พิสูจน์รักแท้

เสียงกระสุนแหวกอากาศดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก กลิ่นดินปืนและสนิมเหล็กคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงในมุมอับสายตาหลังบาร์ คินน์เบิกตากว้างจนแทบถลน ร่างเพรียวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหินเมื่อเงาดำทะมึนของกระสุนนัดนั้นพุ่งตรงเข้ามายังจุดที่เขายืนอยู่ สมองสั่งการให้หลบแต่ขาทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ทว่า—เร็วกว่าความคิด ร่างสูงใหญ่ของเพลิงพุ่งเข้ามาประชิดตัวราวกับพายุหมุน แขนแกร่งคว้าเอวบางกระชากเข้ามาแนบอกอย่างแรง แรงเหวี่ยงนั้นทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปกระแทกกับพื้นพรมหนา เสียงเนื้อกระทบพื้นประสานกับเสียงโลหะหนักอึ้งที่ฝังลึกเข้ากับผนังไม้ด้านหลังแทนที่จะเป็นร่างของเขา "เพลิง!" คินน์ครางชื่อนั้นออกมาด้วยความตื่นตระหนก หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นรอยเลือดซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีเข้มบริเวณหัวไหล่ด้านขวาของคนตัวโต ผู้มาเยือนคนใหม่—ชายชุดดำสวมฮู้ดปิดบังใบหน้าครึ่งซีก ปลดรอยยิ้มเยียบเย็นออกมาจากมุมปาก พร้อมกับเล็งกระบอกปืนเก็บเสียงในมือกลับมายังเป้าหมายเดิมอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะปลิดชีพคนตรงหน้าให้ได้ในพริบตา "หรี่ตามองอะไรวะ อยากตายนักหรือไงไอ้เวรนี่" เพลิงกัดฟันกรอด ความเจ็บปวดจากแผลกระสุนถากไม่ระคายเคืองความดุดันในแววตาของเขาเลยแม้แต่น้อย ปีศาจน้ำแข็งฉายแววตาดิบเถื่อนออกมาอย่างชัดเจน มือหนาเอื้อมไปคว้าขวดเหล้าเปล่าบนโต๊ะข้างตัวแล้วปาออกไปสุดแรงด้วยความแม่นยำระดับมืออาชีพ เพล้ง! เศษแก้วกระจายเกลื่อนพื้น มือปืนฝ่ายตรงข้ามต้องเบี่ยงหน้าหลบตามสัญชาตญาณ เปิดโอกาสให้เพลิงดึงตัวคินน์ลุกขึ้นแล้วดันไปหลบหลังเคาน์เตอร์บาร์อย่างรวดเร็ว ลมหายใจของเพลิงหอบกระชั้นเล็กน้อย เหงื่อกาฬไหลซึมตามกรอบหน้าคมคาย แต่แววตาที่มองเด็กหนุ่มข้างกายกลับเต็มไปด้วยความดุดันแกมดุ "บอกให้อยู่ในห้องแต่งตัว ทำไมถึงรั้นนักวะคินน์!" เพลิงกดเสียงต่ำลอดไรฟัน มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมหัวไหล่ที่เลือดเริ่มไหลซึมออกมาเปื้อนฝ่ามือ สีหน้าซีดเซียวลงเล็กน้อยแต่ยังคงความเย่อหยิ่งไว้ไม่เสื่อมคลาย "แล้วคุณจะให้ผมยืนดูคุณโดนยิงตายอยู่คนเดียวหรือไงเล่า!" คินน์สวนกลับทันควัน เสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความโกรธปนหวาดกลัว ดวงตากลมโตคลหน่วยไปด้วยน้ำใสแต่ถูกสะกดกลั้นไว้สุดชีวิต มือเรียวรีบคว้าชายเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายมาฉีกออกเป็นแถบยาวอย่างไร้ความปรานีเพื่อใช้พันแผลห้ามเลือดให้คนปากแข็ง "อย่านิ่งนะ... เจ็บก็ร้องออกมาสิครับไอ้บ้าเพลิง!" คำพูดที่เจือความห่วงใยแต่ปากร้ายไม่แพ้กันทำให้เพลิงชะงักไปชั่วขณะ ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มขึ้นมาได้แม้ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขัด "ปากเก่งฉิบหาย... เก็บแรงไว้เถียงกูทีหลังเถอะน่า" ปัง! ปัง! เสียงกระสุนอีกสองนัดเจาะทะลุกระจกบาร์แตกละเอียด เศษแก้วร่วงกราวลงมาคล้ายฝน เพลิงไม่รอช้า เขาอาศัยจังหวะที่มือปืนกำลังเปลี่ยนกระสุน พุ่งทะยานออกจากที่กำบังพร้อมกับชักอาวุธปืนพกประจำตัวออกมาจากเอว สัญชาตญาณดิบเถื่อนของเจ้าพ่อโลกใต้ดินตื่นเต็มที่ ความนิ่งสนิทภายใต้ฉากหน้าเจ้าของผับหรูถูกฉีกกระชากออก เผยให้เห็นนักล่าเลือดเย็นที่ไร้ความปราณีต่อผู้ที่บังaอาจมาแตะต้อง "ของรัก" ของเขา "มึงกล้าดียังไงมาเหยียบถิ่นกู" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเหี้ยมเกรียม ก่อนลั่นไกสวนกลับไปอย่างแม่นยำ กระสุนพุ่งเฉียดร่างมือปืนชุดดำจนอีกฝ่ายต้องถอยร่นออกไปทางประตูหนีไฟด้านหลัง เพลิงไม่ตามไล่ล่า เขาทิ้งปืนลงบนพื้นแล้วรีบหันกลับมาหาคินน์ที่วิ่งตามออกมาด้วยความเป็นห่วง ร่างสูงทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งเพราะพิษแผล แต่ยังคงดึงตัวคินน์เข้ามากอดไว้แน่นจนฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่แคบ สัมผัสได้ถึงแรงสั่นเทาเล็กๆ จากร่างของเด็กหนุ่มที่มักจะทำตัวเป็นพยัคฆ์ร้ายอยู่เสมอ "รอดนะ... มึงปลอดภัยแล้วนะคินน์" เพลิงกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู ความเย็นชาทั้งหมดที่มีละลายหาย2ไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความคลั่งรักที่ระอุอยู่ก้นบึ้งหัวใจ คินน์ซบหน้าลงกับแผงอกกว้าง สูดกลิ่นกายคุ้นเคยที่ปะปนกับกลิ่นเลือดจางๆ น้ำตาที่กลั้นไว้ร่วงเผาะลงบนเสื้อผ้าของอีกฝ่าย "คุณมันบ้า... ทำไมต้องเอาตัวมารับแทนผมด้วยเล่า รู้ไหมว่าผม..." ประโยคต่อมาขาดหายไปในลำคอ เมื่อเพลิงเคลื่อนใบหน้าเข้ามาประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากนุ่มอย่างหนักหน่วงและโหยหา เป็นจูบที่ไม่มีการผ่อนปรน เป็นการยืนยันตัวตนและความรู้สึกทั้งหมดที่ถูกเก็บงกดไว้ภายใต้ความซึน คินน์เบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงรับสัมผัสที่ทั้งดิบเถื่อนและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน ปลายลิ้นร้อนล้ำลึกตักตวงความหวานท่ามกลางบรรยากาศรอบตัวที่ยังคงอันตราย ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากผละออกจากกันเพียงนิดเพื่อกอบโกยอากาศ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่บริเวณทางเข้าหลัก แสงไฟฉายสาดส่องเข้ามาภายในผับที่มืดสลัว พร้อมกับร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาล้อมรอบตัวพวกเขาไว้หมดทุกด้าน เพลิงตวัดสายตาดุดันขึ้นมองผู้มาใหม่ ร่างสูงพยายามลุกขึ้นยืนบังคินน์ไว้มิดชิด แต่ทว่า เมื่อบุคคลที่อยู่ตรงกลางก้าวออกมาภายใต้แสงไฟสลัว สีหน้าของปีศาจน้ำแข็งก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดถึงขีดสุดในทันที "ไง... ลูกชายตัวดี ไม่เจอกันนานเลยนะ เพลิง" เสียงทุ้มทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่สะท้อนอยู่ในความมืด—คนที่เพลิงพยายามหนีหน้ามาตลอดชีวิต และเป็นคนเดียวกับที่สั่งเก็บคินน์ในคืนนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "ดาร์กไนท์" มาโดยตลอดนะครับ