คืนที่ฝนตกหนัก

เสียงฟ้าร้องคำรามก้องราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นสองเสี่ยง เม็ดฝนกระหน่ำซัดสาดกระทบกระจจกบานใหญ่ของห้องทำงานเพ้นท์เฮาส์ชั้นบนสุดของผับหรู บรรยากาศภายในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะและแสงวาบจากสายฟ้าที่ผ่าลงมาเป็นระยะ สะท้อนเงาร่างของสองคนที่ยืนประจันหน้ากันโดยไม่มีใครยอมใคร "นายจะยืนเงียบอีกนานไหมคินน์?" เสียงทุ้มต่ำดุดันเอ่ยทำลายความเงียบ เพลิงถอดสูทสีเข้มโยนทิ้งลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี เม็ดเหงื่อปะปนกับหยดน้ำฝนที่ติดอยู่ตามไรผมทำให้เขาดูดิบเถื่อนและอันตรายเป็นทวีคูณ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยประกายไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง คินน์กอดอกแน่น แผ่นหลังบางแนบชิดกับบานประตูห้องที่เพิ่งปิดล็อกลงกลอน ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความสั่นไหวในใจ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง แม้สถานการณ์ตอนนี้เขาจะตกเป็นรองทุกประตู แต่ศักดิ์ศรีที่ค้ำคออยู่ก็ไม่ยอมให้เขาหลบสายตานั้นเด็ดขาด "แล้วพี่อยากให้ผมพูดอะไรล่ะครับ?" คินน์สวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่สั่นเครือเล็กน้อย "พูดว่าผมโง่เองที่หลงเชื่อใจพี่? หรือจะให้ผมพูดขอบคุณที่ต้อนผมจนมุมในบททดสอบงี่เง่าบ้าบออะไรนี่กันล่ะ!" เพลิงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มันคือเสียงของปีศาจน้ำแข็งที่กำลังละลายลงด้วยความหงุดหงิดระคนร้อนรน ร่างสูงสาวเท้าเข้าไปประชิดตัวคินน์อย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายแทบถอยหลังหนีไม่ทัน มือหนายื่นไปทาบลงบนบานประตู กักขังร่างโปร่งไว้ในอ้อมแขนโดยมีช่องว่างระหว่างกันน้อยเสียจนลมหายใจเริ่มปะปนกัน "บททดสอบงี่เง่าเหรอ?" เพลิงโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ไหวระริก "ถ้านี่มันคืองี่เง่า แล้วทำไมตัวสั่นขนาดนั้นล่ะคินน์ หืม?" "ผมไม่ได้สั่นเพราะกลัว... ผมสั่นเพราะเกลียดต่างหาก!" คินน์เถียงกลับเสียงแข็ง ทั้งที่หัวใจในอกเต้นรำกระหน่ำยิ่งกว่าเสียงฝนด้านนอก "เกลียดเหรอ?" เพลิงทวนคำ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนลงแต่กลับแฝงความเจ็บปวดลึกๆ ที่อีกฝ่ายสัมผัสได้ "เกลียดคนที่มันเป็นห่วงจนแทบคลั่งเวลาเห็นนายเจ็บตัวเนี่ยนะ? เกรียดคนที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้คนดื้ออย่างนายปลอดภัยจากพวกเบื้องล่างเนี่ยนะคินน์?" คำพูดนั้นทำให้คินน์ชะงักไป ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงฝนที่กระหน่ำซัดสาดข้างนอกราวกับต้องการกลบเกลื่อนเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของคนทั้งคู่ "พี่... หมายความว่ายังไง" คินน์ถามเสียงแผ่ว ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความสับสนที่ฉายชัดบนใบหน้าสวย "ฉันปากร้าย... เออ ฉันมันยอมรับ" เพลิงถอนหายใจยาว พลางใช้มืออีกข้างเชยคางมนขึ้นให้สบตาตรงๆ ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้กรอบหน้าเนียนอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะแตกสลาย "แต่ที่ทำทั้งหมด ที่ดึงนายเข้ามาใกล้ แล้วก็ผลักไส เพราะฉันไม่อยากให้นายต้องมาแปดเปื้อนกับโลกโสโครกของฉัน นายมันควรจะอยู่ภายใต้แสงสว่าง ไม่ใช่มาจมปลักกับปีศาจอย่างฉัน... คินน์" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนซึนเดระอย่างเพลิง ทำให้คินน์รู้สึกเหมือนถูกน็อคด้วยหมัดฮุกเข้าเต็มแรง ความอบอุ่นจากฝ่ามือที่แนบอยู่ใต้คางส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดที่ชายหนุ่มเก็บกดไว้มาเนิ่นนาน "แล้วใครบอกพี่ล่ะครับว่าผมอยากอยู่ท่ามกลางแสงสว่าง..." คินน์กระซิบตอบ เสียงสั่นพร่า ดวงตาคู่สวยคลหน่วยน้ำใสๆ แต่ก็ยังดื้อรั้นสบตากลับไป "ถ้าที่ที่มีความสุขที่สุดของผม... มันดันมีปีศาจปากร้ายอย่างพี่คอยกวนประสาทอยู่ทุกวันล่ะ?" เพลิงชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นด้วยประกายความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด รอยยิ้มมุมปากที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย "พูดแบบนี้... แปลว่ายอมรับแล้วสินะ ว่าคลั่งรักฉันเหมือนกัน" เพลิงกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปาก "ใครคลั่งรักพี่กัน! ผมแค่..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อเพลิงฉวยโอกาสก้มลงปิดริมฝีปากบางด้วยความโหยหา จังหวะการจูบดุดันแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่ถูกเก็บกดไว้เนิ่นนาน คินน์เบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับความรู้สึกวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง มือบางยกขึ้นกำเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายแน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดความเร่าร้อนให้พุ่งทะยานสูงขึ้น บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยอึมครึม บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่ปะปนกับความดดิบเถื่อนอย่างลงตัว ทั้งสองร่างผสานเข้าหากันราวกับจะหลอมรวมเป็นคนๆ เดียวกัน เพื่อลบ ทว่า... ในวินาทีที่อารมณ์กำลังพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูดังปัง! ขัดจังหวะขึ้นสามครั้งติดต่อกัน พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังแกรกๆ จากด้านนอก "เฮ้! ไอ้เพลิง! แกอยู่ในนั้นไหมวะ เกิดเรื่องใหญ่แล้วโว้ย ไอ้พวกสารวัตรนอกเครื่องแบบมันบุกมาถึงชั้นล่างแล้ว!" เสียงตะโกนโวยวายของ "เจย์" เพื่อนสนิทและมือขวาคนสนิทดังทะลุผ่านประตูเข้ามา ทำเอาเพลิงและคินน์ผละออกจากกันแทบจะไม่ทัน เพลิงสบถออกมาเบาๆ ด้วยความหัวเสียสุดขีดก่อนจะหันไปมองหน้าคินน์ที่หน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายและตื่นตระหนก เพลิงสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์คุกรุ่นในอก ก่อนจะหันไปคว้าปืนพกสีดำสนิทที่ซ่อนไว้ใต้ลิ้นชักโต๊ะทำงานขึ้นมาตรวจเช็กกระสุนอย่างรวดเร็ว "ล็อกห้องไว้... ห้ามออกไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมาเข้าใจไหม" เพลิงสั่งเสียงเข้ม ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันอันตรายอีกครั้ง แต่ก่อนที่เพลิงจะหมุนตัวเปิดประตูออกไปเผชิญหน้ากับพายุลูกใหม่ที่กำลังคืบคลานเข้ามา คินน์กลับเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อสูทของเขาไว้แน่น ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวที่ไม่ยอมแพ้ต่ออะไรง่ายๆ "ผมไม่หลบอยู่ข้างหลังเฉยๆ หรอกนะ... พี่เพลิง" [โปรดติดตามตอนต่อไป: รุ่งอรุณแห่งการชำระล้าง] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้นะครับ