โอกาสครั้งสุดท้าย

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง สามครั้งติดกันอย่างเนิบนาบ ทว่าหนักหน่วงราวกับค้อนเหล็กที่ตอกลงบนอกของคินน์ ร่างบางสะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องให้เขาถอยห่างจากร่างสูงที่ยืนประชิด ทว่าเพลิงกลับไว,กว่า มือหนาคว้าเอวบางเอาไว้มั่น ลากดึงให้ร่างของคินน์แนบชิดกับอกแกร่งจนแทบไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน ดวงตาคมกริบของเจ้าของผับหนุ่มวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องพักส่วนตัวลดฮวบลงอย่างน่ากลัว เพลิงไม่ได้สนใจเสียงเคาะประตูนั้นเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขาจดจ้องอยู่ที่ริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความตื่นตระหนก "ปล่อยนะ..." คินน์กระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามดันแผงอกแข็งแกร่งออกด้วยแรงที่มีทั้งหมด แต่มันก็ไร้ความหมายเมื่อเทียบกับแรงของคนที่เหนือกว่า "คนข้างนอก... เขาอาจจะมีธุระสำคัญ" "ช่างหัวมันสิ" เพลิงสวนกลับด้วยน้ำเสียงต่ำทุบกระชากใจ ความหงุดหงิดฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ดูดุดันราวกับซาตาน "ไม่มีธุระอะไรสำคัญไปกว่าเรื่องของเราตอนนี้หรอก คินน์" "เราไม่มีเรื่องอะไรต้องเคลียร์กันอีกแล้ว!" คินน์สวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตฉายแววรั้นระคนหวาดหวั่น "คุณเห็นผมเป็นอะไร? อยากเรียกมาใช้งานก็เรียก อยากจะกักขังก็ทำตามใจชอบงั้นเหรอ? เลิกทำตัวเผด็จการสักที!" เพลิงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นยะเยือกจนคนฟังต้องขนลุกซู่ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียนที่ขึ้นสีเรื่อด้วยความโกรธ "เผด็จการงั้นเหรอ? หึ... ถ้าผมเผด็จการจริง ป่านนี้คุณไม่ได้มายืนเถียงตาใสอยู่ตรงนี้หรอก คินน์" เพลิงกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "จำไม่ได้หรือไงว่าคุณเป็นคนเดินเข้ามาหาผมเอง... และจำใส่สมองไว้ด้วยว่า ผมไม่ใช่คนใจดีพอที่จะปล่อยให้คนที่เดินเข้ามาในกรงของผม เดินออกไปง่ายๆ" "คุณมัน..." คินน์พูดไม่ออก หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัวอย่างเดียว แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไป เคมีดิบเถื่อนที่แผ่ออกมาจากตัวเพลิงกำลังหลอมละลายเกราะป้องกันทุกชั้นของเขาอย่างรวดเร็ว *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้รัวและกระชั้นชิดขึ้นราวกับคนข้างนอกเริ่มหมดความอดทน ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ตะโกนลอดเข้ามาผ่านบานไม้ "คุณเพลิงครับ! เกิดเรื่องแล้วครับที่ชั้นล่าง ลูกค้ามีปัญหากันใหญ่โต การ์ดเอาไม่อยู่แล้วครับ!" เพลิงสบถออกมาคำหนึ่งอย่างหัวเสีย ดวงตาคมดุละจากใบหน้าหวานของคินน์ชั่วขณะเพื่อปรายตามองไปยังบานประตูด้วยความรำคาญใจขั้นสุด ความตั้งใจที่จะเคลียร์ให้จบในรวดเดียวถูกขัดจังหวะลงอย่างไม่เป็นเวลา คินน์ฉวยโอกาสจังหวะที่แรงกอดกระชับคลายลงเล็กน้อย บิดตัวหลุดจากการพันธนาการได้อย่างหวุดหวิด เขาก้าวถอยหลังไปสามก้าว จัดเสื้อผ้าที่ยับย่นให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว แม้ลมหายใจจะยังหอบสะท้านไม่เป็นจังหวะก็ตาม "ลูกน้องคุณเรียกแล้วนี่..." คินน์เชิดหน้าขึ้น พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น ไรฟันคมกัดริมฝีปากล่างเบาๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ "เชิญไปจัดการปัญหาของคุณเถอะครับ... ส่วนเรื่องของผมกับคุณ เอาไว้ค่อยว่ากันใหม่" เพลิงหันกลับมามองคนอวดเก่งที่ทำเป็นเก่งกล้าทั้งที่มือยังแอบกำชายเสื้อตัวเองแน่นจนข้อต่อขาวโพลน มุมปากหนากระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำเอาคินน์อยากจะซัดสักหมัดให้หายหมั่นไส้ "คิดว่าจะรอดตัวไปได้ง่ายๆ งั้นเหรอ คินน์?" เพลิงก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกครั้งอย่างรวดเร็วจนคินน์ผถอยหลังไปชนกับผนังห้องอย่างไร้ทางหนี มือหนายกขึ้นค้ำยันกำแพงกักตัวร่างบางเอาไว้ตรงกลาง ก้มลงกระซิบชิดริมใบหูด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังเข่าแทบทรุด "นี่คือ 'โอกาสครั้งสุดท้าย' ของคุณ... จำคำพูดผมให้ดี ถ้าคืนนี้เคลียร์ไม่จบพรุ่งนี้คุณไม่มีทางได้เห็นเดือนเห็นตะวันแน่" พูดจบ เพลิงก็ผละออก1ก้าวอย่างรวดเร็วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้คินน์ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ หัวใจเต้นระรัวด้วยความสับสนและหวาดหวั่น ร่างสูงเดินดุ่มๆ ไปกระชากประตูห้องเปิดออกด้วยใบหน้าบึ้งตึงเตรียมจะระเบิดใส่ลูกน้องที่กล้ามาขัดจังหวะ ทว่า... ทันทีที่ประตูเปิดกว้างออก ร่างของเพลิงก็ชะงักกึก สีหน้าดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งทื่อในเสี้ยววินาที บุคคลที่ยืนอยู่หน้าห้องไม่ใช่ลูกน้องที่มารายงานเรื่องวิวาทอย่างที่เพลิงคิด แต่เป็นร่างระหงของใครบางคนในชุดสูทเข้ารูปดูภูมิฐาน ใบหน้าคมคายที่ถอดแบบความเย่อหยิ่งมาครึ่งหนึ่งกำลังส่งยิ้มเย็นชาให้เจ้าของห้อง "ไม่เจอกันนานเลยนะ... น้องชาย" เสียงทุ้มกังวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังพอกระชากบรรยากาศในห้องให้ดิ่งลงเหวในพริบตาเดียว คินน์ที่ยืนมองอยู่ด้านหลังเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตระลอกใหม่ที่พุ่งชนกันระหว่างเพลิงกับผู้มาเยือนคนใหม่—คนที่ทำให้ 'ปีศาจน้ำแข็ง' อย่างเพลิงแสดงสีหน้าเคร่งเครียดออกมาได้ขนาดนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ