อดีตมาเฟียที่คุกเข่า

เสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ในย่านชุมชนแออัดชานเมือง ไม่ได้ทำให้บรรยากาศน่ารื่นรมย์ขึ้นเลยสักนิด ร่างสูงโปรดของ "เพลิง" ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าประตูบ้านไม้ชั้นเดียวที่ผุพังตามกาลเวลา เสื้อเชิ้ตสีดำราคาแพงที่มักจะเนี้ยบอยู่เสมอเวลานี้กลับเปียกชุ่มไปด้วยละอองฝน และยับยู่ยี่จากการเดินทางข้ามจังหวัดอย่างไร้จุดหมาย ทว่าสิ่งเดียวที่เจ้าของฉายาปีศาจน้ำแข็งสนใจในวินาทีนี้ ไม่ใช่ความสกปรกหรือความลำบากที่เขาไม่เคยต้องเผชิญมาก่อน แต่เป็นบานประตูไม้เก่าๆ ที่กั้นระหว่างเขากับคนที่ขโมยหัวใจไปทั้งดวง แออด... เสียงบานประตูเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างโปร่งของ "คินน์" ที่ยืนถือร่มคันเก่าอยู่ในมือ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววพยศและดื้อรั้นในยามปะทะคารมกันที่ผับ ตอนนี้กลับมีร่องรอยความเหนื่อยล้าและความตกใจฉายชัด เมื่อคนตรงหน้าไม่ใช่เจ้าหนี้หรือคนในอดีตอันตรายอย่างที่คิด แต่เป็นไอ้มาเฟียปากหมาที่เขาหนีหน้ามาไกลนับร้อยกิโลเมตร "มึง... มาทำไมที่นี่" เสียงหวานเอ่ยถามลอดไรฟันด้วยความตกใจ ระคนไม่พอใจเล็กน้อย คินน์พยายามจะดันประตูไม้ปิดหนี แต่เร็วกว่าที่คิด มือหนาของเพลิงยื่นเข้าไปคว้าขอบประตูไว้แน่น แรงบีบที่มั่นคงทำให้บานไม้ขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว "จะหนีฉันไปถึงไหน คินน์" เพลิงเอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงไม่ได้เกรี้ยวกราดเหมือนทุกที แต่กลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและเว้าวอนจนคนฟังชะงัก ดวงตาคมกริบที่เคยใช้จ้องมองคู่แข่งทางธุรกิจด้วยจิตสังหาร ตอนนี้กลับทอดมองคนตัวเล็กกว่าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย "ฉันไม่ได้หนี... ฉันแค่กลับบ้าน" คินน์เชิดหน้าขึ้นพยายามทำเป็นเข้มแข็ง แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอกเมื่อเห็นสภาพเปียกปอนของอีกฝ่าย "ที่นี่มันไม่มีที่ให้คนใหญ่อย่างคุณมาเดินเหยียบหรอก กลับไปซะ" "บ้านเหรอ?" เพลิงแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสสีเข้มกวาดมองไปรอบตัวบ้านที่แทบไม่มีเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงอะไรเลย ก่อนจะกลับมาจ้องที่ใบหน้าหวานอีกครั้ง "ที่ไหนที่มีเธอ ที่นั่นถึงจะเป็นบ้านของฉัน... จำไว้" คำพูดดิบเถื่อนแต่จริงจังจนน่าใจหายทำเอาคินน์นิ่งค้างไปชั่วขณะ เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้าอย่างห้ามไม่ได้ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่พยายามบอกตัวเองว่าอย่าไปใจอ่อนกับคำพูดหวานเลี่ยนของไอ้คนปากร้ายเด็ดขาด "พูดบ้าอะไรของคุณ... ถอยไปนะ ฉันจะล็อกบ้าน" คินน์เบี่ยงตัวหลบสายตาที่ร้อนแรงยิ่งกว่าไฟของคนตรงหน้า พยายามจะดันประตูอีกครั้ง แต่เพลิงกลับก้าวประชิดเข้ามาอย่างไร้เสียง ลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นฝนและกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยปะทะเข้ากับจมูก ทำให้คินน์เผลอถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังบ้านด้านใน เพลิงใช้แขนข้างหนึ่งยันผนังไว้ กักขังร่างบางให้อยู่ในอ้อมกอดกลายๆ ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินพอดีทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวราวกับเสียงกลองศึก ความดิบเถื่อนของโลกใต้ดินที่เพลิงแบกรับไว้ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง ในวินาทีนี้เขาก็เป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมคุกเข่าให้กับความพ่ายแพ้ทางความรู้สึก "วันนั้นที่ผับ... ที่ฉันพูดออกไป เพราะฉันกลัว" เพลิงยอมเปิดปากสารภาพเสียงแผ่วเบา ดวงตาคมกริบไหววับอย่างที่คินน์ไม่เคยเห็นมาก่อน "ฉันกลัวว่าถ้าฉันปกป้องเธอไม่ได้... ฉันจะต้องเสียเธอไปตลอดกาล" คินน์ชะงัก ดวงตากลมโตมองลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตมาเฟียผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ความโกรธเคืองที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความสั่นไหวในอกที่ยากจะต้านทาน ปากที่เคยร้ายกาจเถียงคำไม่ตกฟากตอนนี้กลับอ้าปากค้างพูดไม่ออก "ฉันไม่ต้องการให้ใครมาปกป้อง..." คินน์พยายามเค้นเสียงแข็งออกมา แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "ฉันดูแลตัวเองได้... อื้อ!" ประโยคที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อเพลิงก้มลงมาปิดริมฝีปากนุ่มด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมานานหลายวัน สัมผัสแรกทั้งเอาแต่ใจและดุดัน แต่ไม่นานนักก็เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและเว้าวอนจนคนถูกจูบเข่าแทบทรุด มือหนาประคองท้ายทอยของคนตัวเล็กไว้มั่น ไม่ยอมให้ถอยหนีไปไหน ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานจนห้องแคบๆ แทบไม่มีอากาศหายใจ คินน์ที่ตอนแรกพยายามทุบไหล่ประท้วง สุดท้ายก็ต้องยอมพ่ายแพ้ ยกมือขึ้นโอบรอบลำคอหนา ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับความรู้สึกวาบหวิวที่อีกฝ่ายมอบให้ เพลิงผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปลายจมูกคลอเคลียอยู่กับพวงแก้มเนียนที่ขึ้นสีแดงจัด หน้าผากแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่หอบสะท้าน "กลับกรุงเทพฯ กับฉันนะ, คินน์..." เพลิงกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู น้ำอุ่นๆ จากหยาดฝนปะปนกับหยดน้ำตาที่เอ่อคลอในดวงตาของคินน์อย่างแยกไม่ออก คินน์เม้มริมฝีปากแน่น กำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบที่ซ่อนอยู่ในใจ ทว่า... ปัง! ปัง! เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะความหวาน พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายหยาบคายดังมาจากด้านนอกบ้าน "ไอ้คินน์! เปิดประตูให้พวกกูเดี๋ยวนี้! มึงคิดว่าหนีหนี้พ้นเหรอวะ!" ร่างของคินน์สะดุ้งสุดตัว สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในทันที ดวงตาฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่เพลิงหันขวับไปมองบานประตูไม้เก่าๆ แววตาที่เพิ่งจะอ่อนโยนลงเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นความมืดมนและเย็นยะเยือกราวกับปีศาจตื่นจากจำศีลอีกครั้ง และน่ากลัวยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความรักที่ดุดันแต้มความคลั่งรักในE-bookตอนนี้นะครับ