น้ำตาของคนปากร้าย

"นายเป็นบ้าอะไรของนายวะคินน์!" เสียงทุ้มต่ำของเพลิงตวาดก้องไปทั่วห้องทำงานส่วนตัว แผ่นหลังกว้างของเขากระแทกเข้ากับขอบโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งจนเกิดเสียงดังสนั่น ความเงียบงันที่คั่นกลางระหว่างเราสองคนในวินาทีนี้มันหนาแน่นจนแทบจะกลายเป็นของแข็งที่บีบให้ปอดของผมพองโตด้วยความอึดอัด ผมไม่ได้ตอบโต้กลับด้วยวาจาเชือดเฉือนอย่างที่เคยทำเป็นประจำ มือที่สั่นเทาของผมกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความซีดเผือดบนใบหน้าไม่ใช่เพราะความกลัวต่ออำนาจมืดของ 'ปีศาจน้ำแข็ง' ตรงหน้า แต่มันเป็นความตกตะลึงกับสิ่งที่ผมเพิ่งค้นพบในซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะตัวนั้น รูปถ่ายชุดหนึ่งที่ถูกหยิบออกมาไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ มันเปลี่ยนโลกของผมให้พังทลายลงในชั่วพริบตา "ถามก็ตอบสิ! จะนิ่งไปถึงไหน" เพลิงก้าวเข้ามาประชิดตัวผม เขาสูงกว่าผมจนต้องเงยหน้าขึ้นมอง แววตาคมกริบของเขาวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "ถ้าคิดจะเล่นเกมอะไรอยู่ ก็หยุดเดี๋ยวนี้ มันไม่ได้น่าสนุกสำหรับผม" "เกมงั้นเหรอ?" ผมเค้นเสียงหัวเราะออกมา มันแห้งผากและฟังดูน่าสมเพชในความรู้สึกตัวเอง "พี่คิดว่าผมเล่นเกมกับพี่มาตลอดเลยเหรอ เพลิง... ถ้าจะเล่นเกม ทำไมต้องลงทุนเอาครอบครัวผมไปเกี่ยวด้วย!" เพลิงชะงัก ร่างกายที่เคยแข็งเกร็งดูจะเสียสมดุลไปเพียงเสี้ยววินาที แต่ความไวเป็นเลิศของเขาทำให้เขาปรับสีหน้ากลับมาเรียบเฉยได้ทันที "เรื่องมันผ่านไปแล้ว คินน์" "ผ่านไปแล้วงั้นเหรอ? รูปพวกนี้ พี่เพิ่งได้มาเมื่อวานไม่ใช่หรือไง!" ผมขว้างรูปถ่ายใบหนึ่งลงบนโต๊ะ มันเป็นภาพของแม่ผมที่กำลังถูกข่มขู่โดยกลุ่มคนในชุดสูทสีดำ "พี่ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร... ต้องการให้ผมอยู่ใต้อาณัติพี่ขนาดนั้นเลยหรือไง?" คำถามของผมเหมือนมีดที่กรีดลงไปกลางใจเพลิง ผมเห็นสันกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น แววตาดุดันคู่นั้นเริ่มฉายแวววูบไหวเหมือนเปลวไฟที่กำลังถูกสายน้ำสาดเข้าใส่ เพลิงไม่ได้ตอบคำถาม แต่เขากลับก้าวเข้ามาล็อกต้นแขนผมไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านฝ่ามือร้อนผ่าวทำให้ผมรู้สึกเหมือนจะขาดใจ "ผมทำเพื่อให้นายรอด" เพลิงกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มผม "ในโลกของผม... ถ้าผมไม่ดึงนายเข้ามาใกล้ๆ ถ้าผมไม่ทำให้คนอื่นรู้ว่านายคือ 'ของของผม' นายจะไม่มีทางรอดไปจากไอ้พวกที่มันจ้องจะลากนายไปลงนรกได้เลย" "โกหก!" ผมตะโกนใส่หน้าเขา น้ำตาที่ไม่คิดว่าจะไหลกลับเอ่อล้นออกมาจนพร่ามัว "พี่ก็แค่คนเห็นแก่ตัวที่อยากควบคุมชีวิตคนอื่น พี่มันก็แค่ปีศาจที่ไร้หัวใจ!" ทันทีที่คำว่า 'ไร้หัวใจ' หลุดออกไป เพลิงก็ผลักผมออกอย่างแรงจนร่างของผมเซถลาไปพิงกับผนังห้อง เขานิ่งค้างไปเหมือนถูกหมัดฮุคเข้าเต็มแรง ดวงตาคู่คมที่เคยดุดันกลับดูว่างเปล่าและหม่นแสงลงอย่างประหลาด มันเป็นความอ่อนแอที่เขาพยายามซ่อนมาตลอดชีวิต... ความอ่อนแอที่เพิ่งปรากฏชัดในยามที่เขารู้สึกว่าตนเองกำลังสูญเสียผมไปจริงๆ เพลิงค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ เขาซบหน้าลงกับฝ่ามือ กลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่คุ้นเคยตอนนี้กลับทำให้ใจผมสั่นรัว เขาไม่ได้ตวาดกลับ ไม่ได้ด่าทอเหมือนที่เคยทำ เขากำลัง... ร้องไห้ เสียงสะอื้นที่หลุดออกมาเบาๆ ทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ ผมเดินเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ ความโกรธแค้นที่มีเมื่อครู่จางหายไปราวกับควันไฟที่ถูกลมพัดพา เหลือเพียงความสับสนและแรงดึงดูดประหลาดที่ฉุดรั้งให้ผมอยากเข้าไปปลอบประโลมคนตรงหน้า "พี่เพลิง..." ผมเรียกชื่อเขาเบาๆ มือที่สั่นเทาเอื้อมไปแตะไหล่หนาที่กำลังสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ เพลิงเงยหน้าขึ้นมองผม ดวงตาที่เคยคมกริบดุจมีดโกนตอนนี้กลับแดงก่ำและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้ง "ถ้านายรู้ว่าทุกวันที่ฉันทำไป... มันเจ็บปวดแค่ไหนที่ต้องแสร้งทำเป็นไม่สนใจนาย เพื่อไม่ให้นายต้องเป็นจุดสนใจของศัตรู นายจะยังเกลียดฉันอยู่ไหมคินน์?" ผมชะงักไป คำพูดของเขามันเหมือนกุญแจที่ไขเข้าสู่ห้องมืดที่เขาปิดตายเอาไว้ตลอดเวลา "ทำไม... ถึงไม่เคยบอกกันดีๆ" "เพราะฉันมันปากร้าย" เขาแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างสมเพชตัวเอง "เพราะฉันเป็นปีศาจ... ปีศาจที่ไม่อาจรักใครได้โดยไม่ทำให้คนคนนั้นเจ็บปวด" ผมมองคนตรงหน้า ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ใจจนหน่วงไปหมด ผมตัดสินใจก้มลงไปประทับจูบเบาๆ บนหน้าผากชื้นเหงื่อของเขา เป็นการปลอบโยนที่เงียบเชียบที่สุด แต่ในขณะที่ความอบอุ่นกำลังแผ่ซ่านอยู่นั้น เสียงกระแทกประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นอย่างแรงจนสะเทือนไปทั้งห้อง ร่างของชายในชุดดำคนสนิทของเพลิงพุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณเพลิงครับ! แย่แล้วครับ... พวกมันรู้ที่ซ่อนของ 'จดหมาย' ฉบับนั้นแล้ว มันกำลังมาที่ผับ... มันมาพร้อมกับคนนับสิบ!" เพลิงผุดลุกขึ้นทันที สายตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนแอเป็นความดุดันดุจนักล่าในเสี้ยววินาที เขาคว้าปืนพกที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะขึ้นมาตรวจสอบความพร้อม ก่อนจะหันมามองหน้าผมด้วยแววตาที่เด็ดขาด "คินน์ ฟังผมนะ" เขาคว้ามือผมไปกุมไว้แน่น ความร้อนจากฝ่ามือเขาทำให้ผมรับรู้ถึงสถานการณ์ที่เลวร้ายกว่าที่คิด "ต่อจากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... ห้ามปล่อยมือผมเด็ดขาด ไม่ว่าผมจะสั่งให้คุณหนีไปแค่ไหน ก็ห้ามไป" เขายังพูดไม่ทันจบประโยค เสียงปืนนัดแรกก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากทางหน้าผับ ตามมาด้วยเสียงกระจกแตกกระจายและการกรีดร้องของผู้คน ความโกลาหลที่ผมไม่เคยสัมผัสมาก่อนกำลังจะกลืนกินเราทั้งคู่ลงไปในกับดักที่ไม่มีทางออก คินน์... นี่คือบททดสอบสุดท้ายของเราสองคนแล้วนะครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอยู่เคียงข้างกันเสมอมานะครับ หวังว่าตอนนี้จะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงไปพร้อมกับดาร์กไนท์ครับ