การต่อรองที่สมน้ำสมเนื้อ

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของไอน้ำจากสวนพฤกษเวท ยังคงลอยวนอยู่รอบปลายจมูก ทว่าสัมผัสอุ่นร้อนที่เพิ่งฝากไว้ข้างใบหูเมื่อครู่ กลับทำให้หัวใจของเอลาร่ากระตุกวูบอย่างไม่น่าให้อภัย ดวงตาคู่คมกริบของท่านดยุกคาลอสที่โน้มลงมาใกล้จนแทบชิดนั้น เต็มไปด้วยความท้าทายที่กดดันและเร้าใจในคราวเดียวกัน คำว่า *'ข้าจองตัวเจ้าและสวนแห่งนี้ไว้แต่เพียงผู้เดียว... ตลอดไป'* ยังคงก้องสะท้อนอยู่ในความเงียบงัน "ท่านดยุกเพิ่งจะเอ่ยปาก... เกินขอบเขตการค้าไปหน่อยกระมังคะ" เอลาร่าถอยหลังครึ่งก้าว เว้นระยะห่างเพื่อดึงสติของตนเองกลับมา รอยยิ้มเยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็วเพื่อกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในอก นางไม่ใช่คุณหนูอ่อนต่อโลกที่ยอมให้ผู้ชายหน้าไหนมาปั่นหัวเล่นได้ง่ายๆ อีกต่อไป แม้ว่าหัวใจดวงนี้จะเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะก็ตาม คาลอสหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความขบขัน ดวงตาสีรัตติกาลมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่เส้นผมสีบลอนด์ประกายไข่มุกที่รวบไว้ครึ่งศีรษะ จรดปลายรองเท้าหนังขัดเงา "ข้าไม่เคยพูดเล่นในเรื่องธุรกิจ... และยิ่งไม่เคยล้อเล่นกับผลกำไรที่มหาศาลที่สุดในอาณาจักร" คาลอสยืดตัวตรงเต็มความสูง รัศมีความกดดันแผ่ซ่านรอบตัว "ว่าอย่างไรล่ะ เอลาร่า วอน ไฮเดรนเยีย สัญญาการค้าที่เจ้ากำลังรอคอยอยู่บนโต๊ะนี้แล้ว... เจ้าจะกล้าพอที่จะลงนามร่วมกับปีศาจอย่างข้าหรือไม่" บนโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาว เอกสารสัญญาสีครีมหนาหนักถูกกางออก แสงจากโคมไฟระย้าสะท้อนตัวอักษรเวทมนตร์สีทองที่สลักลวดลายไว้อย่างประณีต มันคือสัญญาผูกขาดการส่งออก "บุปผาราตรีอมตะ" ดอกไม้เวทมนตร์หายากที่เอลาร่าเพิ่งใช้วิธีพฤกษเวทขั้นสูงฟื้นคืนชีพขึ้นมาในคืนเดียว เอลาร่ากวาดสายตาอ่านเงื่อนไขทุกบรรทัดอย่างรวดเร็ว สมองอันชาญฉลาดประมวลผลตัวเลขและสัดส่วนผลกำไรอย่างแม่นยำ ทว่าเมื่อสายตาเลื่อนไปถึงวรรคสุดท้าย คิ้วเรียวสวยก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย *ข้อแม้: ผู้ถือสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียวในการกระจายสินค้าคือ "สำนักการค้าดยุกคาลอส" และห้ามผู้ใดจำหน่ายแก่ตระกูลเอเวอรีหรือเครือข่ายที่เกี่ยวข้องเด็ดขาด* รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าของนางทันที คาลอสช่างเป็นนักธุรกิจที่อำมหิตเสียจริง เขารู้ดีว่าศัตรูตัวฉกาจของเอลาร่าคือใคร และเขาก็กำลังใช้โอกาสนี้ในการตัดแขนตัดขาเลดี้วิเวียนและตระกูลที่คอยกลั่นแกล้งนางอย่างเลือดเย็น "ท่านช่างเจ้าเล่ห์นักนะคะ ท่านดยุก" เอลาร่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความท้าทายที่เปล่งประกายระยิบระยับราวกับอัญมณีล้ำค่า "การระบุชื่อตระกูลเอเวอรีลงไปในสัญญา... ทำให้ข้าต้องตกเป็นเป้าโจมตีของสังคมชั้นสูงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เลยทีเดียว" "ความงามมักมาพร้อมกับอันตรายเสมอไม่ใช่หรือ เอลาร่า" คาลอสโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้โต๊ะอีกนิด ดวงตาคมกريบจ้องลึกเข้าไปในดวงตานาง "หรือว่า... คุณหนูไฮเดรนเยียผู้เคยเกรียงไกร กลัวเสียงนกเสียงกาพวกนั้นเสียแล้ว" นี่คือจิตวิทยาขั้นต่ำที่เขาจงใจใช้ยั่วโมโห และมันก็ได้ผลเสียด้วย เอลาร่าแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนแทบจะไร้ระยะห่าง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิราตรีที่ติดกายหญิงสาวโชยเข้าจมูกของคาลอส ทำให้ลมหายใจของท่านดยุกสะดุดไปชั่วขณะ "กลัวหรือคะ? หึ..." เอลาร่าเอื้อมมือเรียวหยิบปากกาขนนกเคลือบทองคำขาวขึ้นมาถือไว้มั่น ปลายปากกาชี้ตรงไปยังช่องลายเซ็น "คนอย่างเอลาร่า ไม่เคยรู้จักคำว่ากลัว มีแต่คำว่า... 'เอาคืนให้สาสม' ต่างหากล่ะคะ" ตวัดปลายปากกาลงชื่ออย่างรวดเร็ว ลายเส้นคมชัดหนักแน่นสะท้อนพลังเวทมนตร์สีฟ้าครามจางๆ วาบขึ้นบนกระดาษ เป็นอันเสร็จสิ้นพิธีการทำสัญญาผูกขาดมูลค่าหลายล้านเหรียญทองในพริบตา คาลอสมองลายเซ็นนั้นด้วยแววตาพึงพอใจ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างเปิดเผย รอยยิ้มที่นานๆ ครั้งใครจะได้เห็นจากท่านดยุกผู้ไร้หัวใจ "ยินดีด้วยกับการเริ่มต้นใหม่... หุ้นส่วนคนสำคัญของข้า" คาลอสยื่นมือหนาออกมาเบื้องหน้า เอลาร่าลังเลอยู่เสี้ยววินาที ก่อนจะวางมือเรียวเล็กของตนลงบนฝ่ามือที่อุ่นจัดของเขา สัมผัสที่แนบชิดส่งกระแสความอบอุ่นแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ทว่ายังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ผละมือออกจากกัน เสียงทุบประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียน "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! เอลาร่า! ข้ารู้ว่าเจ้าแอบซ่อนตัวอยู่ข้างใน! กล้าดียังไงถึงขโมยออเดอร์งานเลี้ยงน้ำชาของตระกูลข้าไป!" เสียงกรีดร้องของเลดี้วิเวียนดังทะลุกรอบประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงเอะอะโวยวายของบอดี้การ์ดที่พยายามห้ามปราม บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวเปลี่ยนจากความหวานซึ้งเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันที เอลาร่าชักมือกลับอย่างนุ่มนวล นางไม่ได้มีทีท่าตกใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่งดงามแต่น่ากลัวที่สุดในสายตาของคนที่รู้จักนางดี "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญ จะมาเร็วกว่าที่คิดนะคะ" เอลาร่าเอ่ยเบาๆ พรางปัดกระโปรงชุดเดรสให้เรียบร้อย คาลอสถอยหลังกลับไปนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้ตัวใหญ่ ดวงตาสีรัตติกาลพราวระยับด้วยความสนุกสนาน เขาประสานมือไว้ที่หน้าตัก เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความเหี้ยมเกรียม "ให้ข้าจัดการไล่ตะردนางออกไปให้ไหมล่ะ... หรือเจ้าอยากจะเปิดฉากตบหน้านางด้วยมือของตัวเอง?" เอลาร่าหันไปสบตากับท่านดยุก รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มปรากฏบนใบหน้า ทว่าแววตากลับเยียบเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลก นางหยิบเอกสารสัญญาฉบับล่าสุดขึ้นมาม้วนเก็บไว้ในมืออย่างมั่นใจ "เรื่องสนุกแบบนี้... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเจ้าของสวนตัวจริงเถอะค่ะ" นางก้าวเดินไปยังประตูกรามใหญ่ด้วยฝาดก้าวมั่นคง ราวกับราชินีที่กำลังจะออกไปพิพากษาเหล่านกกาที่บังAาญมาบินวนเวียนอยู่รอบบัลลังก์ของตนเอง เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงหมุนลูกบิดที่กำลังจะถูกผลักเปิดออก— ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ ม่านหมอกโรแมนซ์จะพาฟินต่อในตอนหน้าแน่นอนค่ะ!