ความเข้าใจที่กระจ่าง

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของ The Inferno เพลิงยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานกระจกนิรภัย สายตาคมกริบดั่งปีศาจน้ำแข็งกวาดมองร่างของคนที่เพิ่งพังประตูเข้ามาด้วยหัวใจที่เต้นกระหน่ำผิดจังหวะ—ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะรอยแผลและคราบเขม่าดินปืนบนเสื้อผ้าของคินน์ มันฟ้องชัดเจนว่าเด็กดื้อคนนี้เพิ่งไปแลกหมัดกับความเป็นความตายมา "นายคิดจะทำบ้าอะไรของนายอีก เพลิง" เสียงหอบสะท้านของคินน์ดังขึ้น พร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมไปคว้าขอบโต๊ะไว้เพื่อพยุงร่างที่สะินสะเทือน ดวงตากลมโตคู่นั้นแดงก่ำ มีทั้งหยดน้ำตาแห่งความคับแค้นและประกายความดื้อรั้นที่ไม่มีวันยอมจำนนต่อสิ่งใด เพลิงขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้น สัญชาตญาณดิบเถื่อนของเจ้าพ่อโลกใต้ดินร้องเตือนให้เขากักขังคนตรงหน้าไว้ให้อยู่หมัด แต่เมื่อเห็นสภาพยับเยินของคนที่เขาแอบปกป้องมาตลอด... ความเย็นชาที่เคยสร้างขึ้นมาเกราะกั้นก็พังทลายลงในพริบตา "ฉันต่างหากที่ต้องถามนาย ว่าทำไมถึงต้องเอาตัวเข้าไปเสี่ยงกับไอ้พวกสารเลวพวกนั้น" เพลิงก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวด้วยความเร็วที่เหนือกว่า มือหนาเอื้อมไปคว้าต้นแขนเรียวของคินน์ไว้ แต่แรงบีบนั้นกลับเบามืออย่างที่เจ้าตัวก็ไม่คาดคิด "นายมันโง่ หรือว่ารอดชีวิตมาได้จนถึงตอนนี้เพราะโชคช่วยกันแน่" "ปล่อยนะ!" คินน์สะบัดแขนหนีด้วยความดื้อดึง แม้เรียวขาจะแทบยืนไม่ไหว "ถ้าฉันไม่ทำแบบนั้น นายก็จะตกเป็นเป้าหมาย... นายคิดว่าตัวเองเก่งมาจากไหนวะ เพลิง? คิดว่าคุมทุกอย่างได้หมดแล้วเหรอ คนที่ยืนอยู่ข้างหลังเงาของนายมันน่ากลัวกว่าที่นายคิดหลายร้อยเท่า!" คำพูดนั้นหยุดชะงักลงเมื่อเพลิงดึงร่างบางเข้ามากอดรัดไว้แนบอกอย่างรวดเร็ว แรงปะทะนั้นทำให้คินน์เผลอสูดดมกลิ่นกายคุ้นเคยที่ผสมผสานกับความเครียดและกลิ่นบุหรี่จางๆ หัวใจที่กำลังเต้นเร็วด้านในอกกระแทกเข้าหากันราวกับจะทะลุออกมา "รู้แล้ว..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแนบขมับของคนในอ้อมกอด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดเส้นผมสีดำสนิท "ฉันรู้ทุกอย่างแล้ว... คินน์" คินน์ชะงัก ร่างกายที่เคยเกร็งขืนค่อยๆ อ่อนยวบลงในอ้อมแขนที่โอบกอดเขาไว้แน่นเกินกว่าจะผลักไส ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "นาย... หมายความว่ายังไง" "หมายความว่า ฉันรู้ว่าคนที่นายพยายามปกป้องด้วยการวิ่งเข้าไปหาอันตรายคือใคร และฉันก็รู้ว่าทำไมตลอดเวลาที่ผ่านมา นายถึงทำตัวปากร้ายใส่ฉัน ทำเป็นผลักไสฉันให้ออกไปไกลๆ" เพลิงผละใบหน้าออกเล็กน้อยเพื่อสบตากับคนตรงตรง ดวงตาคมปลาบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับฉายแววความลึกซึ้งที่หาดูได้ยากยิ่ง "นายกลัวว่าถ้าฉันเข้าใกล้ตัวตนมืดมนของฉันมากเกินไป ฉันจะพัง... นายกลัวว่าฉันจะตาย" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน คินน์เม้มริมฝีปากแน่น ความลับที่อดทนเก็บไว้ภายใต้กำแพงความเย่อหยิ่งบัดนี้ถูกรื้อถอนจนหมดเปลือก หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้หลุดไหลลงมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ริมฝีปากกลับยังคงแค่นยิ้มหยันตามนิสัย "อย่ามาทำเป็นรู้ดีหน่อยเลย เพลิง..." เสียงของคินน์สั่นพร่าเล็กน้อย แต่นัยน์ตากลับดึงดูดใจอย่างประหลาด "ฉันแค่รำคาญนาย... แค่ไม่อยากให้ใครมาตายในผับของฉันจนลูกค้าหายหมดก็เท่านั้นแหละ" เพลิงหลุดหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความเยาะเย้ย มีเพียงความเอ็นดูและความคลั่งรักที่พรั่งพรูออกมาจนล้นปรี่ นิ้วเรียวใหญ่เกลี่ยคราบน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนน่าใจหายทำให้คินน์ต้องหลบสายตา "ปากแข็งไม่เปลี่ยนเลยนะ... ตัวแสบ" เพลิงกระซิบชิดริมฝีปาก "ต่อให้ฉันจะเคยโกรธ เคยสงสัยในตัวนาย หรือเคยคิดว่านายเข้ามาเพื่อหักหลังฉัน... แต่ทุกความรู้สึกเหล่านั้นมันพังทลายลงตั้งแต่เห็นนายเอาร่างกายของตัวเองมาขวางกระสุนแทนฉันในคืนนี้แล้ว" คินน์สะท้านเฮือกเมื่อปลายนิ้วของเพลิงเลื่อนมาแตะที่ริมฝีปากของตน ความใกล้ชิดนี้มันอันตราย เกินกว่าที่หัวใจบอบช้ำจะต้านทานไหว "นาย... ให้อภัยฉันแล้วจริงๆ เหรอ" คินน์ถามเสียงแผ่ว ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาหลายวันคลายตัวลงทีละน้อย "ฉันไม่เคยโกรธนายลงหรอกคินน์... มีแต่โกรธตัวเองที่ปกป้องนายได้ไม่ดีพอ" เพลิงดึงร่างบางเข้ามาประชิดยิ่งขึ้นจนไม่เหลือช่องว่าง ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้จนลมหายใจชนกัน "ต่อจากนี้ไป ไม่มีทางที่ฉันจะปล่อยให้นายต้องแบกรับเรื่องบ้าๆ นี่คนเดียวอีกแล้ว... สัญญากับฉันสิ ว่าจะไม่ทำอะไรเสี่ยงแบบนี้อีก" คินน์มองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่สะท้อนเงาของตนเองอยู่ภายในนั้น ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของเพลิงทำให้เขายอมพยักหน้าช้าๆ เป็นการยอมจำนนโดยสมบูรณ์ "อือ... รู้แล้วน่า" เพลิงโค้งยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่สลักลึกความคลั่งรักไว้เต็มเปี่ยม ก่อนที่เขาจะโน้มใบลงมาเตรียมมอบจุมพิตแห่งการให้อภัยและพันธนาการหัวใจของกันและกันให้แนบแน่นยิ่งขึ้น... ทว่า ทันทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแตะสัมผัสกัน เสียงปรบมือช้าๆ และเยือกเย็นก็ดังขึ้นจากมุมมืดของระเบียงห้องที่เปิดแง้มไว้ "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... ความรักของพวกเธอเนี่ย มันช่างงดงามจนฉันเกือบจะอิจฉาเลยล่ะ" เพลิงชะงักกึก ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันดั่งสัตว์ป่าในเสี้ยววินาที เขาดึงคินน์มาหลบไว้ด้านหลังทันที พร้อมกับที่เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวพ้นความมืดเข้ามาในแสงไฟ... คนที่เพลิงคิดว่าถูกกำจัดไปตั้งแต่หลายปีก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ชัดเจนขึ้นของเขานะครับ