สายตาที่ปิดไม่มิด

เสียงคีย์บอร์ดรัวกระทบประสาทดังระรัวราวกับเสียงฝนตกบนหลังคาสังกะสี แสงไฟสีฟ้าจากจอคอมพิวเตอร์นับสิบตัวสะท้อนลงบนใบหน้าตึงเครียดของคินน์ เด็กหนุ่มในชุดยูนิฟอร์มพนักงานปาร์ตี้รูมปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างไร้ระเบียบเพราะความร้อนรุ่ม ห้องเซิร์ฟเวอร์ใต้ดินอับชื้นและเย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ แต่เหงื่อกาฬกลับผุดพรายเต็มกรอบหน้าสวยเฉี่ยว "ให้ตายสิ... พวกมันใช้โปรเจกต์ไทป์การเข้ารหัสแบบซ้อนสามชั้น" คินน์พึมพำกับตัวเอง นิ้วเรียวสวยยังคงรัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่งเพื่อสกัดกั้นการเจาะระบบฐานข้อมูลลูกค้าวีไอพีและเส้นทางการเงินที่พวกมันกำลังพยายามกวาดออกไป ปัง! ประตูห้องเซิร์ฟเวอร์ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจนบานพับแทบหลุด ร่างสูงโปร่งของเพลิงก้าวเข้ามาในห้องด้วยรัศมีคุกคามที่ทำให้อากาศรอบตัวลดต่ำลงจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคมกราบกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์แวบหนึ่ง ก่อนจะพุ่งเป้ามาที่ร่างบางของคนที่กำลังนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่หน้าจอ "ถอย" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยสั่งสั้นๆ ห้วนและทรงอำนาจตามแบบฉบับปีศาจน้ำแข็ง "เฮีย! อย่าเพิ่งกวน ผมกำลังไล่ IP Address ของมันอยู่ อีกนิดเดียว—" "ฉันบอกให้ถอย" เพลิงไม่พูดเปล่า มือหนากระชากต้นแขนเรียวของคินน์ให้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างไม่เบามแรงนัก แรงดึงนั้นทำให้คินน์เซถลาเข้าไปปะทะแผงอกกว้างโดยไม่ทันตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก "เฮียเป็นบ้าอะไรเนี่ย! ผมกำลังทำงานอยู่นะ!" คินน์เงยหน้าขึ้นเถียง คิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความไม่พอใจ ดวงตากลมโตฉายแววพยศอย่างชัดเจน ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวเจ้าของผابهผู้ทรงอิทธิพลเลยสักนิด เพลิงไม่ตอบ สายตาคมกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่เปื้อนฝุ่นควันและหยดเหงื่อ หัวใจของเจ้าพ่อผับกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกหงุดหงิดพลุ่งพล่านจนน่ากลัวเมื่อเห็นว่าเด็กนี่เอาตัวเข้ามาเสี่ยงในพื้นที่อันตรายแบบนี้ รอยเปื้อนสีดำที่ข้างแก้มขาวนั่นทำให้เขาอยากจะคว้าตัวมาเช็ดทำความสะอาดให้พ้นจากสายตาคนอื่นเสียเหลือเกิน แต่ภายนอก... เพลิงทำได้เพียงแค่นายใหญ่ปากร้ายที่พ่นคำพูดเชือดเฉือนออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนรุ่มในอก "ทำงาน? งานของนายคือการยืนต้อนรับแขกข้างบน ไม่ใช่มานั่งทำตัวเป็นฮีโร่กู้โลกหน้าจอพังๆ นี่ ถ้าคอมพิวเตอร์พังหรือนายโดนมันเก็บไปสักคน คิดว่าฉันจะหาคนหน้าตาแบบนี้มาใช้งานได้ง่ายๆ นักหรือไง" คำพูดถากถางนั้นทำเอาคินน์เลือดขึ้นหน้า มือบางกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "อ๋อเหรอครับ! ขอบคุณที่เป็นห่วงอนาคตพนักงานนะครับเฮีย แต่ถ้าผมไม่เข้ามาจัดการ ป่านนี้ความลับดำมืดของเฮียคงถูกแอมะซอนกวาดเอาไปขายเกลี้ยงดาร์กเวบแล้วมั้ง!" คินน์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงประชดประชันและดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความท้าทายทำให้เพลิงยิ่งอยากจะปราบพยศคนตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด "ปากดีนักนะ" เพลิงขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว จนพื้นที่ระหว่างทั้งคู่แทบไม่เหลือช่องว่าง ร่างสูงก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกัน สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาแจ้วๆ อย่างถือวิสาสะ "เก่งนักนะเรื่องหาเรื่องใส่ตัวเนี่ย ห่วงตัวเองให้รอดก่อนเถอะ ก่อนที่ฉันจะจับนายขังไว้บนห้องแล้วไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลย" ความใกล้ชิดที่กะทันหันทำให้คินน์ชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ใกล้แก้มนวลทำให้หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติกลับรัวระรัวจนน่าตกใจ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหม่าแปลกประหลาด กลิ่นอายความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่แผ่ออกมาจากตัวเพลิงมันชัดเจนเสียจนปฏิเสธไม่ได้ แต่วินาทีที่คินน์กำลังจะอ้าปากเถียงกลับเพื่อรักษาฟอร์ม เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เบื้องหลังก็ดังขึ้น *'Warning: System Override in Progress'* เพลิงเหลือบมองหน้าจอคอมพิวเตอร์แวบหนึ่ง ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มเหี้ยมเกรียม มือหนาเอื้อมเลยผ่านไหล่บางของคินน์ไปกดปุ่มคีย์ลัดบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงเพียงไม่กี่วินาที เสียงระบบเตือนภัยก็เงียบลง พร้อมกับหน้าจอที่ตัดเข้าสู่หน้าต่างสีดำสนิทและข้อความปฏิเสธการเข้าถึงดีดขึ้นมาแทน "จบเกม" เพลิงพูดเสียงเรียบ แต่สายตายังคงจ้องมองคินน์ที่ไม่ยอมถอยหนีไปไหน คินน์เบิกตากว้างอย่างตกตะลึง ทักษะการแฮกเมื่อครู่... มันเหนือกว่าสิ่งที่เขาพยายามทำมาตลอดครึ่งชั่วโมงเสียอีก "เฮีย... เฮียทำได้ยังไง?" "คิดว่าฉันเปิดผับใหญ่โตขนาดนี้ มีแต่คนโง่ทำงานให้หรือไง" เพลิงตอบเสียงนุ่มลงโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วหยาบกร้านเอื้อมออกไปโดยสัญชาตญาณ แตะปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากมนของคินน์อย่างเบามือสัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาคินน์นิ่งค้างไปทันที ดวงตาสองคู่ประสานกันในความเงียบงันของห้องเซิร์ฟเวอร์ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดกลืนหายไปเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นตรงกัน เพลิงมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันน้อยๆ ความอดทนที่สะสมมานานนับสัปดาห์เริ่มพังทลายลงทีละน้อย ความหวงแหนที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชา บัดนี้มันแสดงออกมาทางสายตาที่ร้อนแรงเสียยิ่งกว่าเปลวไฟ ทว่า... ก่อนที่เพลิงจะทันได้ทำตามใจตัวเองด้วยการก้มลงไปปิดปากดื้อรั้นนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงหอบแฮกของลูกน้องคนสนิทก็ดังขึ้นที่หน้าประตู "เฮียเพลิงครับ! แย่แล้วครับ!" ลูกน้องคนเดิมวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตู ก่อนจะชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเจ้านายหนุ่มยืนคร่อมร่างของเด็กหนุ่มหน้าสวยไว้ชิดติดโต๊ะทำงานในระยะประชิด ชนิดที่ว่าถ้าขยับอีกนิดเดียวจมูกคงจะชนกัน เพลิงตวัดสายตาดุดันกลับไปมองลูกน้องทันที รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาราวกับจะฆ่าคนได้ในรัศมีสามเมตร "มึง... อยากตายใช่ไหม ถึงกล้าเดินเข้ามาจังหวะนี้"