แผลที่ต้องดูแล

กลิ่นคาวสนิมเหล็กคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงในห้องรับรองพิเศษ แสงไฟนีออนสลัวสีแดงฉานสาดส่องกระทบกับร่างของแขกไม่ได้รับเชิญที่เพิ่งถอยร่นออกไปพร้อมรอยยิ้มเยาะ ประตูกระจกนิรภัยบานใหญ่ปิดสนิทลงพร้อมกับเสียงล็อกอัตโนมัติ แต่บรรยากาศภายในห้องกลับไม่ได้เบาบางลงเลยแม้แต่น้อย มันอึดอัดเสียจนเพลิงต้องขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน สายตาดุดันราวกับปีศาจน้ำแข็งกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งที่ร่างโปร่งซึ่งทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นพรม "คินน์!" เพลิงสบถออกมาคำหนึ่งด้วยความหงุดหงิดระคนตกใจ ร่างสูงใหญ่ก้าวฉับๆ เข้าไปประคองร่างที่กำลังสั่นเทาของเด็กหนุ่มขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวที่เคยใช้จับไมโครโฟนและปัดป้องการลวนลาม ตอนนี้กำลังกุมหัวไหล่ข้างขวาแน่น เลือดสีสดซึมทะลุเสื้อเชิ้ตสีขาวออกมาย้อมมือของเขาให้กลายเป็นสีแดงฉาน "อย่า... อย่ามาแตะ" คินน์หอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าหวานซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าสวย แต่ริมฝีปากที่เคยต่อปากต่อคำกับเขากลับเม้มเข้าหากันแน่นเพื่ออดกลั้นความเจ็บปวด "ปากดีให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะน่า" เพลิงพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูก ดวงตาคมกริบฉายแววร้อนรนที่เจ้าตัวพยายามปกปิดไว้ภายใต้ความเกรี้ยวกราด "ถ้าไม่อยากตายคาห้องนี้ ก็หุบปากแล้วอยู่นิ่งๆ" เขาช้อนอุ้มร่างบางขึ้นในวงแขนอย่างง่ายดาย แม้คินน์จะพยายามขัดขืนด้วยการใช้มือดันแผงอกเขาไว้ แต่เรี่ยวแรงในตอนนี้แทบไม่ต่างอะไรกับลูกแมวป่วย เพลิงพาอีกฝ่ายเดินตรงไปยังโซฟาตัวยาวมุมห้อง วางร่างนั้นลงอย่างระมัดระวังที่สุดเท่าที่ผู้ชายปากจัดคนนี้จะทำได้ กล่องปฐมพยาบาลฉุกเฉินถูกกระชากออกมาจากตู้ใต้มือถือ เพลิงทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าเบื้องหน้า ดวงตาคมกวาดสำรวจบาดแผลที่หัวไหล่ลามลงมาถึงแผ่นหลัง เสื้อเชิ้ตเนื้อดีถูกคมมีดเฉือนจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวเนียนที่มีรอยแผลกรีดลึกน่ากลัว เลือดหยดติ๋ๆ ลงกระทบพื้นพรมจนน่าใจหาย "เจ็บหน่อยนะ" เพลิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แม้จะดูห้วนจัดตามนิสัย แต่สัมผัสตอนที่ปลายนิ้วหนาแตะลงไปสำรวจบาดแผลกลับเบามืออย่างไม่น่าเชื่อ "อึก..." คินน์สะดุ้งสุดตัว เผลอจิกมือลงบนต้นแขนของเพลิงโดยไม่รู้ตัว เล็บคมจิกผ่านเนื้อผ้าจนฝังลงบนผิวเนื้อแน่นเพื่อระบายความเจ็บปวด ดวงตากลมโตคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำใส แต่ริมฝีปากยังคงดื้อรั้น ไม่ยอมเปล่งเสียงร้องครวญครางออกมาแม้แต่แอะเดียว "เจ็บก็ร้องออกมาเถอะครับ ไม่ต้องมาทำเป็นอวดเก่งกับผมหรอก" เพลิงพูดเสียงดุ แต่สายตาที่มองลงมากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยคำ "คุณ... รู้จักอะไร... คนอย่างผมเลิกทำเป็นคนดีสักทีเถอะน่า..." คินน์เค้นเสียงลอดไรฟัน ใบหน้าหวานเบ้ด้วยความเจ็บปวดขณะที่แอลกอฮอล์ชุบสำลีแตะลงบนปากแผล ความแสบร้อนทำให้เขาเกร็งไปทั้งร่าง "หุบปากแล้วเงียบไปเลย คินน์" เพลิงกดเสียงต่ำ ดวงตาคมเข้มดุจอัคคีที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาจ้องมองคนตรงหน้าไม่วางตา ปลายนิ้วมือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากมนให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้คินน์ชะงัก เผลอเงยหน้าขึ้นสบตาโดยลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบชิด ปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันและกันทำให้บรรยากาศในห้อง V.I.P. ที่ควรจะเคร่งเครียด กลับเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่ทำเอาหัวใจเต้นผิดจังหวะ เพลิงชะงักมือที่กำลังพันแผล สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากสีระเรื่อที่กำลังเผยอหอบหายใจเบาๆ ความคิดดิบเถื่อนบางอย่างตีรวนขึ้นมาในหัว สมองสั่งให้ถอยห่าง แต่สัญชาตญาณความคลั่งรักที่ถูกกดทับไว้กลับสั่งให้พุ่งเข้าหา "มองอะไรเล่า..." คินน์กระซิบเสียงแผ่ว พยายามเบือนหน้าหนีความร้อนรุนแรงที่แผ่ออกมาจากตัวของอีกฝ่าย แต่กลับถูกมือหนาเอื้อมมารั้งท้ายทอยไว้มั่น ไม่ยอมให้หนีไปไหน "มองคนที่ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย..." เพลิงกระซิบชิดริมหิมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าและเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นจนคนฟังถึงกับลมหายใจสะดุด "รู้ไหมว่าเมื่อกี้... เกือบทำให้ผมสติหลุดไปเหมือนกัน" คำพูดกำกวมกับแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงทำให้หัวใจของคินน์กระตุกวูบ ความเย็นชาและท่าทีปากร้ายหายวับไปกับตา เหลือเพียงความอบอุ่นดิบเถื่อนที่โอบล้อมรอบตัวเขาไว้ทั้งหมด เพลิงขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น ริมฝีปากหยักกำลังจะประทับลงปิดเรียวปากดื้อรั้นที่เอาแต่เถียงเขามาตลอดทั้งวัน เพื่อลงโทษให้เข็ดหลาบ... **ก๊อก ๆ ๆ!** เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ทำลายบรรยากาศสีชมพูอมเลือดจางๆ ให้พังทลายลงในเสี้ยววินาที พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของลูกน้องคนสนิทที่ดังทะลุประตูเข้ามาด้วยความตระหนก "นายครับ! แขกคนเมื่อคร่าวนี้... มันกลับมาพร้อมกับคนของมันอีกชุดใหญ่แล้วครับ!" เพลิงชะงักกึก ดวงตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมในพริบตาเดียว เขายืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกเพื่อเตรียมรับมือกับความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้น ก่อนจะก้มลงมองคินน์ที่ยังนั่งหน้าซีดอยู่บนโซฟาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "ล็อกประตูนี้ไว้ อย่าออกไปไหนจนกว่าผมจะกลับมา..." เพลิงสั่งเสียงเข้ม หันหลังเตรียมพุ่งตัวออกไปจัดการปัญหาตรงหน้า ทว่า... ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมถึงลูกบิดประตูด้านนอก ไฟฟ้าภายในห้อง V.I.P. ทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกันในพริบตา ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งรอบตัว และตามมาด้วยเสียงกระจกหน้าต่างบานใหญ่ด้านหลังห้องที่แตกกระจายละเอียด พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนพุ่งทะลุเข้ามาในความมืด! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนเลือดสาดในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!