คืนหลงผิดที่ผับลับ

กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพง คละเคล้ากับกลิ่นกายของมนุษย์นับร้อยที่เบียดเสียดกันอยู่ในพื้นที่อับชื้น คืออากาศที่ "คินน์" กำลังสูดดมเข้าไปในเวลานี้ ที่นี่คือ "Hades" ผับใต้ดินที่ลึกที่สุดใจกลางย่านธุรกิจ บรรยากาศรอบตัวอึมครึมด้วยแสงนีออนสีแดงก่ำสลับกับม่วงเข้ม เสียงเบสกระแทกกระทั้นจนหน้าอกสะเทือนตามจังหวะเพลง แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ความวุ่นวายของสถานที่ ปัญหาคือไอ้เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำปั่นผสมแอลกอฮอล์จนแนบเนื้อต่างหาก ให้ตายเถอะ... งานพาร์ทไทม์วันแรกในชีวิต เขากลายเป็นเป้าซ้อมปาแก้วค็อกเทลของลูกค้าไฮโซไปซะแล้ว "ยืนบื้ออยู่ทำไมวะ? เช็ดตรงนี้ให้มันสะอาดสin แขกโต๊ะวีไอพีเขาไม่ชอบความสกปรก" เสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนกระด้างดังขึ้นเหนือหัว คินน์เงยหน้าขึ้นจากพื้นกระเบื้องที่กำลังใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดคราบเหนียวหนืด ดวงตากลมโตตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยความหงุดหงิดทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทไร้รอยยับยืนค้ำหัวเขาอยู่ แสงไฟสลัวสาดกระทบสันกรามคมชัดและจมูกโด่งเป็นสัน นัยน์ตาสสีเข้มคู่นั้นเยียบเย็นราวกับน้ำแข็ง ทว่ากลับแฝงความดุดันจนน่าขนลุก ปีศาจน้ำแข็งแห่งฮาเดส... "เพลิง" เจ้าของผับตัวจริงเสียงจริงที่ใครๆ ต่างก็กระซิบเตือนกันว่าอย่าไปเสี่ยงด้วย "ถ้าตาไม่บอด ก็เห็นอยู่ว่าผมกำลังเช็ดอยู่" คินน์ตอบกลับเสียงเรียบ ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้เนื้อตัวจะเปียกปอนและเหนียวเหนอะหนะแค่ไหนก็ตาม "แล้วอีกอย่าง ลูกค้าโต๊ะนั้นสาดใส่ผมก่อน ผมแค่ป้องกันตัวตามสัญชาตญาณสัตว์โลก" เพลิงหรี่ตามองเด็กหนุ่มตรงหน้า สำรวจความอวดดีที่ฉายชัดผ่านแววตาคู่สวยนั้น มุมปากหยักกระตุกยิ้มเยาะอย่างนึกขันระคนหมั่นไส้ นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเขาแบบนี้ในอาณาจักรของตัวเอง "ปากดี... หน้าตาก็พอใช้ได้ แต่สันดานแบบนี้น่าจะอยู่ได้ไม่เกินสามวัน" เพลิงก้าวเข้าไปใกล้คินน์อีกก้าว จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก "ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น อยากได้เงินก็ก้มหัวลงแล้วทำหน้าที่ของนายไปซะ อย่ามาอวดเก่งกับฉัน" คินน์พ่นลมหายใจพรืดออกมาอย่างเหลืออด เขาโยนผ้าขี้ริ้วลงกับพื้นเสียงดัง 'ตุบ' ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าอีกฝ่ายอยู่ช่วงไหล่ แต่รังสีความพยศในตัวกลับไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย "ผมมาทำงาน ไม่ได้มาขายศักดิ์ศรีให้ใครเหยียบย่ำ ถ้าคิดว่าผมมันเกะกะนัก ก็ไล่ออกสิครับ เช็คบิลค่าแรงวันนี้มาด้วย ผมจะได้รีบไสมือก้นครัวออกไปจากชีวิตคุณ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงเพลงกระกระแทกกระทั้นรอบตัว เพลิงจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ความหงุดหงิดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่วิ่งพล่านอยู่ในอก—ความท้าทาย และความอยากเอาชนะ นี่คือครั้งแรกในรอบหลายปี ที่มีคนกล้าท้าทายอำนาจของเขาซึ่งๆ หน้า เพลิงโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ซอกคอขาวเนียนที่โผล่พ้นเสื้อเปียกชุ่ม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อจนคินน์เผลอหดคอด้วยความตกใจ ทว่ามือหนากลับคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วดึงเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้คินน์ต้องใช้มือยاتแผงอกอีกฝ่ายไว้โดยอัตโนมัติ "คิดเหว่าฉันจะปล่อยให้นายออกไปง่ายๆ งั้นเหรอ?" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมใบหู "ในเมื่อกล้าลองดีกับปีศาจอย่างฉัน นายก็เตรียมตัวรับมือกับนรกบนดินที่ฉันจะจัดให้ก็แล้วกัน... เด็กดื้อ" หัวใจของคินน์กระตุกวูบอย่างแรง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านมาจากอุ้งมือหนาตรงเอว และสายตาคู่นั้นที่กำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา ราวกับต้องการจะกลืนกินเขาทั้งตัว ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างทั้งคู่กำลังตึงเครียดจนแทบจะหลอมละลาย ประตูห้องทำงานวีไอพีด้านหลังก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงเอะอะโวยวายของบอดี้การ์ดหน้าตาตื่น "นายครับ! แย่แล้วครับ... ทางฝั่งโกดังสินค้าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว มีคนบุกรุกเข้าไปทำลายของ!" เพลิงละสายตาจากใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธ (หรือความเขินก็ไม่รู้) ชั่วขณะ เขาสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ก่อนจะหันกลับมามองคินน์ที่ยืนหายใจหอบกระชั้นชิดอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง มือหนายอมปล่อยเอวบางออกอย่างไม่เต็มใจนัก รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากของเจ้าของผับหนุ่ม "เกมของเรายังไม่จบแค่นี้หรอกนะ... คินน์" เพลิงกระซิบเสียงต่ำทิ้งท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินผละออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อจัดการปัญหาเฉพาะหน้า คินน์ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ ฝ่ามือยังคงสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวของอีกฝ่ายที่หลงเหลืออยู่ หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก สมองขาวโพลนไปหมดกับเหตุการณ์เมื่อครู่ ทว่า... ก่อนที่เขาจะได้ทันตั้งสติ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครอีกคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับมือปริศนาที่เอื้อมมาแตะลงบนไหล่ของเขาอย่างถือวิสาสะ "อ้าว... น้องคนนี้นี่เอง ที่แท้ก็แอบมาอยู่นี่เองเหรอครับคนสวย หาตัวซะแทบแย่" คินน์ชะงักกึก ค่อยๆ หันกลับไปมองเจ้าของเสียงทุ้มหวานที่เต็มไปด้วยเลศนัยนั้น และเมื่อดวงตากลมโตได้สบเข้ากับใบหน้าของแขกไม่ได้รับเชิญคนนั้น เลือดในกายของเขาก็เย็นเฉียบลงทันที... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ดาร์กไนท์" นะครับ