ลูกค้าคนแรกที่ไม่คาดคิด

"ถ้าท่านคิดจะเอาคบเพลิงนั่นมาจุดไฟเผาดอกไม้ล้ำค่าของฉันแม้แต่กลีบเดียวล่ะก็... เตรียมใจไว้รับคำฟ้องเรียกค่าเสียหายที่จะทำให้ตระกูลของท่านล้มละลายจนต้องไปขอทานข้างถนนได้เลยค่ะ ท่านดยุก!" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดอาบยาพิษดังขึ้นทำลายความเงียบงันของค่ำคืน เอลาร่า วอน ไฮเดรนเยีย ไม่ได้ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทายภายใต้แสงไฟสีส้มวับแวม เธอไม่ได้หวาดกลัวเงาร่างสูงใหญ่ที่ถือคบเพลิงอยู่เบื้องหน้าเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับกอดอกแล้วมองสำรวจผู้มาเยือนด้วยสายตาประเมินค่า ราวกับเขามีค่าไม่ต่างอะไรกับวัชพืชที่ต้องกำจัดทิ้งจากสวนพฤกษเวทแห่งนี้ เงาร่างนั้นชะงักกึก คบเพลิงในมือถูกลดระดับลงอย่างเสียไม่ได้ แสงไฟวอมแวมส่องกระทบใบหน้าคมคายราวกับงานประติมากรรมชั้นเลิศสันจมูกโด่งเป็นสันคมและดวงตาคมกริบสีเทาเข้มที่มักจะมองผู้คนด้วยความเยersยืดและเย็นชาเสมอ—ท่านดยุกคาลอส บุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในจักรวรรดิและเป็นนักธุรกิจสายเลือดเย็นที่คนทั้งเมืองต่างหวาดกลัว แต่ในยามนี้ บุรุษผู้ยิ่งใหญ่กลับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความน่ากลัวอย่างที่เอลาร่าคาดคิด แต่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึก... ขบขันและสนใจใคร่รู้ "ฝีปากกล้าไม่เบานี่ แม่นางร้ายตกอับ" เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่เขาสลัดคบเพลิงในมือทิ้งลงกับพื้นดินชื้นแฉะอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะใช้เท้าเขี่ยมันให้ดับลง "ข้าแค่มาตรวจดูว่าข่าวลือที่ว่า 'คุณหนูตัวร้ายผู้ไร้ค่ากำลังพลิกฟื้นซากปรักหักพังให้กลายเป็นขุมทอง' เป็นเรื่องจริงหรือแค่เรื่องโกหกเด็กเล่นเท่านั้น และดูเหมือนว่า... ข้าจะได้คำตอบที่น่าประทับใจยิ่งกว่าที่คิด" เอลาร่าหรี่ตาลงเล็กน้อย เธอยังคงไม่ไว้วางใจบุรุษผู้นี้ ท่าทีของคาลอสในตอนนี้แตกต่างจากในนิยายต้นฉบับลิบลับ ในเนื้อเรื่องเดิม ดยุกคาลอสคือหนึ่งในตัวละครสมทบสายสนับสนุนนางเอกอย่างเลดี้วิเวียน คอยยื่นมือเข้าช่วยเหลือวิเวียนและเหยียบย่ำเอลาร่าให้จมดินอย่างไร้ความปรานี แต่ทว่า... ตั้งแต่เธอเข้ามาอยู่ในร่างนี้และเริ่มลงมือปรับปรุงสวนพฤกษเวทด้วยความรู้พฤกษเวทขั้นสูง เส้นเรื่องเดิมก็เริ่มบิดเบี้ยวราวกับกระดาษที่ถูกขยำ "ถ้าท่านมาเพื่อดูความฉิบหายของฉันล่ะก็ เสียใจด้วยนะคะ ท่านดยุก เพราะสวนไฮเดรนเยียแห่งนี้ไม่ได้มีไว้ให้ใครมาเหยียบย่ำเล่น เชิญทางออกค่ะ!" เอลาร่าผายมือไปยังประตูรั้วเหล็กดัดอย่างไม่ไว้หน้า ไล่ตรงๆ แบบไม่มีมารยาทสังคมชั้นสูงมาเจือปน คาลอสไม่โกรธ เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวดูอันตรายขึ้นไปอีกระดับ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้เอลาร่าทีละก้าว กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นจางๆ ของไม้สนป่าล้อมรอบตัวเธอ ทำให้หญิงสาวต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติเมื่อเขาล้ำเส้นเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัว "ใจร้อนเสียจริง ข้าไม่ได้มาเพื่อพังมัน" คาลอสหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่คืบ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดสายตามองไปรอบๆ แปลงดอกไม้เรืองแสงสีฟ้าครามที่กำลังส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจไปทั่วบริเวณ "แต่ข้ามาในฐานะ... 'ลูกค้า' ต่างหากล่ะ" คำว่า *ลูกค้า* ทำให้เอลาร่าชะงักไป ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ความระแวงในแววตาถูกแทนที่ด้วยความฉงน "ลูกค้า? ท่านเนี่ยนะจะมาซื้อดอกไม้จากฉัน?" "แปลกตรงไหน?" คาลอสตวัดสายตากลับมามองเธอ รอยยิ้มมุมปากหายไป แทนที่ด้วยความจริงจังที่แผ่ซ่านออกมาจนน่าเกรงขาม "ข้าได้ยินมาว่า เจ้าครอบครอง 'บุปผาจันทราโลหิต' ดอกไม้หายากที่เติบโตได้เฉพาะในดินแดนเวทมนตร์โบราณ และมันคือสิ่งเดียวที่จะช่วยถอนพิษในร่างกายของ... คนสำคัญของข้าได้" ประโยคหลังของคาลอสทำให้หัวใจของเอลาร่ากระตุกวูบ *คนสำคัญของข้าได้* — ในหัวของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็ว คนสำคัญของคาลอสที่มีอาการพิษเรื้อรังและต้องการบุปผาจันทราโลหิต ก็มีอยู่คนเดียวเท่านั้นในเนื้อเรื่อง... เลดี้วิเวียน นางเอกผู้แสนดีที่มักจะแสดงละครว่าตนเองอ่อนแอและเจ็บป่วยอยู่เสมอเพื่อเรียกร้องความสงสารจากบุรุษรอบกาย! ความรู้สึกขุ่นเคืองพุ่งปรี๊ดขึ้นมาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ เอลาร่าแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ รอยยิ้มเยาะหยันฉายชัดบนใบหน้าสวยหวาน "อ๋อ... เพื่อเลดี้วิเวียนสุดที่รักของท่านสินะคะ ถึงกับลงทุนมาเหยียบสวนโทรมๆ ของนางร้ายอย่างฉันด้วยตัวเองเลยหรือเนี่ย น่าซาบซึ้งใจจริงๆ ค่ะ" คาลอสขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อได้ยินน้ำเสียงประชดประชันและแววตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบังของหญิงสาว "เจ้าหมายความว่าอย่างไร? วิเวียนเกี่ยวอะไรด้วย?" "อย่ามาทำเป็นไขسบรู้หน่อยเลยค่ะท่านดยุก! ทุกคนในสังคมชั้นสูงต่างก็รู้กันทั่วว่าท่านคอยตามเช็ดตามล้างและหาของหายากมาปรนเปรอเลดี้วิเวียนผู้แสนบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่ตลอดเวลา" เอลาร่าเชิดหน้าขึ้น สบตากับเขาตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดใดๆ ทั้งสิ้น ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาจากเนื้อเรื่องเดิมพรั่งพรูออกมา "ดอกไม้หายากในสวนของฉัน ถึงจะมีค่ามหาศาลแค่ไหน... แต่ถ้าจะเอาไปให้ผู้หญิงจอมปลอมคนนั้นเอาไปใช้สร้างภาพว่าเป็นคนน่าสงสารล่ะก็ ขอปฏิเสธค่ะ! เงินเท่าไหร่ก็ไม่ขาย!" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วทั้งสวนพฤกษเวทชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงระเรื่อของกลีบดอกไม้เรืองแสงที่พัดไหวตามแรงลม คาลอสจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่คาดเดาความรู้สึกไม่ได้ ประกายในดวงตาคู่คมไหววูบไปชั่วขณะ ราวกับเขากำลังประหลาดใจอย่างยิ่งที่ได้เห็นมุมนี้ของเอลาร่า ปกติแล้ว เลดี้เอลาร่าผู้นี้จะคอยตามตื๊อและทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ความสนใจจากเขา แต่วันนี้... เธอกลับปฏิเสธเขาอย่างไม่ไว้หน้า แถมยังแสดงท่าทีรังเกียจผู้หญิงที่ใครๆ ก็ต่างพากันปกป้องอย่างออกนอกหน้า มุมปากของคาลอสกระตุกขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่รอยยิ้มเยาะ แต่มันคือรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสนใจอย่างแท้จริง "เจ้าเข้าใจผิดแล้ว, เอลาร่า" คาลอสเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มนุ่มเป็นพิเศษ ร่างสูงก้าวเข้าไปใกล้เธออีกก้าว จนเอลาร่าต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาเรือนกระจก "ข้าไม่ได้จะซื้อบุปผาจันทราโลหิตไปให้วิเวียน" "แล้วจะให้ใคร?" เอลาร่าขมวดคิ้วถามอย่างไม่เชื่อหู "ตัวข้าเองต่างหากล่ะ" คาลอสโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มเนียนของเธอ "พิษในร่างกายของข้า... เป็นสิ่งที่ข้าต้องแบกรับมาตั้งแต่เด็ก และมีเพียงบุปผาจันทราโลหิตที่เติบโตด้วยมือของเจ้าเท่านั้น ที่จะสกัดมันออกมาได้" ดวงตากลมโตของเอลาร่าเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ข้อมูลนี้ไม่มีระบุไว้ในนิยายต้นฉบับ! ในเนื้อเรื่องเดิม คาลอสคือกำลังหลักที่แข็งแกร่งไร้เทียมทาน ไม่มีทางที่ตัวละครระดับบอสตัวนี้จะมีจุดอ่อนเรื่องพิษเรื้อรัง! ก่อนที่เอลาร่าจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม คาลอสก็ยื่นมือหนาออกมา คว้าข้อมือเรียวของเธอเบาๆ ไม่ให้ขัดขืน พร้อมกับหยิบการ์ดสีดำสนิทขอบทองคำแท้สลักลายตราประจำตระกูลดยุก ออกมาจากอกเสื้อ แล้วกดทาบลงไปบนฝ่ามือของเธอ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบบริหารสวนพฤกษเวทดังขึ้นก้องในหัวของเอลาร่า พร้อมกับตัวเลขยอดเงินในบัญชีที่พุ่งทะยานขึ้นแบบไร้ขีดจำกัด [ ตรวจพบการชำระเงินจากบัตรเครดิตตระกูลดยุก: วงเงินไม่จำกัด (Black Card) ] [ ยอดโอนเข้าบัญชี: 10,000,000 เหรียญทอง ] [ ธุรกรรมสำเร็จ: ท่านได้ทำการขาย 'บุปผาจันทราโลหิต' ให้แก่ ท่านดยุกคาลอส เป็นที่เรียบร้อย ] เอลาร่าอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนด้วยความตกใจกับตัวเลขสิบหลักที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า ขณะที่คาลอสโน้มตัวลงมาสบตาเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเลื้อ.นที่ทรงเสน่ห์จนแทบลืมหายใจ "ทีนี้... ในฐานะลูกค้ารายใหญ่ที่สุดของเจ้า..." คาลอสกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความกดดันที่ปฏิเสธไม่ได้ "ข้าจองตัว 'เจ้า' และสวนแห่งนี้ไว้แต่เพียงผู้เดียว... ตลอดไป" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาดื่มด่ำความฟินและความสะใจไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ!