กลับมาเริ่มต้นใหม่

เสียงปืนนัดเดียวในคืนนั้น ไม่ได้เพียงแต่ดับลมหายใจของศัตรูเก่าที่ตามรังควาน แต่มันยังเป่า1ล้างความระแวงและเงื่อนไขรุงรังทั้งหมดที่เคยขวางกั้นระหว่างพวกเขาทิ้งจนไม่เหลือซาก เพลิงยังจำสัมผัสอุ่นร้อนของฝ่ามือที่เขาฉุดกระชากให้หลบวิถีกระสุนได้แม่นยำ ในสถานการณ์เฉียดตายแบบนั้น ไม่มีบทสนทนากลมกล่อม ไม่มีคำบอกรักหวานเลี่ยน มีเพียงแววตาดุดันที่ฉายชัดถึงความตื่นตระหนกปะปนกับความหวงแหนอย่างปิดไม่มิด และนั่นแหละคือตัวตนของ 'ปีศาจน้ำแข็ง' แห่งโลกใต้ดิน... ปากร้าย ทำตัวใจร้ายใส่ทุกเรื่อง แต่พอเอาเข้าจริงกลับเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องคนปากเสียที่ยืนอยู่ข้างกาย คินน์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้มกลางห้องทำงานส่วนตัวของเพลิง ดวงตากลมโตสำรวจรอบห้องที่คุ้นเคยแต่วันนี้บรรยากาศกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่มีรังสีความกดดัน ไม่มีคราบเลือดหรือกลิ่นอายความตายหลงเหลือ มีเพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด "มองหน้าผมแบบนี้... ติดใจรอยกระสุนเมื่อคืน หรือติดใจคนยิงกันแน่ครับคุณเด็กดื้อ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวออกมาจากห้องน้ำในชุดลำลองสบายๆ เพลิงใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับหยดน้ำบนกลุ่มผมสีดำสนิท สายตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่คนนั่งรอด้วยประกายระยิบระยับที่หาดูได้ยาก คินน์เบะปากใส่ทันทีตามสัญชาตญาณความไม่ยอมคน "หลงตัวเองชะมัด ใครเขามองคุณกัน... ผมแค่กำลังคิดว่าห้องนี้สมควรเปลี่ยนโซฟาใหม่ได้แล้ว มันนั่งไม่สบายเอาเสียเลย" "ปากดี" เพลิงหัวเราะในลำคอ ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งเบียดชิดจนโซฟายวบลงไปครึ่งแถบ กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยความเย้ายวนลอยเข้าปะทะจมูกจนคินน์ต้องขยับตัวถอยหนี แต่มีหรือที่คนอย่างเพลิงจะยอมปล่อยให้เหยื่อหลุดมือ ฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วรวบเข้าหาตัวอย่างง่ายดาย "ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไงไอ้คุณเพลิง!" คินน์โวยวายพร้อมกับใช้มือผลักอกแกร่ง แต่แรงแค่นี้สำหรับเพลิงแล้วมันไม่ต่างอะไรกับการสะกิด "ไม่ปล่อย... ทีตอนประกาศกร้าวว่าจะเดินออกไปจากชีวิตผมเมื่อหลายเดือนก่อน ทำไมไม่เห็นดื้อแบบนี้บ้างล่ะครับ" เพลิงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเจือความตัดพ้อเล็กน้อยแต่แฝงความเจ้าเล่ห์เต็มพิกัด ลลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำเอาขนลุกเกรียว "ก็คุณมัน... น่ารำคาญ" คินน์เสียงแผ่วลง ความดุดันทิฐิที่เคยมีมลายหายไปเกือบหมดเมื่อปลายนิ้วอุ่นของอีกฝ่ายเริ่มลูบไล้เบาๆ ที่กรอบหน้า เรียวคอยระหงถูกบังคับให้เงยขึ้นรับสายตาที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักจนน่ากลัว ไม่มีเงื่อนไข ไม่มีข้อแม้ ไม่มีสัญญาบ้าบออะไรทั้งสิ้น... พวกเขากลับมาอยู่ร่วมห้อง ร่วมเตียง และร่วมหายใจในพื้นที่เดียวกันด้วยความสมัครใจล้วนๆ หลังจากผ่านพ้นสมรภูมิความเป็นความตายมาด้วยกัน คินน์ถึงได้รู้ซึ้งว่าโลกภายนอกที่ไม่มีผู้ชายปากร้ายคนนี้คอยกวนประสาท มันช่างเคว้งคว้างและไร้สีสันเสียเหลือเกิน เพลิงเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนระยะห่างแทบไม่เหลือ ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันนิ่งงัน สะท้อนภาพของกันและกันไว้อย่างชัดเจน "ต่อจากนี้ ไม่มีทางให้เดินหนีอีกแล้วนะคินน์" น้ำเสียงจริงจังเอ่ยลอดไรฟัน "ไม่ว่านายจะด่า จะเถียง หรือจะพยศแค่ไหน ฉันก็จะขังนายไว้ตรงนี้... ข้างกายฉันนี่แหละ" คินน์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ถึงปากจะบอกว่าไม่ยอม แต่ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหูก็ฟ้องชัดว่าพ่ายแพ้ราบคาบ "ใครจะยอมให้คุณขังอยู่ฝ่ายเดียวเล่า... ผมต่างหากที่จะคอยป่วนจนคุณประสาทกินไปข้างหนึ่ง" คินน์สวนกลับเสียงสั่น พยายามกลบเกลื่อนความเขินอายด้วยการเชิดหน้าขึ้น เพลิงกระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและดุดันในเวลาเดียวกัน ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง สัมผัสที่เต็มไปด้วยความโหยหาและผูกพันดึงสติของคินน์ให้หลุดลอยไปชั่วขณะ มือเรียวเผลอยกขึ้นกำเสื้อด้านหลังของอีกฝ่ายไว้แน่น ตอบรับสัมผัสที่รุกไล่ด้วยความเต็มใจ บรรยากาศในห้องเงียบสงบลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความหวานล้ำกำลังโอบล้อมคนทั้งคู่ไว้ เสียงเคาะประตูดังสนั่นสามครั้งก็ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงอย่างไม่ไว้หน้า *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เพลิงชะงักกึก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันทีด้วยความหงุดหงิด ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันดั่งสัตว์ป่าในเสี้ยววินาที ใครหน้าไหนกล้ามาขัดจังหวะเวลาความเป็นส่วนตัวของเขากลางดึกแบบนี้ คินน์ผละออกเล็กน้อยด้วยความตกใจ หันไปมองที่ประตูห้องด้วยความสงสัย เพลิงส่งสัญญาณมือให้คินน์นั่งรออยู่เงียบๆ ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาก้าวเท้าฉับๆ ไปที่ประตูก่อนจะกระชากเปิดออกอย่างแรงด้วยอารมณ์คุกรุ่น ทว่า... ร่างของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า กลับทำให้ลมหายใจของ 'ปีศาจน้ำแข็ง' สะดุดกึก ดวงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ร่างโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทเปียกชุ่มไปด้วยหยดฝน ใบหน้าหวานซีดเซียวแต่คุ้นตาอย่างแม่นยำ เส้นผมลู่แนบแก้ม และรอยยิ้มเยдяที่ส่งมาให้พร้อมกับคำพูดที่ทำเอาอุณหภูมิรอบตัวดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็ง "ไง... เพลิง ไม่คิดเลยนะว่าเพื่อนรักอย่างกู จะรอดกลับมาทวงของๆ คืนจากมึงได้เร็วขนาดนี้" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้... เตรียมรับมือกับจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ในตอนหน้าได้เลยครับ!