รูมเมตคนโปรด?

เสียงกระแทกของกระเป๋าเดินทางใบโตกระทบกับพื้นผิวหินอ่อนราคาแพงในห้องชุดเพนต์เฮาส์สุดหรูดังสนั่น สะท้อนก้องกังวานไปทั่วความเงียบสงบของชั้นบนสุด คินน์ยืนกอดอก ใบหน้าสวยเฉี่ยวมองสำรวจห้องนั่งเล่นกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้มสไตล์มินิมอลแต่หรูหรา กลิ่นอายความเย็นชาของเจ้าاحุของห้องลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ไม่ต่างจากตัวตนของ ‘เพลิง’ ผู้ชายที่ยืนจ้องหน้าเขาด้วยแววตาดุดันราวกับอยากจะจับเขาโยนออกไปนอกระเบียงตอนนี้เสียให้ได้ “นายเอาสมองส่วนไหนคิด ถึงกล้าเอาเรื่องบ้าๆ นี้มาเสนอ” เพลิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบจนติดลบ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเผยให้เห็นรอยสักจางๆ ที่ข้อมือ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเด็กหนุ่มทีละก้าวอย่างคุกคาม “คอนโดฉัน ไม่ใช่สถานสงเคราะห์คนจรจัด คินน์” “ผมไม่ได้ขอให้คุณสงเคราะห์” คินน์เชิดหน้าขึ้นสู้ สายตากลมโตไม่มีความหวาดกลัวเจือปนแม้แต่น้อย แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าอีกฝ่ายอยู่ช่วงตัว แต่รัศมีดื้อรั้นรอบตัวกลับพุ่งชนอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว “แล้วก็เลิกทำหน้าเหมือนผมเป็นเชื้อโรคสักที... ถ้าไม่ใช่เพราะรุ่นพี่ของคุณจัดการเรื่องสัญญาเช่าเก่าของผมพังไม่เป็นท่าจนผมไม่มีที่ซุกหัวนอน และถ้าไม่ใช่เพราะผู้จัดการผับกดดันให้ผมมาคอย ‘จับตาดู’ เจ้าของผับจอมเจ้าชู้แถวนี้ คุณคิดว่าผมอยากเอาตัวเองมาหายใจร่วมห้องกับคนปากเสียอย่างคุณนักหรือไง” “ปากดีนักนะ” เพลิงแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดุคมกริบกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่เชิดขึ้นท้าทายเขาอย่างไม่ลดละ ความใกล้ชิดระดับนี้ทำให้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากตัวเพลิงโชยเข้าจมูกคินน์จนต้องแอบสูดหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว “อยากอยู่ห้องนี้นักใช่ไหม ได้... แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่า กฎของที่นี่มีไว้แหก และสำหรับนาย... มันไม่มีข้อยกเว้น” เพลิงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนคินน์ต้องเผลอผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับกำแพงเย็นเฉียบอย่างไร้ทางหนี ร่างสูงกักตัวเขาไว้ด้วยแขนแกร่งข้างหนึ่งที่ยันทับผนังเอาไว้ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนอย่างจงใจ “กฎข้อแรก... ห้ามเข้าใกล้รัศมีสามเมตรจากเตียงนอนของฉัน” เพลิงกระซิบเสียงพร่าชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความร้ายกาจที่จงใจยั่วเย้า “กฎข้อที่สอง... ห้ามบ่น ห้ามเถียง และห้ามทำตัวน่ารำคาญเด็ดขาด” “แล้วถ้าผมทำไม่ได้ล่ะ” คินน์กัดฟันกรอด หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาเสียดื้อๆ กับความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไปนี้ แต่ริมฝีปากบางยังคงเปิดฉะไม่ยอมแพ้ “คุณจะไล่ผมออกหรือไง?” “เปล่า...” เพลิงผละใบหน้าออกเล็กน้อยเพื่อสบตาตรงๆ นัยน์ตาคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก “ฉันจะ ‘ลงโทษ’ นายด้วยวิธีที่ทำให้1นายไม่มีแรงลุกขึ้นมาเถียงฉันไปอีกสามวันต่างหาก” คินน์หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาวูบหนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก เขาผลักอกกว้างของอีกฝ่ายออกเต็มแรงจนเพลิงยอมถอยห่างไปตั้งหลักแต่โดยดี เด็กหนุ่มควσόกระเป๋าเดินทางของตัวเองแล้วเดินดุ่มๆ ตรงไปยังห้องนอนรับแขกที่อยู่ริมสุดทันที โดยไม่วายทิ้งท้ายเสียงสะบัด “ฝันไปเถอะว่าคนอย่างคินน์จะยอมให้คุณข่มเหงฝ่ายเดียว!” เพลิงมองตามร่างบางที่หายลับเข้าไปในห้อง ปากหยักยกยิ้มมุมปากอย่างเยียบเย็น ทว่าในแววตากลับมีความไหววับบางอย่างซ่อนอยู่ ความรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจที่เคยมีตอนแรก กลับถูกแทนที่ด้วยความท้าทายแปลกประหลาด... เด็กนี่มันน่ารำคาญเป็นบ้า แต่แปลกที่เขากลับไม่ยอมไล่ออกตั้งแต่แรกเจอ เวลาผ่านไปจนล่วงเข้าสู่ช่วงดึก ความเงียบสงบปกคลุมไปทั่วเพนต์เฮาส์หรู คินน์ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและอยู่ในชุดนอนเนื้อนุ่มเดินออกมาจากห้องเพื่อจะหาอะไรรองท้องในครัว ร่างบางชะงักฝีเท้าลงเมื่อเห็นแสงไฟสลัวจากห้องนั่งเล่น และเงาร่างสูงใหญ่ของเพลิงที่กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์บาร์พร้อมกับแก้ววิскиในมือ เพลิงหันมามองตามเสียงฝีเท้า ดวงตาคมเข้มพินิจพิจารณาเรือนร่างชื้นน้ำของเด็กหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า เส้นผมสีเข้มยังคงเปียกชื้นเล็กน้อยหยดลง1มาตามกรอบหน้าคมคาย ผิวเนียนละเอียดสะท้อนกับแสงไฟยามค่ำคืนจนดูราวกับภาพวาด “ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่นอน หรือว่าตื่นมาเพราะคิดถึงกฎที่ฉันเพิ่งบอกไปเมื่อหัวค่ำ?” เพลิงเอ่ยแซะด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามเคย “ผมแค่หิว ไม่ได้ว่างมานั่งคิดเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอกครับ” คินน์สวนกลับทันควัน เดินไปเปิดตู้เย็นหาอะไรกินโดยไม่สนใจสายตาดุๆ ที่มองมา “แล้วก็นะ... เลิกทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของห้องครัวสักที ผมแค่มารzหาของกิน” คินน์หยิบนมกล่องออกจากตู้เย็นได้สำเร็จ แต่ในจังหวะที่หมุนตัวกลับเพื่อจะเดินเลี่ยงหนี ร่างสูงของเพลิงกลับก้าวเข้ามาขวางทางไว้โดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง ความสูงและไหล่กว้างของอีกฝ่ายทำให้คินน์เกือบจะชนเข้าเต็มอก ร่างบางสะดุ้งสุดตัว ถอยหลังกรูดจนสะโพชนิดเข้ากับขอบเคาน์เตอร์บาร์ เพลิงใช้มือข้างหนึ่งเท้าขอบเคาน์เตอร์กักขังคินน์ให้อยู่ในวงแขน กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายคนนี้ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นมาอย่างน่าประหลาด “ดึกแล้ว ไม่อนุญาตให้เดินเพ่นพ่าน” เพลิงก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า “โดยเฉพาะในชุดล่อแหลมแบบนี้” “ผมใส่ชุดนอนปกติ! คุณนั่นแหละที่ถอยไปนะ!” คินน์เงยหน้าขึ้นเถียง เสียงสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกัน ระยะห่างที่ลดลงเหลือเพียงศูนย์ทำให้เสียงหัวใจของใครบางคนดังแข่งกับความเงียบ เพลิงหรี่ตามองริมฝีปากที่ขยับเถียงไม่หยุดด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดู มือหนายื่นออกไปหมายจะเช็ดหยดน้ำที่เกาะอยู่ข้างแก้มเนียน ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วหยาบกร้านแตะสัมผัสลงบนผิวแก้ว นอกประตูกระจกบานใหญ่ของห้องชุดกลับมีเสียงเคาะดังรัวติดต่อกันสามครั้ง พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายด้วยความร้อนรนของลูกน้องคนสนิทที่ดังทะลุเข้ามา “เฮ้ย! นายใหญ่! แย่แล้วครับ! ไอ้พรรคพวกเก่าของเด็กนั่น... มันตามรอยมาเจอพิกัดคอนโดนี้แล้วครับ!” เพลิงชะงักมือที่กำลังจะสัมผัสแก้มของคินน์ทันที ดวงตาดุคมหันขวับไปมองหน้าประตูห้องด้วยแววตาวาวโรจน์ด้วยความกราดเกรี้ยว ขณะที่คินน์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าสวยซีดเผือดลงทันทีเมื่อตระหนักว่าปัญหาใหญ่กำลังพุ่งตรงมาหาพวกเขาแล้ว โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบคุณที่สนับสนุนและร่วมเดินทางไปกับ "ดาร์กไนท์" ครับ