ร่องรอยในเศษกระจก

เสียงสะท้อนของเศษกระจกแตกละเอียดบนพื้นห้องปฏิบัติการใต้ดินยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของกรณ์ ชายหนุ่มจ้องมองเศษคริสตัลสีฟ้าหม่นในอุ้งมือ รอยร้าวบนผิวผลึกนั้นสะท้อนภาพใบหน้าของเขาที่บิดเบี้ยว ราวกับตัวตนในอดีตกำลังหัวเราะเยาะความพยายามที่จะประกอบชิ้นส่วนชีวิตที่สูญหาย "คุณกำลังเล่นกับไฟ, กรณ์" เสียงหวานทุบทำลายความเงียบ รินรดาโน้มตัวลงมาเหนือโต๊ะทำงาน แววตาของนักจิตวิทยาอัจฉริยะคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัว มีเพียงประกายความท้าทายที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นบางเฉียบ ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอปัดผ่านหน้าจอโฮโลแกรม ข้อมูลความทรงจำเศษเสี้ยวแรกที่เพิ่งสกัดออกมาฉายภาพสามมิติขึ้นกลางห้อง มันคือตรอกซอกซอยที่มืดมิด กลิ่นอายความชื้นของฝน และภาพเงาของใครบางคนกำลังถือวัตถุโลหะสะท้อนแสงไฟนีออน กรณ์หรี่ตาลง ประเมินสถานการณ์ด้วยความเงียบขรึมอันเป็นเอกลักษณ์ ปมในใจเรื่องอดีตที่ว่างเปล่าทำให้เขากล้าแลกได้แม้กระทั่งลมหายใจ "ถ้าไฟกองนี้มันจะเผาความลับปลอมๆ ที่พวกคุณสร้างขึ้นมาให้ราบคาบ ผมก็ยินดีจะยอมเป็นคนจุดมันเองครับ" "ความลับเหรอ..." รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม "คุณคิดจริงๆ หรือว่าความทรงจำที่คุณตามหา เป็นเรื่องราวที่คุณแค่วางหายไป? บางครั้ง... การไม่รู้ความจริง อาจเป็นเกราะป้องกันเดียวที่ทำให้คุณยังมีชีวิตรอดจนถึงวินาทีนี้" ความกดดันระหว่างคนทั้งสองพุ่งสูงขึ้นจนแทบได้ยินเสียงกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านเครื่องมือแพทย์ รินรดารู้ดีกว่าใครว่าเศษกระจกชิ้นนั้นเชื่อมโยงกับ "ตลาดความทรงจำ" ใต้ดินที่เธอกุมบังเหียนอยู่ และผลึกสีฟ้าหม่นชิ้นนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่ความทรงจำธรรมดา แต่มันคือรหัสผ่าน—คีย์การ์ดที่เปิดประตูไปสู่ห้องทดลองร้างเขต 7 สถานที่ซึ่งถูกลบออกไปจากแผนที่ของเมืองเมื่อสิบปีก่อน กรณ์ไม่ตอบคำถาม เธอเลือกที่จะตอบด้วยการหยิบเศษกระจกชิ้นนั้นใส่,กระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต สายตาคมกริบกวาดมองเครื่องมือรอบตัวก่อนจะก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว "เขต 7... สินะครับที่คุณเก็บความจริงอีกครึ่งหนึ่งของผมไว้" รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย สีหน้าที่เคยเยือกเย็นเปลี่ยนไปชั่วเสี้ยววินาที—รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่รอดพ้นสายตาอันเฉียบแหลมของกรอบความคิดกรณ์ "คุณรู้..." "ผมไม่ได้แค่รู้ แต่ผมกำลังจะไปที่นั่น" กรณ์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาดราวกับประกาศิต เขากลับหลังหันและเดินมุ่งหน้าไปยังประตูทางออกทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้เอ่ยคัดค้าน เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้องสะท้อนไปตามทางเดินแคบๆ ของศูนย์วิจัย ทิ้งให้รินรดายืนนิ่งอยู่ลำพังท่ามกลางแสงไฟสีส้มสลัว เธอกัดริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิด ก่อนจะเอื้อมมือไปกดปุ่มสื่อสารฉุกเฉินบนผนัง "เตรียมทีมสกัดกั้น... เขาตกลงหลุมพรางของเราแล้ว" รินรดากระซิบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย รถยนต์ซีดานสีดำสนิทพุ่งทะยานผ่านสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วง กรณ์ขับรถมุ่งหน้าสู่เขตอนันทการเก่า—หรือที่รู้จักกันในนาม "เขต 7" พื้นที่รกร้างนอกเมืองที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังของตึกสูงระฟ้าและหมอกควันพิษ เครื่องยนต์คำรามก้องท่ามกลางความมืดมิด ขณะที่ในใจของเขากำลังประมวลผลทุกความเป็นไปได้ เศษกระจกในกระเป๋าเริ่มสั่นพ้องกับสนามแม่เหล็กบางอย่างในบรรยากาศรอบตัว คลื่นความถี่แปลกประหลาดส่งเสียงฮัมเบาๆ ในหัวของชายหนุ่ม ราวกับมันกำลังร้องเรียกให้เขากลับคืนสู่รัง เมื่อรถจอดสนิทหน้าซากอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กที่ไร้ซึ่งแสงไฟ กรณ์ก้าวลงจากรถ ความหนบหนับของอากาศและความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวโอบล้อมรอบตัวเขา มีเพียงเสียงหยดน้ำฝนที่กระทบกับแผ่นสังกะสีผุพัง เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นมา หน้าจอเรืองแสงสีแดงกะพริบถี่ รหัสพิกัดจากเศษกระจกตรงกับห้องใต้ดินของตึกเบื้องหน้าพอดิบพอดี กรณ์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มือข้างหนึ่งเอื้อมไปแตะด้ามจับของปืนพกที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างระมัดระวัง ก้าวแรกที่เหยียบย่างเข้าไปในโถงตึก กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมเหล็กตีเข้าจมูกอย่างรุนแรง แสงไฟฉายสาดส่องผ่านเสาปูนที่แตกหัก เผยให้เห็นรอยขูดขีดบนพื้นคอนกรีต ราวกับมีบางสิ่งถูกลากผ่านบริเวณนี้เมื่อไม่นานมานี้ ความเงียบสงบถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังแว่วมาจากมุมมืดเบื้องหน้า กรณ์หยุดชะงัก ปิดไฟฉายในมือทันที ความมืดเข้ากลืนกินร่างของเขา แต่โสตประสาทกลับทำงานอย่างเต็มพิกัด เสียงก้าวเท้าฝ่าสายน้ำฝนที่รั่วไหลลงมาจากเพดานดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ... ก่อนที่เงาร่างหนึ่งจะก้าวออกมาจากหลังเสาปูน พร้อมกับแสงสะท้อนของกระบอกปืนที่เล็งตรงมายังหน้าผากของเขาในระยะประชิด "ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ... คุณกรณ์" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่ปรากฏภายใต้เงาฮู้ดสีดำสนิท และใบหน้านั้น... คือคนเดียวกับที่เขาเห็นในความทรงจำเศษเสี้ยวแรกอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและค้นหาความจริงในบทนี้ด้วยกันนะครับ