สัญญาจ้างฉบับแสบ

"ถอยไปนะ..." คินน์เค้นเสียงลอดไรฟันในขณะที่แผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบของห้องทำงานส่วนตัว กลิ่นอายเฉพาะตัวของเพลิง—กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์—ลอยวนอยู่รอบตัวจนแทบจะกลืนกินพื้นที่อากาศทั้งหมด ดวงตากลมโตจ้องมองผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ในใจจะรู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้ตัวเองกำลังเพลี่ยงพล้ำอย่างสมบูรณ์แบบ เพลิงไม่1ขยับหนີ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มทิ้งน้ำหนักพิงขอบโต๊ะทำงาน แขนแกร่งกอดอกมองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่กำลังพยายามทำตัวเป็นแมวขู่ฟ่อ ทั้งที่เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความโกรธและความประหม่าปะปนกัน ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก สายตาดุจปีศาจน้ำแข็งกวาดมองตั้งแต่เรือนร่างระหง ไล่ขึ้นมาจนถึงดวงตาคู่สวยที่กำลังเรืองแสงวาวด้วยความดื้อรั้น "กล้าดีนี่... ทำข้าวของพังเสียหายในห้องวีไอพีระดับนั้น คิดว่าเงินเดือนน้อยนิดของนายจะชดใช้ไหวหรือไงครับ, คุณเด็กเสิร์ฟปากเก่ง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับคนฟัง "ผมไม่ได้ตั้งใจทำมันพังซะหน่อย! ก็ไอ้แขกบ้าพวกนั้นมันลวนลามผมก่อนนี่หว่า!" คินน์สวนกลับทันควันโดยไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรี ยืดอกขึ้นสู้แม้ส่วนสูงจะด้อยกว่าอีกฝ่ายเล็กน้อย "ถ้าคุณจะไล่ผมออกหรือแจ้งตำรวจก็ตามใจ แต่เลิกใช้สายตาทุเรศๆ มองผมแบบนี้สักที!" เพลิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อได้ยินคำพูดที่เต็มไปด้วยพยศนั้น แทนที่จะโกรธ กลับรู้สึกว่าแมวตัวนี้มีพิษสงน่าค้นหามากกว่าที่คิด ปีศาจน้ำแข็งแห่งโลกใต้ดินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ฟังดูอันตรายและทรงเสน่ห์ในเวลาเดียวกัน "แจ้งตำรวจเหรอ? หึ... นายคิดว่าคดีทำลายทรัพย์สินในสถานบันเทิงยามค่ำคืนกับข้อหาทะเลาะวิวาท มันจะทำให้ชีวิตนักศึกษาจนๆ ของนายรอดพ้นจากการติดคุกได้ง่ายขนาดนั้นเชียวหรือครับ?" เพลิงขยับตัวเข้าประชิดทีละน้อย จนคินน์ต้องเผลอกลั้นหายใจ แผ่นหลังแนบติดผนังแน่นขึ้นเมื่อระยะห่างระหว่างเขาทั้งสองลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง "คุณ..." คินน์เม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวเผลอกำชายเสื้อยีนส์ของตัวเองจนยับยู่ยี่ สมองหมุนเร็วจี๋เพื่อหาทางหนีทีไล่ แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไร ทางตันก็รออยู่ข้างหน้าอยู่ดี "ทางเลือกของนายมีไม่มากหรากนะ, คินน์" เพลิงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะแก้มทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ "หนึ่งคือชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดห้าแสนบาทภายในวันนี้... ซึ่งฉันมั่นใจว่าบัญชีของนายคงมีไม่ถึงห้าร้อยด้วยซ้ำ" "แล้ว... แล้วทางเลือกที่สองล่ะ?" คินน์ถามเสียงสั่นโดยไม่ตั้งใจ ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป มากเสียจนสติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน เพลิงยกยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกريบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตราวกับต้องการจะอ่านใจอีกฝ่าย นิ้วเรียวแกร่งเอื้อมออกไปเกลี่ยปอยผมที่ระกรอบหน้าของเด็กหนุ่มออกอย่างถือวิสาสะ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้คินน์สะดุ้งเฮือกแต่ก็ขยับหนีไม่พ้น "เซ็นสัญญาฉบับนี้... แล้วมาเป็นเบ๊ส่วนตัวคอยรับใช้ฉันจนกว่าหนี้ก้อนนี้จะหมด" เพลิงผละตัวออกเล็กน้อย หยิบแฟ้มเอกสารสีดำสนิทบนโต๊ะโยนลงมาตรงหน้า "งานง่ายๆ แค่ทำตามคำสั่งของฉันทุกอย่าง ห้ามเถียง ห้ามขัดขืน และที่สำคัญ... ห้ามไปอ่อยผู้ชายคนไหนในผับของฉันอีก" คินน์ก้มมองแฟ้มเอกสารในมือ สลับกับเงยหน้าขึ้นมองคนหน้ามึนที่ยืนกอดอกรอฟังคำตอบด้วยความหมั่นไส้ เลือดในกายสูบฉีดด้วยความโกรธกรุ่น ข้อเสนออะไรกันฟะ! นี่มันสัญญาค้ามนุษย์ดีๆ นี่เอง! "นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไง! ผมไม่ใช่ทาสนะ ถึงจะมาบังคับให้เซ็นอะไรแบบนี้!" คินน์กระแทกเสียงใส่หน้าอย่างเหลืออด มือเรียวเตรียมจะปัดแฟ้มนั้นทิ้งแต่ทว่า... "ถ้านายฉีกมันทิ้งตอนนี้ พรุ่งนี้เช้าหมายศาลจะไปถึงหน้าหอพักของนาย พร้อมกับคดีแพ่งที่นายไม่มีปัญญาจ่ายจนต้องระเหเร่ร่อนไปนอนข้างถนน... เลือกเอาครับว่าจะยอมเป็นเด็กรับใช้ของฉัน หรือจะไปใช้ชีวิตเป็นบุคคลล้มละลายตั้งแต่อายุยังน้อย" คำพูดเยือกเย็นแต่เฉียบคมดั่งใบมีดทำเอาคินน์ชะงักค้าง มือที่กำลังจะปัดแฟ้มชะงักกลางอากาศ ขบฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ความพ่ายแพ้ตีตื้นขึ้นมาจุกอกอย่างน่าหงุดหงิด คนอะไรทั้งปากร้าย เย็นชา และเผด็จการที่สุดเท่าที่เคยเจอมาในชีวิต! "ไอ้... ไอ้คนทุเรศ..." คินน์เค้นคำด่าได้แค่นั้นก่อนจะคว้าปากกาบนโต๊ะมาด้วยมือที่สั่นเทา เซ็นชื่อลงในกระดาษแผ่นนั้นด้วยความจำยอม เพลิงมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ แววตาที่เคยเย็นชากลับทอประกายความคลั่งรักที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียน ร่างสูงก้าวเข้าไปใกล้คินน์อีกครั้งโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเคืองแค้น "ยินดีต้อนรับสู่การเป็นลูกหนี้ของผมนะครับ, ตัวแสบ" ทว่าในวินาทีที่คินน์กำลังจะเงยหน้าขึ้นไปต่อปากต่อคำ เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นอย่างไม่ให้สุจิตรร่วมเวลา และก่อนที่เพลิงจะทันได้เอ่ยปากอนุญาต ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดผางด้วยฝีมือของใครบางคน... ร่างโปร่งของชายหนุ่มปริศนาในชุดเสื้อโค้ทตัวยาวก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกริ่ม ก่อนจะเอ่ยทักทายเจ้าของห้องด้วยน้ำเสียงที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปเป็นคนละขั้ว "อ้าว... เพลิง นายยังไม่กลับอีกเหรอ? พอดีเลย ฉันมีเรื่อง 'สำคัญ' เกี่ยวกับเด็กใหม่คนนี้ที่นายซ่อนไว้... มาคุยกันหน่อยสิ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ