โบ้เต็มตัว

เสียงกระแทกของประตูเหล็กหลังผับดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปตามตรอกแคบที่อบอวลด้วยกลิ่นอับชื้นและควันบุหรี่จางๆ บรรยากาศยามวิกาลของย่านอโคจรแห่งนี้ไม่เคยปรานีใคร ยิ่งในเวลาที่ความอดทนของ "เพลิง" ขาดผึ่งลงด้วยแล้ว โลกทั้งใบก็ดูเหมือนจะพร้อมแหลกสลายเป็นจุลได้ทุกเมื่อ นิ้วเรียวยาวที่มักจะคีบบุหรี่ราคาแพง กำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด ร่องรอยความตื่นตระหนกจากสัมผัสสั่นเทาของคินน์เมื่อครู่ยังคงติดตรึงอยู่ที่ฝ่ามือ... สัมผัสที่เปลี่ยนโลกทั้งใบของปีศาจน้ำแข็งให้พลิกกลับตาลปัตรในเสี้ยววินาที จากไอ้เพลิงคนเดิมที่พร้อมจะเอาเลือดหัวของศัตรูออกมาราดพื้น กลายเป็นคนที่มี "จุดอ่อน" ให้ต้องปกป้องอย่างสุดชีวิต และไอ้พวกสวะหน้าไหนที่บังอาจแตะต้องโลกของเขา มันต้องชดใช้ด้วยความพินาศ "คุณเพลิงครับ ทางด้านซ้ายโล่งแล้วครับ ลูกน้องของเราเคลียร์พื้นที่เรียบร้อย..." เสียงรายงานจากบอดี้ガードหนุ่มดังขึ้นผ่านวิทยุสื่อสารขนาดเล็ก แต่เพลิงไม่ได้สนใจฟังแม้แต่น้อย สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วความมืดมิดของถนนเส้นเปลี่ยวที่ทอดยาวอย่างไร้จุดสิ้นสุด คินน์หายไป... เด็กดื้อที่ชอบทำเป็นเก่ง ปากดีใส่เขาตลอดเวลา แต่กลับตัวสั่นเทาอยู่ในอ้อมแขนเมื่อเผชิญหน้ากับอันตรายที่แท้จริง หายลับไปจากสายตาหลังจากความชุลมุนเมื่อครู่ เพลิงสบถออกมาคำโตด้วยความหัวเสีย ความร้อนรุ่มในอกพุ่งพล่านจนแทบจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล ท่าทีมาดขรึม เยชาชา และเย่อหยิ่งที่เคยมี มลายหาย Sไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนของ "นักล่า" ที่กำลังคลุ้มคลั่งเพราะของรักถูกชิงไป "แม่งเอ้ย..." เพลิงเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยโทสะและความกระวนกระวายที่ปิดไม่มิด นี่เขาปล่อยให้คินน์คลาดสายตาไปได้อย่างไรกันวะ ร่างสูงก้าวเดินด้วยฝีเท้าหนักหน่วงและรวดเร็ว ย่างสามขุมไปตามตรอกซอกซอยที่มืดทึบ ไร้ซึ่งความกลัว ไร้ซึ่งความลังเล มีเพียงเป้าหมายเดียวในหัว—คือการลากตัวไอ้เด็กปากแข็งกลับมาอยู่ในการคุ้มครองของตัวเองให้จดได้ ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา หรือพังรังของพวกมันให้ราบเป็นหน้ากลอง เขาก็จะทำ "ถ้ามึงเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเล็บนะคินน์..." เพลิงพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยจากความกลัวที่ถูกซ่อนไว้ลึกสุดใจ "กูจะเผาผับไอ้เวรนั่นให้เป็นจุล แล้วตามไปกระชากหัวพวกมันมาขอขมามึงให้ดู" ความเงียบงันของค่ำคืนนี้ช่างน่าหงุดหงิด เพลิงควักโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยมือที่ยังคงสั่นเทาเล็กน้อย หน้าจอสว่างวาบแสดงเบอร์โทรล่าสุดที่เขาพยายามติดต่อ แต่มันกลับมีเพียงเสียงสัญญาณรอสายที่ตัดเข้าสู่ระบบฝากข้อความอย่างไร้เยื่อใย ติ๊ด... เสียงตัดสายยิ่งกระตุ้นต่อมความเดือดดาลของเพลิงให้พุ่งทะยาน เพลิงปาโทรศัพท์เครื่องหรูลงกับพื้นคอนกรีตอย่างไร้ความเสียดาย หน้าจอแตกละเอียดกระจายไม่เป็นท่า ก่อนที่ขายาวจะก้าวผ่านกองขยะและมุมตึกมืดทึบด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น เขารู้ดีว่าคินน์ไม่ใช่คนอ่อนแอ เด็กนี่มีเล่ห์เหลี่ยม มีความพยศ และต่อสู้เพื่อเอาตัวรอดได้ระดับหนึ่ง แต่นั่นมันก็เป็นแค่เกราะป้องกันตัวจอมปลอม เวลาที่อีกฝ่ายจนมุมจริงๆ คินน์ก็เป็นแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เปราะบางและต้องการใครสักคนมาโอบกอดไว้เท่านั้น... และคนคนนั้นต้องไม่ใช่ใครอื่น นอกจาก "เพลิง" คนนี้ "อยู่ไหนวะ..." เพลิงพึมพำซ้ำๆ ขณะหยุดยืนอยู่ที่ทางสามแยกมืดทึบ ลมหายใจหอบถี่ด้วยความเหนื่อยล้าและอารมณ์ที่คุกรุ่น เขากวาดสายตามองไปรอบด้านอย่างละเอียดถี่ถ้วน จนกระทั่งสะดุดตากับสิ่งแปลกปลอมที่ตกอยู่บนพื้นถนนห่างออกไปไม่ไกล สร้อยข้อมือเงินเส้นเล็ก... เส้นที่เขาเคยเห็นมันประดับอยู่บนข้อมือเรียวของคินน์ เพลิงพุ่งเข้าไปทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นอย่างไร้ความลังเล นิ้วแกร่งหยิบสร้อยเส้นนั้นขึ้นมาพิจารณา หัวใจของเขากระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น ร่องรอยการต่อสู้เล็กๆ บนพื้นดิน ฝุ่นละอองที่ฟุ้งกระจาย และรอยลากยาวเข้าไปในตึกร้างฝั่งตรงข้าม คือหลักฐานชั้นดีว่าเพลิงมาถูกทางแล้ว ไอ้มาด "ปีศาจน้ำแข็ง" ที่เคยเย็นชาจนใครๆ ก็ต่างเกรงกลัว บัดนี้ได้พังทลายลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี ภาพลักษณ์ของเจ้าของผับผู้ทรงอิทธิพลถูกโยนทิ้งถังขยะ เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังหัวใจสลายและพร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้าเพื่อปกป้องคนสำคัญ เพลิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไหล่กว้างเหยียดตรง ดวงตาดุดันฉายแววอำมหิตชนิดที่ต่อให้มัจจุราชมาขวางก็คงต้องหลีกทางให้ เขาปลดกระดุมเสื้อเชิร์ตเม็ดบนออกสองเม็ดเพื่อระบายความอึดอัด ก่อนจะดึงอาวุธปืนพกสีดำสนิทออกจากสายคาดเอวขึ้นมาปลดเซฟด้วยเสียงกริ๊กหนักแน่น ก้าวแรกที่เขาเหยียบเข้าไปในโครงสร้างปูนเปลือยของตึกร้าง ความมืดมิดและกลิ่นอับชื้นก็โถมเข้าใส่ แต่เพลิงไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ความคลั่งรักที่ถูกกดทับไว้ด้วยมาดนิ่งมาตลอด บัดนี้ระเบิดออกมาเป็นความดิบเถื่อนเต็มพิกัด สองขาแกร่งก้าวเดินลึกเข้าไปในความมืด พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วตึก "คินน์!" เพลิงตะโกนเรียกชื่อนั้นสุดเสียง เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและร้อนรน "ถ้ามึงได้ยินเสียงกู ตอบมาเดี๋ยวนี้!" ความเงียบยังคงปกคลุมในตอนแรก จนกระทั่งมีเสียงฝีเท้าฝั่งตรงข้ามมุมตึกชั้นสองดังขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของใครบางคนลอยละลิ่วมาตามลม เพลิงแค่นAยิ้มเหี้ยมที่มุมปาก ดวงตาวาวโรจน์ดั่งซาตานที่พร้อมลากคอมันลงนรก... สิ้นสุดมาดร้าย ไร้ซึ่งความปรานี ตอนนี้ "เพลิง" กลายเป็นหมาป่าคลั่งที่พร้อมขย้ำทุกชีวิตที่บังอาจแตะต้องคนของเขา เขาก้าวขึ้นบันไดทีละขั้นด้วยความเร็วและเงียบเชียบ ปลายกระบอกปืนชี้ตรงไปข้างหน้าอย่างแม่นยำ พร้อมที่จะสาดกระสุนใส่ใครก็ตามที่โผล่หัวออกมา แต่ทว่า... ทันทีที่เขาพังประตูห้องโถงชั้นสองเข้าไป ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเพลิงสะดุดกึก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ คินน์ถูกมัดมือไไขว้หลังอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ใบหน้าสวยหวานมีรอยช้ำจางๆ ที่มุมปาก เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเล็กน้อยเผยให้เห็นผิวเนียน และที่สำคัญ... มีปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบจ่ออยู่ที่ขมับบางของเจ้าตัวโดยชายแปลกหน้าคนหนึ่ง "โอ๊ะๆ ใจเย็นสิครับคุณเพลิง... เดินเข้ามาอีกก้าวเดียว สมองเด็กนี่ได้กระจายเต็มพื้นแน่" เสียงแหบพร่าเอ่ยทักทายอย่างระรื่น ขณะที่คินน์เงยหน้าขึ้นสบตาเขาพอดี ดวงตากลมโตคู่นั้นแดงก่ำ และแม้จะหวาดกลัวแค่ไหน แต่ริมฝีปากอิ่มก็ยังเม้มแน่นไม่ยอมปริปากร้องขอความช่วยเหลือ เพลิงหยุดชะงัก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความโกรธแค้นพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด แต่กลับทำอะไรไม่ได้นอกจากกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน สบตากับคนรักที่ส่งสายตาเว้าวอนผสมความดื้อรั้นผ่านมาในความมืด ดวงตาคู่นคมองคินน์สลับกับปลายกระบอกปืนที่จ่อหัวอยู่ เขารู้ดีว่าจังหวะนี้พลาดไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว ความเงียบงันปกคลุมชั่วขณะก่อนที่เพลิงจะค่อยๆ ลดปืนในมือลงอย่างจำนน แต่รอยยิ้มที่มุมปากของเขากลับเหี้ยมเกรียมจนน่ากลัว "ปล่อยเขาซะ..." เพลิงเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรงที่สุดในชีวิต "แล้วกูจะไว้ชีวิตพึง... เป็นคนสุดท้าย" [ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความคลั่งรักของเพลิงและคินน์ในตอนนี้นะครับ]