กฎเหล็ก 3 ข้อ

“เอกสารบ้าอะไรวะ คินน์!” เสียงกระแทกแฟ้มหนังสีดำลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสในห้องพักวีไอพีชั้นบนดังสนั่นหวั่นไหว แรงสะเทือนทำให้กาแฟดำในแก้วกระเซ็นออกมาเล็กน้อย เพลิงยืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนเห็นได้ชัด ดวงตาคมกราบดุดั่งปีศาจน้ำแข็งกำลังลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล คินน์ยืนกอดอกพิงผนังห้องด้วยท่าทีสบายๆ เกินกว่าสถานการณ์วิกฤตจะเอื้ออำนวย ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มไม่มีแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย แม้ว่าไอ้ธน์ หุ้นส่วนจอมหักหลัง จะเพิ่งกวาดเอกสารลับสุดยอดที่ชี้ชะตาความเป็นความตายของผับแห่งนี้หนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย “จะเสียงดังทำไมครับคุณเพลิง หูผมไม่ได้หนวก” คินน์ลอยหน้าลอยตากวนประสาท “อีกอย่าง คนที่ควรโดนสอบสวนไม่ใช่ผม แต่เป็นระบบรักษาความปลอดภัยห่วยๆ ของคุณต่างหากที่ปล่อยให้หนูแทะคาบสมบัติหนีไปได้ง่ายๆ” “ปากดีนักนะ!” เพลิงก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวในพริบตาเดียว ร่างสูงใหญ่กักขังคนตรงหน้าไว้ระหว่างแขนแกร่งและผนังห้อง กลิ่นอายอันตรายและความดิบเถื่อนแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวหนาทึบ “นายรู้ไหมว่าเอกสารในแฟ้มนั้น ถ้าตกไปถึงมือ ‘ไอ้กฤต’ ผับเราจบเห่แน่ แล้วนายยังมายืนลอยหน้าลอยตาอยู่ได้!” คินน์ไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย เจ้าตัวเงยหน้าสบตาตรงๆ ระยะห่างระหว่างปลายจมูกแทบจะชิดกันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนรุ่ม “แล้วไงล่ะครับ? ในเมื่อมันหลุดไปแล้ว โวยวายไปเอกสารมันจะบินกลับมาเองหรือไง” คินน์กระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ยียวนจนเพลิงอยากจะก้มลงไปปิดปากดื้อๆ ด้วยริมฝีปากของตัวเองสักที “ทางที่ดี คุณควรสงบสติอารมณ์แล้วฟังผมวางแผนแก้เกมดีกว่ามาพ่นลมหายใจใส่หน้าผมแบบนี้” เพลิงมองริมฝีปากอิบอิ่มที่ขยับเถียงฉอดๆ สายตาของปีศาจน้ำแข็งไหววับชั่วขณะ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ปั่นป่วนอยู่ในอก เขาเกลียดรอยยิ้มอวดดีนี่ชะมัด แต่ให้ตายเถอะ... มันกลับดึงดูดสายตาจนละไปไม่ได้เลย “หุบปากไปเลยคินน์” เพลิงกดเสียงต่ำลง พลางใช้มือข้างหนึ่งเชยคางมนขึ้นบังคับให้สบตา “นายกล้าดียังไงถึงทำเป็นเล่นในเวลาแบบนี้ นายรู้ไหมว่าฉันเกลียดที่สุดคืออะไร... คือพวกทรยศ” “ผมไม่ได้ทรยศ!” คินน์ปัดมือใหญ่ออกอย่างไม่เกรงกลัว นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความกรุ่นโกรธ “ถ้าผมคิดจะหักหลังคุณ ป่านนี้ผมเดินออกไปรับเงินจากไอ้กฤตสบายใจเฉิบไปแล้ว ไม่มายืนเถียงคอเป็นเอ็นให้คุณด่าอยู่ตรงนี้หรอก!” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดของคนทั้งคู่ เพลิงจ้องมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยความโมโห ความรู้สึกคลั่งไคล้และอยากครอบครองตีรวนขึ้นมาในความรู้สึกจนน่าหงุดหงิด เขารู้ดีว่าคินน์บริสุทธิ์ใจ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ปล่อยให้เด็กนี่มายืนเถียงฉอดๆ อยู่ในห้องส่วนตัวตั้งแต่แรก แต่เพราะความห่วงที่ถูกปรุงแต่งด้วยความดิบเถื่อนในแบบของเขา มันเลยระเบิดออกมาเป็นอารมณ์รุนแรงแบบนี้ เพลิงถอนหายใจยาวเหยียดเพื่อดึงสติ พลางถอยหลังออกไปก้าวหนึ่ง เขายกมือขึ้นเสยผมลวกๆ ก่อนจะหันหลังกลับไปมองวิวยามค่ำคืนนอกกระจกใส “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป...” เพลิงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา แต่เด็ดขาด “นายต้องย้ายมาอยู่ที่เพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของฉัน ห้ามออกไปไหนโดยไม่ได้รับอนุญาต และที่สำคัญที่สุด...” เพลิงหันกลับมามองด้วยแววตาคมกริบดั่งใบมีด “กฎเหล็ก 3 ข้อของการทำงานกับฉัน... ข้อแรก: ห้ามขัดคำสั่งฉันเด็ดขาด ข้อสอง: ห้ามเข้าใกล้ไอ้กฤตหรือพวกของมันในรัศมีร้อยเมตร และข้อสาม...” เพลิงเว้นจังหวะ ก้าวเข้าไปใกล้คินน์อีกครั้ง ช้าๆ ทว่าทรงพลังจนคนฟังต้องกลั้นหายใจ “ห้าม... ห้ามรักฉันเด็ดขาด” คินน์ชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยกับกฎข้อสุดท้ายที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายปากแข็งคนนี้ “ห... หา?” คินน์หลุดอุทานออกมาอย่างคนเสียอาการ “คุณเพลิง คุณเพี้ยนไปแล้วหรือไง ใครจะไป...” “อย่าปฏิเสธในสิ่งที่นายเองก็ยังไม่แน่ใจ” เพลิงตัดบทด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน “จำกฎ 3 ข้อนี้ไว้ให้ขึ้นใจคินน์ เพราะถ้าเราเผลอข้ามเส้นนั้นไป... ฉันรับรองว่านายจะไม่มีวันได้เดินออกไปจากกรงของฉันอีกเลย” คินน์รู้สึกเหมือนถูกสะกดไว้ด้วยนัยน์ตาคู่คมที่ฉายแววคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด แม้ปากจะบอกว่าห้าม แต่การกระทำและอ้อมแขนที่เริ่มขยับเข้ามาโอบล้อมรอบตัวกลับบอกชัดเจนว่าเพลิงไม่มีทางปล่อยเขาไปไหนทั้งสิ้น ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก และระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงแค่คืบเดียว— *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ทำลายบรรยากาศสีชมพูอมเลือดนั่นลงทันที เพลิงสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ส่วนคินน์รีบผลักอกแกร่งให้ออกห่างอย่างรวดเร็ว “เข้ามา!” เพลิงตะโกนเสียงเข้ม ใบหน้ากลับมาเรียบตึงดั่งปีศาจน้ำแข็งอีกครั้ง ประตูกระจกเปิดผางออกอย่างแรง ร่างของลูกน้องคนสนิทวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ โดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศมาคุในห้องแม้แต่น้อย “นายครับ! แย่แล้วครับ... ภาพจากกล้องวงจรปิดรอบนอกส่งสัญญาณเตือน ตอนนี้ไอ้กฤตมันพาลูกน้องบุกเข้ามาถึงหน้าประตูลานจอดรถชั้นใต้ดินแล้วครับ!” เพลิงหรี่ตาลงคมกริบ รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปากทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น ผิดกับคินน์ที่หน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด - อ่านตอนต่อไปเพื่อลุ้นว่าศึกประจันหน้าครั้งนี้จะจบลงอย่างไร - ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุน "ดาร์กไนท์" เสมอมานะครับ