ปากร้ายปะทะปากเก่ง

เสียงทุบประตูด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังเข้ามาให้ได้ มันไม่ใช่แค่การเคาะเตือน แต่มันคือการประกาศศึกที่พร้อมจะเผาเรือน เพลิงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิดระคนกรุ่นโกรธ ดวงตาดุคมที่เมื่อครู่ยังฉายแววความอ่อนโยนเจือความปรารถนา บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและคมกริบราวกับใบมีดโกนที่เคลือบยาพิษ มือหนาชักกลับอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟลวก ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับปกเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทให้เข้าที่ด้วยท่าทีไม่ยี่ห้อต่อสถานการณ์ภายนอกแม้แต่น้อย ผิดกับคินน์ที่หน้าถอดสีไปครึ่งแถบ ร่างโปร่งผุดลุกขึ้นตามอย่างลนลาน ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางบีบเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะครับคุณเด็กเสิร์ฟ หรืออยากจะให้พังประตูกรอบนี้เข้ามาแล้วเห็นสภาพเราสองคนตอนนี้จริงๆ" เสียงทุบด้านนอกเงียบลง ชั่วขณะนั้นมีความเงียบงันปกคลุมห้องครัวกว้าง ก่อนที่เสียงบิดลูกบิดประตูจะดังขึ้นตามด้วยการพังพรวดเข้ามาของร่างสูงโปร่งในชุดสูทแบรนด์ดัง ใบหน้าคมคายที่บิดเบี้ยวด้วยความโมโหของ 'ธน ์' หุ้นส่วนตัวปัญหาของผับแห่งนี้ปรากฏแก่สายตา "ไอ้เพลิง! กูโทรหาแกเป็นร้อยสาย ทำไมไม่รับสายวะ... แล้วนี่..." ธน์ชะงักฝีปากเมื่อกวาดสายตามาเจอคินน์ที่ยืนตัวเกร็งอยู่ข้างเคียง รอยยิ้มเหยียดหยามผุดขึ้นที่มุมปากทันที "อ๋อ... มิน่าล่ะ ถึงได้ปิดห้องเคลียร์กันสองต่อสอง เด็กใหม่คนนี้มันมีดีอะไรวะ ถึงทำให้เสืออย่างมึงยอมลดตัวมาคลุกคลีด้วยในเวลาแบบนี้" เพลิงก้าวเข้าไปขวางหน้าคินน์ไว้ครึ่งก้าว บังร่างโปร่งให้อยู่ในอาณาเขตคุ้มครองโดยสัญชาตญาณ แววตาของปีศาจน้ำแข็งฉายความอำมหิตขึ้นอย่างชัดเจน "ปากหมาแบบนี้ ระวังจะไม่มีฟันไว้เคี้ยวข้าวเช้าวนะครับคุณธน์" เพลิงเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน น้ำเสียงราบเรียบทว่าเย็นยะเยือกจนคนที่ได้ยินต้องขนลุกซู่ ธน์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองสำรวจคินน์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความดูแคลน "หู้ว... ออกตัวปกป้องซะด้วย น่ารักจริงนะมึง ปกติเห็นปล่อยให้เด็กพวกนี้โดนลูกค้ารังแกจนปางตายไม่เคยสนใจ แต่วันนี้กลับใจมาเป็นพ่อพระซะงั้น หรือว่าติดใจรสชาติเด็กเสิร์ฟคนนี้เข้าแล้ว ถึงได้ยอมแหกกฎตัวเอง" คินน์เม้มปากแน่น ความโกรธที่ถูกเหยียดหยามพุ่งทะยานขึ้นมาถึงขีดสุด ความกลัวเมื่อครู่วันนี้ถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ร่างโปร่งก้าวพ้นไหล่กว้างของเพลิงออกมาเผชิญหน้ากับธน์ตรงๆ โดยไม่เกรงกลัวอำนาจมืดของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย "ถ้าคุณมีเวลาว่างมาเดินสอดรู้สอดเห็นเรื่องของคนอื่น เอาสมองส่วนที่เหลือไปจัดการกับบัญชีเน่าๆ ของตัวเองก่อนดีกว่าไหมครับคุณธน์" คินน์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงหวานใสแต่เชือดเฉือนทำเอาธน์หน้าชาไปชั่วขณะ "หรือว่ากลัวความจริงเรื่องเงินในกองกลางที่หายไปมันจะแดงขึ้นมา เลยต้องรีบวิ่งมาหาเรื่องคนอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความผิดของตัวเองกันแน่ล่ะครับ" "นี่มึง!" ธน์ชี้หน้าคินน์ด้วยความโกรธจัด ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความอับอาย "ไอ้เด็กปากดี! มึงเป็นใคร กล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับกู รู้ไหมว่ากูเป็นใครในผับนี้!" "รู้ครับ... เป็นหุ้นส่วนที่กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา และกำลังจะตกอัพในอีกไม่ช้านี้" คินน์ยักไหล่ตอบกลับด้วยท่าทีลอยหน้าลอยตา ชนิดที่ไม่กลัวตายเลยสักนิด "อ้อ แล้วก็กรุณาเอาชี้านิ้วของคุณออกไปไกลๆ หน้าผมด้วยนะครับ ก่อนที่ผมจะถือวิสาสะหักมันทิ้งฐานไร้มารยาท" บรรยากาศในห้องครัวเดือดพล่านขึ้นมาทันที อุณหภูมิลดฮวบลงจนแทบติดลบ เพลิงไม่ได้ห้ามปรามคำพูดของคินน์ بلกลับยืนกอดอกมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ยากจะคาดเดา ดวงตาดุมองร่างโปร่งที่กำลังยืนเถียงฉอดๆ อย่างนึกขันแกมเอ็นดู ลึกๆ แล้วเขารู้สึกทึ่งในความพยศของเด็กคนนี้เสียจริง ต่อหน้าปีศาจน้ำแข็งอย่างเขาก็ไม่เคยกลัว ต่อหน้าหุ้นส่วนปากเสียก็ยังซัดกลับได้เจ็บแสบไม่มีที่ติ "ไอ้เพลิง! มึงดูเด็กมันดิ มันหยามหน้ากู!" ธน์หันไปฟ้องเจ้าของผับด้วยความคับแค้นใจ เพลิงปรายตามองเพื่อนร่วมหุ้นด้วยแววตารำคาญใจเต็มประดา มือหนายกขึ้นปัดมือที่ชี้หน้าคินน์ลงอย่างไม่ใยดี ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ "เด็กมันพูดความจริงทุกประการนี่ครับคุณธน์ หรือว่าหูหนวกจนฟังภาษาคนไม่ค่อยรู้เรื่อง... ถ้าไม่มีอะไรจะพูดเบาระmสติปัญญาแล้ว ก็เชิญไสหัวออกไปจากห้องครัวของผมได้แล้วครับ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วโยนคุณออกไปทางระเบียงชั้นสามแทนที่จะเป็นประตูหน้า" ธน์หน้าซีดเผือดลงด้วยความโกรธแค้น เขากวาดสายตามองคนทั้งคู่สลับกันไปมาด้วยความอาฆาตมาดร้าย "เออ! เก่งกันให้ 30 วันเถอะ แล้วพวกมึงจะได้รู้ว่านรกบนดินมันหน้าตาเป็นยังไง!" พูดจบ ธน์ก็สะบัดหน้าพรวดแล้วเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้อง ปิดประตูเสียงดังสนั่นจนผนังห้องสะเทือน ความเงียบสงบกลับมาเยือนห้องครัวอีกครั้ง คินน์ผ่อนลมหายใจยาวเหยียดออกทางปาก ความตึงเครียดเมื่อครู่สลายหายไป เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่เกาะกุมจิตใจ ร่างโปร่งทิ้งน้ำหนักตัวพิงกับเคาน์เตอร์ครัวด้านหลังอย่างหมดแรง เพลิงมองท่าทางนั้นก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก คินน์เงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจรดรินเข้าหากัน "ปากเก่งใช้ได้นี่ครับ... เมื่อกี้เกือบเท่แล้วเชียว" เพลิงเอ่ยกระซิบเสียงนุ่ม ทว่าแฝงความหยอกเย้าเอาไว้เต็มเปี่ยม "ผมไม่ได้เก่งเพื่อคุณสักหน่อยครับ ผมแค่ทนไม่ได้เวลามีคนมาทำตัวน่ารำカญในพื้นที่ของผมก็แค่นั้น" คินน์เชิดหน้าขึ้นเถียง แม้พวงแก้มเนียนจะเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่ต้องมาอยู่ใกล้ชิดกันในระยะประชิดแบบนี้ "ปากแข็งจังนะครับ..." เพลิงยกยิ้มมุมปาก ดวงตาดุคมพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น "แต่รู้ไหมครับว่า ยิ่งคุณทำตัวพยศใส่ผมมากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งอยากจะปราบให้พยศไม่ออกมากเท่านั้น" หัวใจของคินน์กระตุกวูบ จังหวะการเต้นรำในอกรัวเร็วจนน่ากลัว ร่างโปร่งถอยหลังหนีโดยอัตโนมัติเมื่อเพลิงขยับเข้ามาประชิดตัวมากขึ้น ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับตู้เย็นด้านหลังอย่างไร้ทางหนี มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นทาบกับเคาน์เตอร์และบานตู้ กักขังร่างโปร่งไว้ให้อยู่ในอ้อมกอดกลายๆ "จะ... จะทำอะไรครับ ถอยไปเลยนะ" คินน์เอ่ยเสียงตะกุกตะกัก ความมั่นใจเมื่อครู่หายวับไปกับตา เพลิงก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหูขาวสะอาด น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าลอยละลิ่วเข้าโสตประสาทจนขนลุกซู่ "ผมยังเคลียร์บัญชีค้างใจกับคุณไม่เสร็จเลยครับ... เรื่องที่เราเกือบจะได้จูบกันก่อนที่ไอ้ธน์มันจะพังประตูเข้ามา" คินน์เบิกตากว้าง หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเพลิงเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ดวงตาดุคมคู่นั้นจ้องมองริมฝีปากของเขาด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิด และในเสี้ยววินาทีที่เพลิงกำลังจะประทับริมฝีปากลงมา เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูในกระเป๋าเสื้อของเพลิงก็แผדเสียงแหลมสูงขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูทันที เพลิงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดถึงขีดสุด เขาชะงักริมฝีปากที่ห่างจากเป้าหมายเพียงไม่กี่เซนติเมตร ก่อนจะผละออกเล็กน้อยอย่างหัวเสีย มือหนาควักโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอด้วยความฉุนเฉียว ทว่าเพียงแค่กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏบนหน้าจอ แววตาดุคมก็แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึงและจริงจังขึ้นมาในทันที คินน์สังเกตเห็นความผิดปกติจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย "มีอะไรเหรอครับ?" เพลิงเงยหน้าขึ้นสบตากับคินน์ ชั่วขณะนั้นมีความลังเลฉายชัดอยู่ในแววตาดุ ก่อนที่ร่างสูงจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคินน์เย็นเฉียบลงในพริบตา "ไอ้ธน์มันไม่ได้เดินออกไปมือเปล่า... แต่มันเอา 'เอกสารลับสุดยอด' ที่ผับเรากำลังจะเจ๊งถ้าหลุดไปถึงมือคู่แข่ง ออกไปจากตู้เซฟชั้นบนแล้วครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความแซ่บและปมเดือดในตอนนี้ด้วยกันนะครับ