ่มนั้นใกล้กันเสียจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกัน "คุณ... จะทำบ้าอะไรอีกเนี่ย หลบไปเลยนะ" คินน์พยายามดันแผงอกอีกฝ่ายออก แต่เพลิงกลับนิ่งสนิท ราวกับกำแพงหินผา "ทำบ้าอะไรเหรอครับ?" เพลิงโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น ดวงตาคมปلاกประกายความดุดันผสมผสานกับความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก "รู้ตัวไหมว่าถ้าฉันลงไปช้ากว่านั้นอีกแค่ก้าวเดียว... นายคงโดนมันลวนลามไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ทำไมถึงได้ชอบหาเรื่องใส่ตัวนักวะคินน์?" "แล้วมันเรื่องอะไรของคุณเล่า! ผมจะโดนทำอะไรมันก็เรื่องของผม ไม่ได้เดือดร้อนอะไรสักหน่อยนี่!" คินน์เถียงกลับทันควัน เชิดหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นรัวผิดจังหวะด้วยความใกล้ชิดก็ตามที "ปล่อยผมได้แล้ว ผมต้องกลับไปเคลียร์โต๊ะต่อ" "ปากเก่งนักนะ" เพลิงแค่นหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดหย่อน "เก่งนักใช่ไหมกับอีแค่เรื่องแค่นี้... ทำไม? กลัวคนอื่นเขาจะไม่รู้หรือไงว่านายมันดึงดูดพวกหื่นกามขนาดไหน" "นี่คุณ! พูดจาให้มันน้อย ๆ หน่อยนะ!" คินน์ถลึงตาใส่ มือเรียวปัดป้องอกเพลิงแรง ๆ ด้วยความโมโห "ผมไม่ได้อ่อยใครทั้งนั้นแหละ ไอ้หมอ... นั่นมันรุ่มร่ามใส่ผมก่อนต่างหากเล่า! ถ้าคุณจะมาหาเรื่องผมซ้ำอีกล่ะก็ หลบไปเลย ผมไม่อยากคุยด้วยแล้ว!" คินน์ก้มตัวมุดลอดแขนแกร่งที่กั้นอยู่หมายจะหนีออกไปทางประตู แต่เพลิงเร็วกว่า เขาคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังของคินน์กระแทกเข้ากับอกอุ่นของเขาเต็มรัก ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าทำให้คินน์ชะงักกึก ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะเมื่อใบหน้าคมคายโน้มลงมาจนริมฝีปากแทบจะแนบชิดกับใบหู "ใครบอกว่าฉันจะมาหาเรื่อง..." น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบแผ่วเบาข้างขมับ ทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง "ที่ฉันตามขึ้นมา... เพราะฉันหงุดหงิดต่างหากล่ะครับ" "ห... หงุดหงิดอะไรของคุณเล่า ปล่อยนะ!" "หงุดหงิดที่เห็นคนอื่นมันกล้าแตะต้องของ ๆ ฉัน... ทั้งที่รอยช้ำบนตัวนาย ควรจะเป็นฝีมือของฉันคนเดียวเท่านั้น" คำพูดกำกวมแต่แฝงความหมายดิบเถื่อนทำให้คินน์ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ หัวใจเต้นกระหน่ำรัวราخواจะหลุดออกมานอกอก เขากัดริมฝีปากแน่นอย่างทำอะไรไม่ถูก ยิ่งพยายามดิ้นหนี อ้อมกอดที่โอบล้อมอยู่ก็ยิ่งรัดแน่นราวกับคีมเหล็ก เพลิงเลื่อนมือข้างหนึ่งขึ้นมาเกลี่ยรอยแดงตรงคางของคินน์เบา ๆ สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับแววตาดุดันเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง ความเงียบงันเริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างคนทั้งคู่ มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงหัวใจที่เต้นตรงจังหวะเดียวกัน ทว่า... ก่อนที่คินน์จะทันได้เอաբาทาประทับหน้าแข้งคนฉวยโอกาส กริ๊ด... เสียงเปิดประตูเหล็กดาดฟ้าดังขึ้นแผ่วเบา พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมแสงไฟสลัว "คุณเพลิงครับ! แขกวีไอพีโต๊ะใหญ่โวยวายหาเรื่องไม่เลิก บอกว่าต้องการให้คุณเคลียร์ด่วนเลยครับ!" เพลิงชะงักกึก ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกขัดจังหวะ เขายังไม่ทันได้ผละออกจากร่างบาง เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ พร้อมกับน้ำเสียงคุ้นเคยของใครอีกคนก็เอ่ยทักขึ้นด้วยความตกใจ "อ้าว... บอสอยู่ตรงนี้เองเหรอครับ? แล้วนั่น... ทำอะไรกันอยู่เหรอครับเนี่ย?" เพลิงหันขวับกลับไปมองต้นเสียง ดวงตาคมเข้มหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ก้าวเข้ามาใหม่ชัดเจน... คนที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาขัดจังหวะในวินาทีเป็นตายเท่ากันนี้เอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนความเดือดไปด้วยกันตอนนี้นะครับ