ประกาศศักดาคนคลั่งรัก

"กูว่ามึงควรหุบปาก แล้วก้าวขาออกไปจากผับกูก่อนที่กูจะหมดความอดทน" เพลิงไม่ได้ตะคอก น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทราวกับพื้นผิวน้ำแข็งที่ซ่อนกระแสน้ำวนมหาศาลไว้เบื้องล่าง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดสีดำสนิทขยับยืนบังร่างบางของคินน์ไว้มิดชิด สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมอง 'ศัตรูเก่า' ที่ยืนอยู่กลางโถงทางเดินของผับหรูแห่งนี้ด้วยความรู้สึกที่มากกว่าความรำคาญ "หึ... ปากดีเหมือนเดิมเลยนะ" ชายหนุ่มท่าทางกร้านโลกที่เพิ่งกลับมาทวงแค้นเหยียดยิ้ม พลางกวาดสายตาหยาบโลนไปที่ไหล่ของคินน์ที่โผล่พ้นหลังเพลิงออกมา "ของเล่นชิ้นใหม่เหรอเพลิง? สวยใช้ได้นี่หว่า สนใจแบ่งให้กูลิ้มรสบ้างไหม?" บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทลงทันที เสียงเพลงบีทหนักๆ จากในผับดูจะไกลออกไปเมื่อความเย็นเยียบแผ่ซ่านออกจากตัวเพลิง แรงกดดันมหาศาลทำให้การ์ดที่ยืนอยู่รอบข้างพากันถอยกรูด คินน์ไม่ได้ขวัญอ่อนถึงขั้นหลบหลังคนอื่นไปตลอดกาล มือบางเอื้อมมาแตะชายเสื้อของเพลิงเบาๆ ก่อนจะก้าวออกมาเผชิญหน้ากับศัตรูของคนรักด้วยแววตาที่ไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย "ของเล่นงั้นเหรอ?" คินน์แค่นหัวเราะ ปลายคางเชิดขึ้นอย่างถือดี "ปากเน่าๆ แบบนี้ ควรเอาไปล้างด้วยโซดาไฟนะเผื่อจะคิดอะไรที่มันฉลาดขึ้นได้บ้าง อ้อ... แล้วก็จำใส่สมองไว้ด้วยว่าฉันไม่ใช่ของใคร และต่อให้เพลิงเป็นเจ้าของที่นี่ เขาก็ไม่มีวันเอา 'คน' อย่างฉันไปแลกกับเศษเดนแบบแก" เพลิงชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองแผ่นหลังของคนตัวเล็กกว่าด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ความดิบเถื่อนในตัวเขาเริ่มเดือดพล่าน ไม่ใช่เพราะความโกรธที่ถูกท้าทาย แต่มันคือความรู้สึก 'หวง' จนอยากจะจับคนตรงหน้าขังไว้ในห้องนิรภัยไม่ให้ใครหน้าไหนได้เห็นหน้าอีก "เก่งนักนะ" เพลิงเอ่ยเสียงต่ำพลางก้าวขึ้นไปยืนขนาบข้าง มือหนาเลื่อนไปโอบเอวบางไว้แน่น บีบกระชับเบาๆ เป็นการประกาศศักดาให้เห็นชัดเจน "ถ้าอยากรู้นักว่าใครเป็นเจ้าของ ก็ดูให้เต็มตา..." เพลิงกดจูบหนักๆ ลงบนขมับของคินน์ท่ามกลางสายตาของลูกน้องนับสิบ และศัตรูที่หน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด มันไม่ใช่แค่การแสดงเพื่อข่มขู่ แต่มันคือการประกาศว่าคนคนนี้คือ 'จุดอ่อน' และ 'ของสำคัญที่สุด' ในชีวิตของปีศาจน้ำแข็งอย่างเขา "ไปลากคอมันออกไป" เพลิงออกคำสั่งเสียงเย็นโดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง "อย่าให้กูเห็นหน้ามันในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรจากที่นี่อีก ถ้ามันยังกล้าขยับตัว... ก็ทำให้มันไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเดินออกมา" ท่ามกลางความวุ่นวายของการจัดการศัตรู เพลิงหันกลับมาหาคินน์ เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้นที่กำลังสั่นไหวเพียงเล็กน้อย เขาไม่ได้ปล่อยมือจากเอวบาง แต่กลับดึงให้เข้ามาแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน "ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้" คินน์ถาม พยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบแม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมา "เพราะกูไม่เคยเล่นเกมที่ต้องเสียอะไรไป" เพลิงก้มลงกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้คินน์ขนลุกซู่ "และสำหรับมึง... กูก็ไม่คิดจะให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องแม้แต่ปลายผม ถ้ามึงไม่ยอมเป็นของกูดีๆ งั้นก็เตรียมตัวรับมือกับความคลั่งของกูไว้ให้ดี" "มึงมันบ้าเพลิง" "เออ ก้าบ้า... บ้าเพราะมึงคนเดียวนั่นแหละ" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวยาวๆ เข้ามาในโถงทางเดินก็หยุดลงที่ด้านหลังของทั้งคู่ เพลิงและคินน์หันไปมองพร้อมกันโดยสัญชาตญาณ แสงไฟสลัวในผับกระทบเข้ากับใบหน้าของแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนใหม่ ทำให้สีหน้าของเพลิงเปลี่ยนจากความคลั่งรักเป็นความเครียดขึ้งทันที ชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานที่ดูคุ้นตาคนทั้งคู่ยืนอยู่ที่ประตู พร้อมกับบอดี้การ์ดส่วนตัวนับสิบคนที่วางมือไว้ที่เอวเตรียมพร้อมทำภารกิจบางอย่าง "เพลิง... แกกล้าดียังไงถึงขัดคำสั่งพ่อ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น เพลิงกระชับกอดคินน์แน่นขึ้นกว่าเดิม แววตาที่เคยอ่อนโยนกับคินน์เมื่อครู่กลับกลายเป็นแววตาของนักล่าที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างที่ขวางทาง "ที่นี่ผับของผม... และเรื่องของผม ก็ไม่มีใครมีสิทธิ์มาบงการ" "งั้นก็ดูให้ดีว่าแกจะรักษาคนข้างกายแกไว้ได้นานแค่ไหน" ผู้เป็นพ่อแค่นยิ้มก่อนจะผายมือให้ลูกน้อง "จัดการเอาตัว 'คินน์' ออกมา เดี๋ยวนี้" คินน์ชะงักไปเมื่อเห็นปืนที่ถูกชักออกมาจากเงามืดของกลุ่มคนเหล่านั้น เพลิงขยับตัวบังคินน์ไว้มิดชิด พลางควักปืนพกคู่ใจออกมาเตรียมพร้อมรับมือ สถานการณ์ที่ดูเหมือนจะจบลงด้วยดีกลับกลายเป็นหลุมพรางที่เลวร้ายที่สุด เพลิงหันมาสบตาคินน์เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะกระซิบเบาๆ "อย่าปล่อยมือจากเสื้อกู... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เดินทางมากับผมและตัวละครเหล่านี้จนถึงโค้งสุดท้ายนะครับ ดาร์กไนท์สัญญาว่าจะส่งท้ายความคลั่งรักนี้ให้คุ้มค่าที่สุดครับ