หึงจนหน้ามืด

"ผู้หญิงคนนั้น... หมายความว่ายังไงครับคุณเพลิง" เสียงของคินน์ไม่ได้ดัง แต่มันแข็งกร้าวและสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้จนถึงขีดสุด ดวงตากลมโตคู่สวยมองตรงไปยังร่างสูงของเพลิงที่ยืนค้ำหัวอยู่ริมเคาน์เตอร์บาร์วีไอพี บรรยากาศรอบตัวของทั้งคู่คุกรุ่นจนพนักงานคนอื่น ๆ ในโซนนั้นต่างพากันถอยกรูดออกไปโดยไม่ต้องรอให้ใครออกปากไล่ บนหน้าจอสมาร์ทโฟนในมือของคินน์ยังคงฉายภาพข่าวซุบซิบจากสำนักข่าวออนไลน์หัวสีที่เพิ่งเด้งเตือนเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน ภาพถ่ายปาปารัสซี่เบลอ ๆ หน้าโรงแรมหรูย่านสุขุมวิทเมื่อสัปดาห์ก่อน ระหว่างเพลิงกับผู้หญิงหน้าตาคมเข้มคนเดิมที่กำลังยืนประจันหน้ากันอยู่ตรงหน้าผับแห่งนี้ในเวลานี้พอดีเป๊ะ เพลิงไม่ได้ตอบทันที ดวงตาคมกราบกราวราวกับปีศาจน้ำแข็งฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เขาปรายตามองผู้หญิงคนที่ยืนอยู่ข้างหลังคินน์แวบหนึ่ง ก่อนจะเบนกลับมาจ้องร่างบางที่กำลังเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง "อย่าทำหน้าแบบนั้นน่าคินน์ มันไม่มีอะไรในกอไผ่อย่างที่พวกเพ้อเจ้อเขียนหรอกครับ" เพลิงเค้นเสียงพูดด้วยความเรียบเฉย แต่มันคือความเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยความรำคาญใจอย่างที่สุด ไม่ใช่รำคาญคินน์... แต่รำคาญไอ้พวกนักข่าวไร้จรรยาบรรณที่ขยันสร้างเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน "ไม่มีอะไร? แต่ข่าวหน้าหนึ่งเมื่อสัปดาห์ก่อนกับตัวจริงที่ยืนอยู่ตรงนี้ มันบอกผมว่าพวกคุณเพิ่งนัดเคลียร์กันหลังร้านเมื่อกี้นี้เองนะครับ!" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอกทำเอาเขาหายใจไม่ทั่วท้อง มันไม่ใช่แค่ความไม่พอใจในฐานะลูกจ้างกับเจ้าของผับ แต่มันคือความรู้สึกเจ็บแปลบแปลก ๆ ที่เขารังเกียจตัวเองเหลือเกินที่ดันเผลอรู้สึกมันขึ้นมา ผู้หญิงคนนั้นขยับตัวเล็กน้อย เธอส่งยิ้มบาง ๆ ที่ดูเยعยหยันให้คินน์ ก่อนจะหันไปสบตากับเพลิงแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ฉันว่าคุณควรเคลียร์กับเด็กของคุณให้เรียบร้อยก่อนนะเพลิง เรื่องของเราค่อยคุยกันทีหลัง" "ไม่ต้อง" เพลิงสวนกลับทันควัน น้ำเสียงดุดันและเยียบเย็นจนผู้หญิงคนนั้นชะงัก "กลับไปซะ แล้วก็บอกเจ้านายเธอด้วยว่าอย่าส่งใครมาวุ่นวายกับกูอีก ถ้าไม่อยากให้ธุรกิจครอบครัวพวกเธอพังคามือ" ประโยคดิบเถื่อนแต่ทรงพลังนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งฮวบลงไปอีก ผู้หญิงคนนั้นกัดริมฝีปากอย่างเจ็บใจก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกไปจากโซนวีไอพีอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เพลิงและคินน์ยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด เพลิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวคินน์อย่างรวดเร็วจนร่างบางต้องผถอยหลังไปชนกับเคาน์เตอร์บาร์เย็นเฉียบ กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ จากตัวเพลิงโชยเข้าจมูก ยิ่งทำให้คินน์รู้สึกปั่นป่วนจนต้องยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายไว้ "ถอยไปครับ อย่ามาใกล้ผม" คินน์พยายามทำเสียงให้แข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจในอกจะเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกrib cage แล้วก็ตาม "หึงเหรอครับ?" คำถามนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกของเพลิงอย่างหน้าตาเฉย ไม่มีแววสำนึกผิด ไม่มีคำแก้ตัวที่ยืดยาว มีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่ฉายความเจ้าเล่ห์และความพึงพอใจบางอย่างลึก ๆ ในดวงตาคู่นั้น คินน์ชะงักกึก เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าว เขาเบิกตากว้างก่อนจะปฏิเสธเสียงดังฟังชัดทันที "ใครหึงคุณ! เพ้อเจ้อใหญ่แล้วครับคุณเพลิง! ผมเป็นแค่ลูกจ้าง มีสิทธิ์อะไรไปหึงเจ้านายพันล้านอย่างคุณ ปล่อยเลยนะ!" คินน์ดิ้นขลุกขลักพยายามเบี่ยงตัวหนีวงแขนแข็งแรงที่กักตัวเขาไว้ราวกับกรงขัง แต่มีหรือที่เพลิงจะยอมปล่อย สัญชาตญาณความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่ถูกกระตุ้นด้วยความหึงหวงลึก ๆ ในใจของปีศาจน้ำแข็งพุ่งทะยานขึ้นจนฉุดไม่อยู่ ตั้งแต่เห็นสายตาที่คินน์ใช้มองผู้หญิงคนนั้นเมื่อครู่ เพลิงก็รู้สึกหงุดหงิดจนแทบอยากจะพังข้าวของให้ราบคาบ และตอนนี้ เมื่อเห็นอาการปั้นปึงและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันด้วยความงอน ความอดทนทั้งหมดที่มีก็ขาดผึ่ง "หึงก็ยอมรับเถอะครับ คินน์ก็รู้ว่าปากกับใจของตัวเองมันไม่เคยตรงกันเลยสักครั้ง" เพลิงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มเนียนจนคินน์ต้องหลบสายตา "ผมไม่ได้..." "ถ้าไม่ได้หึง แล้วทำไมหน้าแดงขนาดนี้ล่ะครับ หืม?" เพลิงจงใจลากเสียงต่ำทุมนุ่มนวลแต่น่าฟังที่ข้างใบหูของคินน์ จงใจแกล้งให้คนปากแข็งดิ้นเร่า ๆ ด้วยความเขินอาย มือหนาเอื้อมไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวโดยอัตโนมัติ ล็อกรั้งไม่ให้หนีไปไหนได้อีก คินน์ใจเต้นแรงจนแทบหยุดหายใจ ความใกล้ชิดนี้ทำเอาสติสตังที่สะสมมาทั้งวันกระเจิงหายไปหมด เขารู้ดีว่าถ้าปล่อยให้สถานการณ์เป็นแบบนี้ต่อไป เขาต้องพ่ายแพ้ให้กับเสน่ห์ร้ายกาจของคนตรงหน้าอย่างแน่นอน แต่ในจังหวะที่คินน์กำลังจะอ้าปากเถียงกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว เสียงฝีเท้าหนัก ๆ และเสียงเรียกชื่อเพลิงก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดของทางเดินด้านหลัง "คุณเพลิงครับ! แย่แล้วครับ เกิดเรื่องใหญ่ที่ประตูทางออกด้านหลัง..." ทั้งเพลิงและคินน์ผละออกจากกันอย่างตกใจ เพลิงสบถออกมาเบา ๆ อย่างหัวเสียที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ เขากวาดสายตาคมกริบมองไปยังลูกน้องสนิทที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด คินน์รีบยกมือขึ้นจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย ใบหน้ายังคงแดงก่ำด้วยพิษความเขินอายและความโกรธที่ยังค้างคา แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากถามอะไร ลูกน้องคนนั้นก็พูดประโยคต่อมาที่ทำให้เลือดในกายของคินน์เย็นเฉียบลงในพริบตา "มีคนส่งพัสดุกรรมการมาถึงคุณคินน์ครับ... หน้ากล่องเขียนไว้ว่า 'ของขวัญจากคนรักเก่าที่ตายไปแล้ว' ครับ!" เพลิงขมวดคิ้วมุ่นทันที ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมามองหน้าคินน์ที่ตอนนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ราวกับเพิ่งเห็นผีร้ายในเวลากลางวันแสกๆ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักของคินน์กับเพลิงในตอนนี้ด้วยกันนะครับ