การพบกันโดยไม่คาดคิด

"คุณไม่ได้ลืมมันหรอกครับ... คุณแค่พยายามอย่างหนักที่จะฆ่ามันต่างหาก" กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอวลอยู่ท่ามกลางบรรยากาศเงียบงันของมุมอับสายตาภายในร้านหนังสือเก่าแก่ กลางย่านการค้าที่ผู้คนต่างเดินสวนกันราวกับหุ่นยนต์ไร้จิตวิญญาณ กรณ์ชะงักมือที่กำลังจะหยิบสันหนังสือปกหนังสีมะฮอกกานีขึ้นมา ปลายนิ้วของเขาแข็งค้างอยู่กลางอากาศ นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยสัญชาตญาณระแวดระวังที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี เขายังคงจำความรู้สึกจากเหตุการณ์เมื่อวานนี้ได้แม่นยำ... ความว่างเปล่าที่กัดกินส่วนลึกในความทรงจำราวกับรอยแผลเป็นที่ไร้ที่มา และนี่คือตอนที่ 3 ของการเดินทางที่เรากำลังจะก้าวลึกเข้าไปในเงาลึกลับนี้ด้วยกันนะครับ กรณ์ค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ เผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงทุมนุ่มแต่ทรงพลังที่จงใจทิ้งน้ำหนักลงในทุกพยางค์ ผู้หญิงคนนั้นนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้โยกไม้โบราณที่มุมห้อง แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นขับเน้นให้ใบหน้าเรียวคมดูโดดเด่น ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับพราวระยับด้วยประกายความรู้เท่าทัน ราวกับเฝ้ามองเหตุกาณ์ทั้งหมดนี้มานานนับทศวรรษแล้ว "คุณเป็นใคร?" กรณ์เอ่ยถาม เสียงของเขาเรียบสนิท ไร้ซึ่งความลังเล แต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบตัวหนักอึ้งขึ้นถนัดตา รินรดายิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตา เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่ถือไพ่เหนือกว่าในสำรับ "คำถามพื้นฐานเกินไปสำหรับผู้ชายที่ความทรงจำหายไปสามปีเต็มนะ คุณกรณ์ หรือผมควรจะเรียกคุณด้วยชื่อจริงในทะเบียนประวัติลับของศูนย์วิจัยเมมโมรี่คอร์ปดีล่ะครับ... อ้อ ขอโทษที ผมติดนิสัยพูดจาตรงไปตรงมากับคนที่สมองกำลังจะพังทลาย" ชั่วขณะนั้น หัวใจของกรณ์กระตุกวูบ ความเงียบงันเข้าปกคลุมระหว่างคนทั้งสอง ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีเสียงพูดคุยจากภายนอก มีเพียงเสียงลมหายใจและการปะทะกันทางสายตาที่คมกริบราวกับใบมีด กรณ์ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอในระยะประชิด ความสูงของเขาทำให้อีกฝ่ายตกอยู่ในเงาของเขาโดยปริยาย ทว่ารินรดาไม่มีทีท่าจะสะดุ้งสะเทือน เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ไม่มีรอยสั่นไหวในแววตานั้นเลยแม้แต่น้อย "คุณรู้เรื่องศูนย์วิจัยนั่นได้ยังไง" กรณ์กดเสียงต่ำกระซิบ ชิดริมฝีปากจนแทบจะสัมผัสได้ถึงไออุ่น "ไม่มีข้อมูลของที่นั่นหลุดรอดมาถึงคนนอก... เว้นเสียแต่ว่าคุณไม่ใช่คนนอก หรือไม่ก็... คุณเป็นคนลบมันออกไปจากหัวผมเอง" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่เยnเยียบและชวนให้ขนลุกซู่ เธอยื่นมือเรียวบางออกไป แตะปลายนิ้วลงบนปกเสื้ออของกรณ์อย่างถือวิสาสะ แต่วินาทีที่สัมผัสนั้นเกิดขึ้น กรณ์กลับรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านไปทั่วไขสันหลัง ภาพแปลกประหลาดนับร้อยผุดวาบขึ้นมาในหัว—เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่น ห้องปฏิบัติการสีขาวโพลน กลิ่นน้ำยาเคมีฉุนกึก และเงาร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังร้องไห้อยู่เบื้องหลังกระจกนิรภัย "ผมไม่ได้ลบมันหรอกครับคุณกรณ์..." รินรดากระซิบตอบ ชิดริมฝีปากข้างใบหูของเขา น้ำเสียงของเธอกลายเป็นเสียงกระซิบที่สั่นพร่าด้วยความหมายลึกซึ้งบางอย่าง "แต่ฉันต่างหาก... คือคนที่คุณฝากความทรงจำทั้งหมดเอาไว้ ก่อนที่คุณจะตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องทดลองบ้าๆ นั่นด้วยความสมัครใจ" กรณ์ผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ดวงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาที่แทบไม่เคยเกิดขึ้นกับชายหนุ่มผู้เยือกเย็นคนนี้เลย ก่อนที่กรณ์จะได้ทันเอ่ยคำถามใดเพื่อเค้นความจริง ร่างเพรียวของรินรดาก็ลุกขึ้นยืนหยัดเต็มความสูง เธอคว้ากระเป๋าหนังใบเล็กขึ้นคล้องไหล่ สายตาดุดันคู่นั้นมองตรงมาที่เขาด้วยความหมายที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา "อย่าหันหลังกลับเด็ดขาดนะคุณกรณ์..." รินรดาทิ้งท้ายไว้ด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบ ก่อนที่เธอจะก้าวผ่านไหล่เขาไป "เพราะคนที่กำลังตามล่าคุณตอนนี้ ไม่ใช่แค่คนของเมมโมรี่คอร์ป... แต่เป็น 'ตัวคุณเอง' ในอดีตต่างหากที่กำลังจะฆ่าคุณให้ตายทั้งเป็น!" เสียงประตูกระจกหน้าร้านเปิดออกพร้อมกับเสียงกระดิ่งทองเหลืองที่ดังขึ้นกังวาน กรณ์หันขวับกลับไปมอง แต่เบื้องหลังบานประตูกับว่างเปล่า ไม่มีเงาของรินรดาหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงรอยนิ้วมือเปื้อนคราบหมึกสีดำปริศนาที่ประทับอยู่บนปกหนังสือเล่มเดิม... และเมื่อเขาก้มลงมองข้อความที่ถูกเขียนด้วยลายมือของเขาเองบนกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่เพิ่งร่วงหล่นลงมาจากหนังสือเล่มนั้น กรณ์ก็ต้องแทบหยุดหายใจ เมื่อลายมือนั้นระบุพิกัดสถานที่แห่งหนึ่ง พร้อมข้อความเตือนสติที่สั่นประสาท: *'อย่าเชื่อผู้หญิงคนนั้น... เธอกำลังสวมรอยเป็นฉัน'* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและค้นหาความจริงในบทนี้ด้วยกันนะครับ