ก้าวข้ามเส้นขนาน

กลิ่นบุหรี่มวนหนาเจือจางคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงในห้องพักส่วนตัวชั้นบนสุดของ The Inferno ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมหลังเสียงประตูปิดลงนั้นหนักอึ้งเสียยิ่งกว่าเสียงปืนนัดเมื่อครู่ที่ดังขึ้นจากชั้นล่าง เพลิงยืนนิ่งอยู่หน้าบานกระจกใสเงาวับ สะท้อนภาพร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่ยับยู่ยี่เล็กน้อยจากการชุลมุนวุ่นวาย ดวงตาดุดันคมกราบคู่นั้นกวาดมองเงาสะท้อนของตัวเองสลับกับร่างบางที่ยืนพิงผนังห้องอยู่อีกด้าน แววตาของปีศาจน้ำแข็งแห่งโลกใต้ดินไม่ได้เย็นชาไร้ความรู้สึกอีกต่อไป ทว่ามันกำลังลุกโชนด้วยไฟโทสะที่ไร้ที่ระบาย และบางสิ่งที่ซ่อนเร้นลึกซึ้งจนเจ้าตัวยังไม่อยากยอมรับ “นายจะยืนทื่อเป็นเสาหินอีกนานไหม คินน์” เพลิงเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ ทุ้มนุ่มแต่แฝงความดุดันที่จงใจกดให้ต่ำลงเพื่อข่มความสั่นไหวในอก คินน์ยกมือขึ้นปาดคราบฝุ่นและเหงื่อออกจากข้างแก้ม ใบหน้าหวานตึงเครียด ดวงตากลมโตฉายแววพยศดื้อรั้นเช่นเคย แม้ลมหายใจจะยังหอบสะั่นด้วยความเหนื่อยอ่อนจากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ “ถ้าฉันไม่ยืนเป็นเสาหิน แล้วจะให้ฉันทำอะไร เดินไปปรบมือให้ความบ้าบิ่นของคุณหรือไง ที่ลากตัวเองเข้าไปรับกระสุนแทนฉันเนี่ยนะ!” คินน์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดที่พยายามกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก “สมองนายทำด้วยอะไรวะเพลิง อยากตายหรือไง ถึงได้พุ่งเข้าไปรับคมกระสุนหน้าตาเฉยแบบนั้น!” เพลิงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่เคลือบด้วยความห่วงใยดิบเถื่อน “เป็นห่วงฉันว่างั้นเถอะ?” เพลิงหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย บีบพื้นที่แคบๆ ในห้องให้แคบลงไปอีก “ปากดีไม่เปลี่ยน... แต่ตัวสั่นเป็นลูกนกแบบนี้ คิดจะเถียงฉันด้วยท่าทางไหนล่ะ หึ” “ใครสั่น!” คินน์ถอยหลังจนแผ่นหลังชนติดกับผนังเย็นเฉียบ ทว่าเพลิงกลับเร็วกว่า มือหนาเอื้อมไปทาบลงบนผนังด้านข้าง กักขังร่างเพรียวไว้ในวงแขนอย่างเบ็ดเสร็จ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีอากาศแทรกผ่าน กลิ่นกายเฉพาะตัวของเพลิงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ โชยเข้าปะทะนาสิกจนหัวใจของคินน์กระตุกวูบ ดวงตาคมกราบจ้องมองริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างถือดี เพลิงไล่สายตาสำรวจใบหน้าเนียนใสที่มีรอยเปื้อนฝุ่นเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยกระแสอารมณ์บางอย่างที่ร้อนรุ่มและอันตรายยิ่งกว่า “ถอยไปนะเพลิง...” คินน์เอ่ยเสียงแผ่ว พยายามเบือนหน้าหนีสายตาร้อนแรงที่มองมาดั่งจะกลืนกิน “นายยังพูดเรื่องบ้าๆ ค้างไว้เมื่อกี้... อย่าคิดว่าจะเบี่ยงประเด็นด้วยการมาทำรุ่มร่ามแบบนี้เลยนะ” เพลิงชะงักไปเล็กน้อย มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นอย่างฝืนๆ ประโยคบอกรักที่ยังพูดไม่จบเมื่อครู่หวนกลับมาหลอกหลอนในหัวสมองอีกครั้ง คนอย่างเพลิงไม่เคยเอ่ยคำหวานเลี่ยนซ้ำซากกับใคร ชีวิตนี้มีแต่ความดิบเถื่อน การแย่งชิง และอำนาจ แต่กับเด็กดื้อคนนี้... คำว่ารักมันดันหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากได้ง่ายดายเสียจนน่าตกใจ “อยากฟังต่อเหรอ?” เพลิงโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดใบหูขาวสะอาด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่จนคินน์เผลอหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้และวาบหวิว “อยากรู้ใช่ไหมว่าไอ้สิ่งที่ฉันยังพูดไม่จบเมื่อกี้... มันคืออะไรกันแน่” “ฉัน... ฉันไม่ได้อยากรู้สักหน่อย!” คินน์เถียงเสียงแข็ง ทว่าใบหูและพวงแก้มกลับแดงก่ำลามไปจนถึงต้นคอ เป็นหลักฐานชั้นดีว่าเจ้าตัวกำลังเสียอาการอย่างหนัก “โกหกไม่เนียนเลยนะ คินน์” เพลิงใช้นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกอย่างเบามือสัมผัสที่อ่อนโยนผิดกับบุคลิกดิบเถื่อนทำให้คินน์นิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิด ความเงียบโรยตัวลงมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด หากแต่มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดมหาศาล ไม่อาจถอยหลังกลับ และไม่อาจปฏิเสธเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอกของกันและกันได้ เพลิงโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ปลายจมูกโด่งเกือบจะแตะคลอเคลียกับแก้มเนียน คินน์หลับตาลงอย่างจำยอม หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความรู้สึกต่อต้านที่มีทั้งหมดมลายหายสิ้น เหลือเพียงความโหยหาในสัมผัสอุ่นร้อนที่กำลังจะเกิดขึ้น... *ปัง!* เสียงประตูกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของลูกน้องคนสนิทที่พรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด “นายครับ! พวกมันบุกเข้ามาทางด้านหลัง ล้อมตึกไว้หมดแล้วครับ!” เพลิงผละออกจากร่างของคินน์ในเสี้ยววินาที ประกายตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมดั่งปีศาจร้ายในพริบตาเดียว บรรยากาศรอบตัวกลับคืนสู่ความดิบเถื่อนของโลกใต้ดินที่ร้อนระอุอีกครั้ง คินน์ลืมตาขึ้น หอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้ายังคงมีร่องรอยความเสียดายและตกใจปะปนกัน เพลิงหันกลับมามองคินน์ด้วยสายตาคมกราบเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะคว้าปืนพกสีดำสนิทขึ้นมาปลดเซפอย่างคล่องแคล่ว “ล็อกประตูแล้วรออยู่ตรงนี้...” เพลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด เด็ดเดี่ยว และทรงอำนาจ “อย่าออกไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมา... เข้าใจไหม?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนดาร์กไนท์เสมอนะครับ