ความสุขที่เปราะบาง

“มึงแน่ใจนะว่าตาไม่ได้ฝาด” เสียงของเพลิงแหบต่ำและเย็นเยียบ กลิ่นบุหรี่ราคาแพงจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบเชียบ มือหนาของเจ้าพ่อผับดังกำแก้ววิสกี้แน่นจนขึ้นข้อขาว สายตาคมกริบดุจปีศาจน้ำแข็งจ้องเขม็งไปยังหน้าจอวงจรปิดที่ฉายภาพชายในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนอยู่มุมมืดของลานจอดรถ “ไม่มีทางผิดครับนาย แผลเป็นที่หางคิ้วนั่น... ผมจำได้แม่น เหมือนกับที่ไอ้สารเลวคนนั้นฝากไว้บนหน้าคุณคินน์เมื่อสามปีก่อนไม่มีผิด” มือขวาของเขารายงานด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า คินน์ที่ยืนอยู่ข้างๆ เพลิงไม่ได้พูดอะไร ร่างโปร่งบางสั่นน้อยๆ แต่ไม่ใช่เพราะความกลัว มือของเขาถูกเพลิงกุมไว้แน่นจนเจ็บ แต่มันกลับเป็นความเจ็บที่คินน์โหยหาเพื่อยืนยันว่าเขายังมีชีวิตอยู่ และคนข้างกายเขาคือความจริงที่จับต้องได้ “ถ้ามันยังไม่ตาย...” คินน์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความนัยที่บาดลึก “แปลว่านรกที่ผมหนีมาตลอดสามปี กำลังจะตามมาเคาะประตูบ้านเราถึงที่ใช่ไหม?” เพลิงหันขวับมามองคนข้างตัว ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเปลวไฟแห่งความเดือดดาล เขาคว้าไหล่คินน์ให้หันมาเผชิญหน้ากัน “มองหน้าฉัน คินน์... ตราบใดที่ฉันยังหายใจอยู่ ต่อให้มันฟื้นคืนชีพมาจากขุมนรกขุมไหน ก็ไม่มีวันได้แตะต้องตัวมึงอีก” “ปากดีจังนะคุณเพลิง” คินน์แค่นยิ้ม ฝืนทำเป็นเก่งแม้ในใจจะพายุคลั่ง “อย่าลืมสิว่าคนพวกนี้มันไม่ได้สู้ด้วยความรัก แต่มันสู้ด้วยความสกปรก” “งั้นฉันก็จะสกปรกให้ดู” เพลิงกระชากตัวคินน์เข้ามาแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ความเปราะบางที่ก่อตัวขึ้นในห้องนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเดินบนแผ่นน้ำแข็งที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ เขาเชยคางนายเอกขึ้นมา สายตาที่มองดูเหมือนจะกลืนกินทุกความกลัวของอีกฝ่ายลงไป “คืนนี้มึงต้องอยู่ที่นี่ ข้างตัวฉัน ห้ามห่างแม้แต่ก้าวเดียว เข้าใจไหม?” “สั่งผมเหรอ?” คินน์เลิกคิ้ว สายตาคู่สวยท้าทายตามนิสัยเดิม “เปล่า... ฉันกำลังขอร้องมึงด้วยชีวิตของฉัน” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ความดิบเถื่อนถูกแทนที่ด้วยความห่วงหาที่พุ่งพล่าน เพลิงโน้มหน้าลงมา หน้าผากของเขาจรดเข้ากับหน้าผากของคินน์ ลมหายใจหนักหน่วงของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียว ในความเปราะบางนี้ พวกเขารู้ดีว่าศัตรูไม่ได้มาแค่คนเดียว แต่มันมาเพื่อทำลายทุกอย่างที่สร้างมา ทว่าในจังหวะที่คินน์กำลังจะหลับตาลงรับสัมผัสที่ปลอบประโลม เสียงสัญญาณเตือนภัยของระบบรักษาความปลอดภัยในผับก็ดังระงมขึ้น แสงไฟในห้องทำงานกะพริบถี่ๆ ดับลงจนมืดสนิท เพลิงผละออกทันที คว้าปืนที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะขึ้นมาสอดเข้าเอว “อย่าห่างตัวฉัน!” เขากระชากประตูห้องทำงานออกไปหวังจะคุมสถานการณ์ที่ชั้นล่าง แต่แล้วสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าประตู—ไม่ใช่ลูกน้องของเขา และไม่ใช่ศัตรูที่คาดคิด ชายในชุดสูทสีเทาสะอาดตาคนหนึ่ง ยืนถือกล่องของขวัญผูกโบสีแดงสดอยู่ท่ามกลางความมืด ใบหน้าของชายคนนั้นยิ้มกริ่ม รอยยิ้มที่ทำให้เพลิงรู้สึกถึงความผิดปกติที่รุนแรงกว่าการบุกรุก “คุณเพลิงครับ ของขวัญต้อนรับการกลับมาของ ‘คนตาย’... สั่งตรงมาจากนรกเลยนะครับ” ชายคนนั้นวางกล่องลงบนพื้นแล้วถอยหลังไปในความมืด เพลิงมองกล่องใบนั้นสลับกับคินน์ สัญชาตญาณสัตว์ป่าบอกเขาว่านี่คือกับดัก แต่คินน์กลับก้าวออกไปข้างหน้า มือเรียวเอื้อมไปแตะฝากล่องอย่างสั่นเทา เมื่อกล่องถูกเปิดออก ความเย็นเยียบแล่นเข้าสู่ขั้วหัวใจ... สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่ระเบิด แต่มันคือรูปถ่ายใบเก่าที่แสดงภาพ ‘คินน์’ ในสภาพสะบักสะบอมเมื่อสามปีก่อน ถูกทับด้วยมีดพกที่ยังคงมีคราบเลือดสดๆ เปียกชุ่ม และที่น่ากลัวที่สุด... คือเสียงโทรศัพท์ในมือของเพลิงที่ดังขึ้นในวินาทีนั้น เป็นเบอร์ที่ไม่มีชื่อผู้โทร แต่เมื่อเขากดรับ เสียงปลายสายที่คุ้นเคยจนน่าขนลุกก็ดังขึ้น *“คิดถึงจังนะ... คินน์... ออกมาหาผัวเก่าหน่อยสิครับ หรือจะให้ฉันเข้าไปลากตัวออกมาต่อหน้าไอ้ปีศาจน้ำแข็งของมึงดีล่ะ?”* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับดาร์กไนท์นะครับ