สัญญาฉบับใหม่

"ผมไม่ได้บอกให้คุณมาเสี่ยงตายแทน ผมบอกให้ถอยไปต่างหาก คินน์!" เสียงทุ้มต่ำที่เคยเยือกเย็นจนได้ฉายาปีศาจน้ำแข็ง บัดนี้กลับสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้จนมิด เพลิงขยับตัวเข้าประชิดร่างโปร่งอย่างรวดเร็ว สองมือหนากำรอบข้อแขนเนียนแน่นโดยไม่รู้ตัว แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้เกิดรอยแดง แต่เจ้าของร่างกลับไม่แม้แต่จะนิหน้าเบี่ยงหลบ คินน์เงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความโกรธเกรี้ยวและ... ความหวาดกลัวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากดิบเถื่อน เด็กหนุ่มพ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ มุมปากยกยิ้มหยันตามนิสัยที่ไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ใคร แม้ในสถานการณ์ที่กระสุนจากกลุ่มอิทธิพลมืดเพิ่งเฉียดผ่านหัวไปเมื่อไม่ถึงห้าวินาทีที่ผ่านมา "ถอยเหรอครับ? ให้ผมถอยไปยืนดูพี่เลือดอาบอยู่คนเดียวว่างั้นเถอะ" คินน์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันแต่แววตากลับไหวระริก "อย่าลืมสิครับว่าผมไม่ใช่ลูกคุณหนูในไข่หิน ผมเป็นลูกจ้าง... และงานของผมคือการดูแลความปลอดภัยในผับ ไม่ใช่การยืนเป็นก้อนหินไร้ค่าให้พี่เอาหน้ามาบังกระสุน" "คินน์!" เพลิงคำรามลั่นในลำคอ นัยน์ตาคมดุจใบมีดวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดระคนคลั่งรัก เขาเกลียดรอยยิ้มอวดดีนี่ชะมัด เกลียดความดื้อรั้นที่ไม่เคยฟังคำสั่งใคร ยิ่งเห็นอีกฝ่ายเอาชีวิตเข้ามาเสี่ยงในสมรภูมิใต้ดินที่มีแต่กลิ่นคาวเลือด หัวใจที่ด้านชามานานนับปีของปีศาจน้ำแข็งก็ยิ่งเต้นรัวระรัวจนแทบจะทะลุอก บรรยากาศในห้องทำงานวีไอพีชั้นบนสุดของผับตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นดินปืนจางๆ และความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนแทบจะคว้ามาจับต้องได้ เศษกระจกแตกกระจายเกลื่อนพื้นจากแรงปะทะเมื่อครู่ เงาตะคุ่มของลูกน้องทั้งสองฝ่ายยังคงปักหลักเคลียร์พื้นที่ด้านนอก แต่ภายในห้องนี้ เหลือเพียงแค่เขากับเจ้าตัวแสบที่กำลังท้าทายขีดจำกัดความอดทนของเขาถึงขีดสุด เพลิงกวาดสายตามองสำรวจร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความหวาดระแวง เมื่อไม่เห็นบาดแผลฉกรรจ์ ความโกรธจึงแปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดอันรุนแรงที่ฉุดกระชากให้เขาต้องคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังชิดติดกำแพง "โอ๊ย! พี่เพลิง เล่นบ้าอะไรเนี่ย!" คินน์อุทานอย่างตกใจเมื่อแผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังเย็นเฉียบ แต่วินาทีต่อมาลมหายใจก็ต้องสะดุด เมื่อใบหน้าคมคายของเจ้าของผับโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน ระยะห่างที่ลดลงจนเหลือศูนย์ทำให้ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน "บ้าเหรอ... ใช่ ผมมันบ้า" เพลิงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม น้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหึงหวงดิบเถื่อน "บ้าจนไม่รู้จะทำยังไงกับความดื้อด้านของคุณแล้ว คินน์ รู้ตัวไหมว่าเมื่อกี้... ถ้ากระสุนมันเฉียดต่ำกว่านั้นแค่เซนติเมตรเดียว ผมคงเป็นบ้าตายคาที่จริงๆ" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนปากแข็งทำเอาคินน์ชะงักค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความตั้งใจที่จะเถียงกลับถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อได้เห็นแววตาไหววูบที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างสุดซึ้งในดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่ความห่วงใยแบบนายจ้างกับลูกน้อง แต่มันคือความรู้สึกของคนคลั่งรักที่กำลังระเบิดออกมาหลังจากอัดอั้นมานาน "ผม..." คินน์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบอกจากสัมผัสแนบชิดและสายตาคู่คมที่มองมาเหมือนจะกลืนกินเขาทั้งตัว "ผมก็แค่... ไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคนที่ผม..." คำพูดหยุดชะงักแค่นั้นเมื่อเพลิงไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้พูดคำที่น่าเขินอายออกมาจนจบ ริมฝีปากหนาร้อนผ่าวประกบลงปิดเรียวปากนุ่มทันทีอย่างเอาแต่ใจ จูบครั้งนี้ไม่ใช่ความนุ่มนวลชวนฝัน แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้า ของและการระบายความตึงเครียดทั้งหมดที่มี รสชาติหวานปนความดิบเถื่อนทำให้สมองของคินน์ขาวโพลน มือเรียวที่พยายามจะดันอกแกร่งไว้ในตอนแรกค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตอีกฝ่ายแน่นอย่างไร้เรี่ยวแรง แรงกดจูบหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ จนลมหายใจขาดห้วง ก่อนที่เพลิงจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ปล่อยให้อีกฝ่ายได้หอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอด หน้าผากกว้างแนบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนผิวแก้ม เพลิงซ่อนความสั่นไหวไว้ใต้รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ ก่อนจะกระซิบเสียงพร่าชิดริมอิ่มที่บวมเจ่อจากการจูบเมื่อครู่ "เลิกเป็นลูกจ้างผมเถอะ" คินน์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง นัยน์ตาสวยฉายแววไม่พอใจขึ้นมาทันที "อะไรนะครับ? จะไล่ผมออกตอนนี้เนี่ยนะ ทั้งๆ ที่เพิ่งจะ...!" "ไม่ใช่การไล่ออก" เพลิงขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง มือหนายกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากกรอบหน้าเนียนอย่างทะนุถนอม สายตาที่มองมาอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่ขัดกับภาพลักษณ์ปีศาจน้ำแข็งโดยสิ้นเชิง "ผมจะยกเลิกสัญญาจ้างงานแบบเดิมทิ้งซะ แล้วเปลี่ยนมาเป็น... 'สัญญาใจ' แทน" คินน์นิ่งอึ้ง หัวใจกระตุกวูบ "สัญญาใจ...?" "ใช่" เพลิงยิ้มมุมปาก แววตาคมกริบพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์แต่จริงใจ "จากนี้ไป คุณไม่ต้องทำงานรับใช้ผมในฐานะพนักงานอีกต่อไปแล้ว แต่มาอยู่ข้างกายผมในฐานะคนรัก... เป็นคนสำคัญที่จะคอยยืนอยู่เคียงข้างปีศาจอย่างผมโดยที่ไม่มีข้อผูกมัดเรื่องเงินเดือนเข้ามาเกี่ยวข้อง ว่าไงล่ะ... สนใจจะเปลี่ยนสัญญาไหมครับ, เด็กดื้อ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นระรัวในอกของคนทั้งคู่ คินน์เม้มปากแน่น พยายามซ่อนรอยยิ้มที่กำลังจะฉีกกว้างถึงใบหู เขาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยตามฟอร์มคนปากแข็ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่ซ่อนความเขินอายไว้แทบไม่มิด "สัญญาบ้าอะไรเนี่ย เอาเปรียบกันชัดๆ... แต่ถ้าถามว่าสนใจไหม..." คินน์เว้นจังหวะ เลื่อนมือขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะกระซิบตอบด้วยรอยยิ้มท้าทายที่ทำเอาเพลิงแทบคลั่ง "ถ้าไม่มีค่าจ้างให้ ระวังผมจะเบี้ยวงานไม่ยอมเป็นแฟนพี่นะ" เพลิงหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ก่อนจะรวบเอวบางเข้าหาตัวแน่นกว่าเดิม เตรียมจะกดจูบลงโทษคนปากเก่งอีกสักรอบให้หายหมั่นเขี้ยว ทว่า... *ปัง!* เสียงถีบประตูห้องทำงานเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของลูกน้องคนสนิทที่พุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือดและเนื้อตัวเปื้อนเลือด "นายครับ! แย่แล้วครับ... ฝ่ายมันส่งคนระดับท็อปมาบุกชั้นใต้ดิน ระบบป้องกันทั้งหมดโดนแฮก! และ... ดูเหมือนว่า 'มัน' มาเองครับ!" เพลิงชะงักกึก รอยยิ้มคลั่งรักเมื่อครู่หายวับไปกับตา แววตาคมกริบกลับมาเยือกเย็นและดุดันดั่งปีศาจน้ำแข็งอีกครั้งในเสี้ยววินาที เขากวาดสายตามองไปที่หน้าจอแท็บเล็ตที่ลูกน้องยื่นให้ บนหน้าจอแสดงภาพกล้องวงจรปิดชั้นใต้ดิน... ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทกำลังก้าวเดินออกมาจากลิฟต์ ท่าทางเย่อหยิ่งและรอยยิ้มเยnชาที่ส่งตรงมายังกล้อง ทำให้เพลิงและคินน์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นั่นมัน... คนที่พวกเขาคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะครับ เจอกันตอนหน้าครับ!