เสียงกลอนประตูกระทบวงกบดังปัง สะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานเก็บเสียงชั้นใต้ดินของผับหรู บรรยากาศรอบตัวอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก คินน์ยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง แผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบถี่ สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเพลิงที่เพิ่งละออกไปยังคงหลงเหลืออยู่บนต้นแขนของเขา พร้อมๆ กับคำสั่งเด็ดขาดที่ยังก้องอยู่ในโสตประสาท *“ล็อคประตูห้องให้แน่น แล้วห้ามเปิดให้ใครเด็ดขาด...”*
ทว่า ในสถานการณ์ที่เสียงฝีเท้าหนักหน่วงกำลังใกล้เข้ามาทุกที สิ่งที่ดึงดูดสายตาของร่างบางไม่ใช่คำสั่งนั้น แต่เป็นแฟ้มเอกสารหนังสีดำสนิทที่ถูกกวาดทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เอกสารด้านในหลุดรุ่ยออกมาครึ่งหนึ่งเผยให้เห็นตัวอักษรพิมพ์ดีดคมกริบบนหัวกระดาษตราครั่ง
"สัญญาว่าจ้าง...?"
คินน์พึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่า หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวด้วยสังหรณ์ใจที่แปลกประหลาด เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานทีละก้าวอย่างไม่รู้ตัว นิ้วมือเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเอื้อมไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน สายตาคมกวาดมองข้อความเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ลมหายใจของเขาจะสะดุดกึก ราวกับถูกกระชากลงสู่เหวลึกในเสี้ยววินาที
ข้อความในสัญญาไม่ได้ระบุถึงการทำงานเพื่อใช้หนี้หรือการจ้างงานธรรมดาอย่างที่เขาเข้าใจมาตลอดสามเดือนเต็ม แต่มันคือ... สัญญาซื้อขายสิทธิ์ขาดในตัวตน ทรัพย์สิน และพันธะผูกพันทุกอย่าง โดยมีลายเซ็นของเขาเองกำกับอยู่ด้านล่างอย่างชัดเจน—ลายเซ็นที่เขาจำได้ดีว่าถูกหลอกให้เซ็นมันลงไปในคืนแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในโลกมืดใบนี้
"ไอ้สารเลวเพลิง..."
คินน์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววพยศมาตลอดบัดนี้ร้อนผ่าว เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใสแห่งความเจ็บใจ ความรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางฝูงชนแล่นพล่านไปทั่วร่าง ทุกคำพูดที่เพลิงเคยคอยปกป้อง ทุกสัมผัสที่แฝงความห่วงใย หรือแม้แต่สายตาคมดุที่มักจะมองมาด้วยความคลั่งรัก—มันเป็นแค่ละครฉากหนึ่งที่ถูกจัดฉากขึ้นโดยปีศาจเลือดเย็นคนนั้นอย่างนั้นหรือ?
เขาไม่ได้เป็นแค่เด็กเสิร์ฟที่บังเอิญตกอับ แต่เขาเป็น "เหยื่อ" ที่ถูกต้อนเข้ากรงทองตั้งแต่วันแรกโดยที่ตัวเองไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย
ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่ไม่คุ้นเคย ทำให้คินน์สะดุ้งสุดตัว สติที่เกือบจะหลุดลอยถูกดึงกลับมาในความเป็นจริง ร่างบางกำกระดาษแผ่นนั้นในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ความโกรธเกรี้ยวเข้าครอบงำจนความกลัวที่มีก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น
ในเมื่อเขาถูกหลอกให้เป็นตัวตลกมานานพอแล้ว ก็ถึงเวลาที่ความจริงทั้งหมดจะต้องถูกสะสางให้รู้ดำรู้แดงกันไปข้าง
คินน์ตัดสินใจก้าวฉับๆ ไปที่ประตู หมุนบิดกลอนทองเหลืองเปิดออกโดยไม่สนใจคำสั่งห้ามของเพลิงแม้แต่น้อย ทว่า ทันทีที่บานประตูเปิดกว้าง ภาพเบื้องหน้ากลับไม่ใช่กลุ่มชายฉกรรจ์หรือศัตรูจากแก๊งคู่อริตามที่คาดการณ์ไว้ แต่เป็นร่างสูงใหญ่ของเพลิงที่ยืนพิงผนังทางเดินด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าที่มุมปากมีคราบเลือดสดๆ ไหลซึมลงมาเลอะปกเสื้อเชิ้ตสีดำสนิท
เพลิงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคนที่เปิดประตูออกมาคือคินน์ ดวงตาคมกริบฉายแววตึงเครียดขึ้นมาทันที
"บอกให้อยู่ข้างใน... ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง" เพลิงเอ่ยเสียงต่ำ ปรับน้ำเสียงให้ดูเรียบเฉยทั้งที่ลมหายใจหอบกระชั้น
"แล้วนี่มันอะไร!" คินน์ไม่รอช้า เขาเหวี่ยงแผ่นกระดาษสัญญาฉบับนั้นใส่หน้าอกแกร่งของอีกฝ่ายเต็มแรง ดวงตาคู่สวยจ้องมองตรงเข้าไปในดวงตาของเพลิงอย่างไม่เกรงกลัว "สัญญาบ้าๆ นี่... นายหลอกฉันมาตลอดใช่ไหมเพลิง นายไม่ได้ช่วยฉันเพราะเวทนา แต่เพราะนายต้องการจับฉันขังไว้ในกรงนี้ตั้งแต่แรก!"
เพลิงนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบก้มมองกระดาษแผ่นนั้นที่ร่วงหล่นลงแทบเท้า ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับคนตรงหน้า แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเย็นชามาตลอดบัดนี้ไหววูบลงอย่างเห็นได้ชัด—มันเป็นความอ่อนล้าและความกังวลที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความดิบเถื่อน
"นายอ่านมันแล้วสินะ..." เพลิงแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงทุ้มแหบพร่าเต็มไปด้วยความขมขื่น "ใช่... ฉันมันก็แค่คนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ที่ยอมทำทุกทางแม้กระทั่งใช้วิธีสกปรก เพื่อให้คนอย่างนายไม่มีวันหนีฉันพ้น"
คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนตรงหน้าทำให้คินน์นิ่งอึ้ง หัวใจกระตุกวูบอย่างแรง ความโกรธที่เคยลุกโชนเมื่อครู่กลับถูกแทนที่ด้วยความเคว้งคว้างและสับสนจนแทบตั้งหลักไม่ทัน มือบางที่กำหมัดแน่นสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
ก่อนที่คินน์จะได้เอ่ยปากพูดอะไรโต้กลับ แสงไฟฉุกเฉินสีแดงภายในโถงทางเดินก็ดับวูบลงพร้อมกันทุกดวง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นลั่นตึก และในวินาทีที่ความมืดมิดเข้าปกคลุมรอบตัว แขนแกร่งของเพลิงก็คว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังแนบชิดกับอกกว้าง
"หมوبันไดหนีไฟกำลังมาทางนี้..." เพลิงกระซิบชิดริมหูของคินน์ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอท่ามกลางความโกลาหล "ถ้าไม่อยากตายอยู่ที่นี่อย่างไร้ค่า... ก็หุบปากแล้วตามฉันมา!"
ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความรักที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของพวกเขานะครับ
กับดักรักฉบับตัวร้าย•ตอนที่ 25
ความจริงที่ถูกเปิดเผย
ผลงานโดย ดาร์กไนท์
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ดาร์กไนท์)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง กับดักรักฉบับตัวร้าย นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!