กลิ่นอายความหึง

แก้วทรงวิสกี้ถูกกระแทกกระทั้นลงบนเคาน์เตอร์บาร์หรูด้วยแรงที่มากพอจะทำให้ก้นแก้วร้าว แต่เพลิงไม่ได้สนใจเสียงโวยวายรอบตัว สายตาดุจปีศาจน้ำแข็งของเขาจดจ้องไปยังร่างโปร่งของคินน์ที่ยืนหัวเราะร่าอยู่กับลูกค้ากระเป๋าหนักโต๊ะ VIP ริมกระจกใส ภาพที่คินน์กำลังโน้มตัวลงรับฟังคำกระซิบจากผู้ชายแปลกหน้าคนนั้น มันบาดตาจนต่อมความอดทนของเพลิงขาดสะบั้นลงในพริบตาเดียว "สนใจรับเครื่องดื่มเพิ่มไหมครับคนสวย" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือความกวนประสาทดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงสมส่วนในสูทสั่งตัดพิเศษที่ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะของคินน์อย่างถือวิสาสะ คินน์ชะงัก รอยยิ้มพานิชย์บนใบหน้าสวยหุบลงทันทีเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาใหม่ ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวัง ชายหนุ่มคนนี้ไม่ใช่ลูกค้าขาประจำ หน้าตาจัดว่าดูดีทีเดียวแต่แววตาเจ้าชู้แพรพราวแบบนั้นมันทำให้คินน์นึกอยากถอนหายใจยาวๆ "ผมยังไม่เลิกงานครับ และถึงเลิกแล้ว... ผมก็ไม่ได้มีนโยบายรับเครื่องดื่มจากคนแปลกหน้า" คินน์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ปรายตามองแก้วค็อกเทลสีสวยที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้าโดยไม่แตะต้องมันแม้แต่น้อย "ใจร้ายจังนะครับ ผมชื่อกรณ์... แค่อยากทำความรู้จักกับเด็กเสิร์ฟมือหนึ่งของที่นี่เอง ผิดด้วยเหรอ?" กรณ์ยิ้มมุมปาก ขยับเข้ามาใกล้จนคินน์ต้องเอนตัวหนี ความถือวิสาสะของอีกฝ่ายทำให้เส้นความอดทนของคินน์เริ่มตึงเปรี๊ยะ "ถ้าแค่อยากดื่มเหล้า แนะนำให้ไปสั่งที่บาร์ครับ แต่ถ้าอยากหาเรื่องคุย... เชิญโต๊ะอื่น เพราะผมไม่มีอารมณ์มาเล่นเกมจีบ 101 กับคุณ" คินน์สวนกลับทันควันอย่างไม่ไว้หน้า ปากบางเฉียบเหยียดยิ้มเยาะเล็กน้อยตามนิสัยส่วนตัวที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ท่าทางพยศแบบนั้นกลับยิ่งทำให้กรณ์หัวเราะชอบใจ เขายื่นมือหนาหมายจะเอื้อมไปแตะปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มใสของคินน์ "ดื้อด้านแบบนี้ส่า... น่ารักดีนี่ครับ หวงเนื้อหวงตัวจัง หรือต้องให้ทิปหนาๆ ถึงจะยอมใจอ่อน" หมับ! ข้อมือหนาของกรณ์ถูกกระชากเอาไว้กลางอากาศด้วยแรงมหาศาล แรงบีบที่ราวกับคีมเหล็กนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของกรณ์แข็งค้าง เขาหันขวับไปมองด้วยความโมโห แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอเมื่อสบเข้ากับดวงตาสีนิลที่เย็นชาจนน่ากลัวของคนที่เพิ่งเดินเข้ามา เพลิงยืนตระหง่านอยู่ด้านหลัง กรณ์ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รังสีความอึดอัดและกดดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนผู้คนรอบข้างต้องรีบถอยร่องหนี "มือสกปรกๆ แบบนี้... เอาไว้จับแก้วเหล้าของนายเถอะครับ อย่ามาใช้เรี่ยราดแถวนี้" เพลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำทุบกระชากใจ แต่มันเย็นเยียบจนกรณ์รู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งในฤดูหนาว "เฮ้ย! นายเป็นใครวะ แค่เด็กเสิร์ฟคนเดียว..." กรณ์พยายามสะบัดข้อมือออก แต่เพลิงกลับยิ่งเพิ่มแรงบีบมากขึ้นไปอีกจนกระดูกข้อมือแทบแหลก "เขาเป็นพนักงานของฉัน... และที่สำคัญที่สุด เขามีเจ้าของแล้ว" เพลิงเน้นย้ำทีละคำ สายตาคมกริบกวาดมองกรณ์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง คินน์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะกับคำพูดแสดงความเป็นเจ้าของที่หลุดออกมาจากปากของคนปากร้ายอย่างเพลิง ความร้อนแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวอย่างห้ามไม่อยู่ แม้สมองจะพยายามบอกให้เถียงกลับไปว่า *'ใครเป็นเจ้าของนายกัน!'* แต่ลำคอกลับตีบตันจนพูดไม่ออก "ระ... รับทราบครับ" กรณ์หน้าซีดเผือดเมื่อรับรู้ได้ถึงอำนาจมืดบางอย่างที่แผ่ออกมาจากเจ้าของผับหนุ่ม เมื่อเพลิงสะบัดมือออกอย่างไม่ใยดี กรณ์ก็รีบถอยกรูดและเดินหายลับไปในฝูงชนทันที บรรยากาศรอบตัวตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงเพลงจังหวะนุ่มลึกที่คลอเบาๆ คินน์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตที่ยังคงยืนจ้องตนเองนิ่งสนิท "มองอะไรครับ? หรือกลัวว่าผมจะทำลูกค้ารายใหญ่หนีหายไปหมด" คินน์เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ปรับน้ำเสียงให้กลับมามีความกวนประสาทตามเดิม เพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวแปลกๆ ในอก เพลิงไม่ตอบ เขาก้าวประชิดตัวคินน์เข้ามาอีกก้าว จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับเคาน์เตอร์บาร์ด้านหลังอย่างไรทางหนี กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากตัวเพลิงโชยเข้าจมูกจนคินน์เผลอกลั้นหายใจ มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นท้าวกับเคาน์เตอร์ กักขังร่างของคินน์ให้อยู่ในพื้นที่วงแขนของเขา ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะค้นหาคำตอบอะไรบางอย่าง "ปากดีจังนะครับ... เมื่อกี้ยังทำหน้าออดอ้อยอยู่เลยไม่ใช่หรือไง" เพลิงกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเจือไปด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนแต่ไม่มิด "หึงผมหรือไงครับ ถึงได้เดินมาพังโปรเจกต์หาเงินของผมเนี่ย" คินน์สวนกลับทันควัน แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก เพลิงแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มเย็นชาอย่างเคย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดุดันและ... คลั่งรักจนน่ากลัว "หึงเหรอ..." เพลิงทวนคำ โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปัดป่าวกระทบผิวแก้มของคินน์ "ถ้าบอกว่าหึง... นายจะเลิกทำตัวน่าตีแบบนี้แล้วมาอยู่ใกล้ๆ ผมคนเดียวไหมล่ะครับ" คินน์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจกับคำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกันตัวของอีกฝ่าย ทว่า... ก่อนที่คินน์จะได้เอ่ยปากพูดอะไรโต้กลับ แสงไฟนีออนในผับก็กะพริบวูบวาบพร้อมกับเสียงเพลงที่ตัดฉับลงทันที ตามมาด้วยเสียงฮือฮาจากกลุ่มคนที่ยืนอยู่บริเวณทางเข้าหลัก ร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวผ่านประตูเข้ามาในเขต VIP พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้เพลิงต้องหรี่ตาลงคมกริบ... และทำให้สีหน้าของคินน์ซีดเผือดลงจนไร้สีเลือดในพริบตาเดียว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความระอุในค่ำคืนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ