ตลาดนัดความทรงจำ

กลิ่นอับชื้นของคราบน้ำมันเครื่องและกลิ่นสนิมเหล็กเก่าๆ ลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นฉุนของแอมโมเนียในอากาศ ใต้พื้นผิวอันเงียบสงบของมหานครที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้าและแสงนีออน มีอีกโลกหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่... โลกที่ความทรงจำของมนุษย์ถูกชั่งน้ำหนักตีราคาเป็นมูลค่าทางวัตถุ กรณ์ยืนอยู่เบื้องหน้าประตูเหล็กบานใหญ่หนาเตอะ มันคือทางเข้าสู่ ‘ตลาดมืดความทรงจำ’ สถานที่ที่คนยอมควักเอาเศษเสี้ยวความสุขในอดีตมาแลกกับเงินตรา หรือไม่ก็ยอมขายความเจ็บปวดเพื่อแลกกับการได้ลืมเลือน ชายหนุ่มกระชับปกเสื้อโค้ทสีเข้มขึ้นเพื่อบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง สายตาคมกริบกวาดมองรอบตัวด้วยความระแวดระวัง "ยินดีต้อนรับสู่ตลาดนัดความทรงจำครับ คุณกรณ์" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากชายชราผู้สวมแว่นตากรอบหนา นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้เนื้อแข็งที่เต็มไปด้วยขวดแก้วบรรจุของเหลวเรืองแสงสีฟ้าอ่อนและสีแดงเข้ม ขวดเหล่านั้นไม่ได้บรรจุยาพิษ แต่มันคือ ‘ขวดบรรจุความทรงจำ’ ที่ถูกสกัดออกมาจากสมองของมนุษย์จริงๆ กรณ์ไม่ได้ตอบทันที เขากวาดสายตาสำรวจบรรยากาศภายในห้องโถงใต้ดินขนาดใหญ่ที่มีผู้คนสวมหน้ากากและฮู้ดอำพรางใบหน้าเดินขวักไขว่ บ้างกำลังต่อรองราคาความทรงจำวัยเด็ก บ้างกำลังจ้องมองขวดโหลที่บรรจุภาพเหตุการณ์ฆาตกรรมด้วยแว่นขยาย เสียงกระซิบกระซาบและเสียงหัวเราะคิกคักดังระคนปะปนกัน สร้างความรู้สึกคลื่นไส้เล็กๆ ในช่องท้องของเขา "ผมไม่ได้มาเพื่อซื้อความบันเทิง" กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจกดดันบางอย่าง "ผมตามหาอดีตที่หายไป... อดีตสิบปีก่อนที่ถูกขโมยออกไปจากหัวของผม" ชายชราหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งราวกับใบไม้แห้งเสียดสีกัน "อดีตที่หายไป? ทุกคนที่มาที่นี่ต่างก็พูดแบบนั้นทั้งนั้นแหละครับคุณกรณ์ แต่ปัญหาคือ... คุณมี ‘สินค้า’ อะไรมาแลกเปลี่ยนล่ะ? กฎเหล็กของที่นี่คือ ความทรงจำต้องแลกด้วยความทรงจำ การจะซื้อคืนต้องจ่ายด้วยความทรงจำที่มีค่าเท่าเทียมกัน หรือไม่ก็... ความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุดของคุณเอง" กรณ์ชะงักไปเล็กน้อย ภาพเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อนผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง เป็นภาพที่ว่างเปล่าราวกับถูกลบด้วยยางลบสีขาวโพลน มันคือปมด้อยที่กัดกินจิตใจเขามาตลอดชีวิต แรงขับเคลื่อนเดียวที่ทำให้เขายอมก้าวลงมาสู่ขุมนรกใต้ดินแห่งนี้ ก็เพื่อทวงคืนตัวตนที่แท้จริงกลับคืนมา "ถ้าผมไม่มีล่ะ?" กรณ์ถามเสียงเข้ม "ถ้าไม่มี... คุณก็เป็นได้แค่ผู้ซื้อที่ต้องเดินตัวเปล่ากลับไป หรือไม่ก็ต้องขาย ‘วิญญาณ’ ของคุณให้กับนายหน้าคนอื่น" ชายชราโบกมือปัดไปทางมุมมืดของตลาด ทันใดนั้นเอง ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทก็ก้าวออกมาจากเงาสลัว รองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นปูนซีเมนต์เกิดเสียงก้องกังวานเป็นจังหวะจะโคน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าลอยมาแตะจมูก รินรดาปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก แววตาของเธอพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน ราวกับแมวป่าที่กำลังมองเหยื่อติดจั่น "ไม่ต้องเสียเวลาต่อรองกับคนแก่หรอกค่ะคุณกรณ์" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เพราะความทรงจำที่คุณตามหานั้น... ไม่ได้อยู่กับเขาหรอก แต่มันอยู่กับฉันต่างหาก" กรณ์หันขวับไปมองหญิงสาวทันที กล้ามเนื้อสันกรามของเขาขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ความโกรธและสัญชาตญาณการป้องกันตัวพุ่งพล่านขึ้นมาในกระแสเลือด รินรดาไม่เพียงแต่เป็นนักจิตวิทยาอัจฉริยะที่เขารู้จัก แต่เธอยังเป็นกุญแจสำคัญที่เชื่อมโยงกับปริศนาทั้งหมดนี้ "เธอต้องการอะไร รินรดา?" กรณ์เค้นเสียงถาม ร่างกายเกร็งเครียดพร้อมพุ่งเข้าประชิดตัวได้ทุกเมื่อ "ฉันไม่ได้ต้องการอะไรมากเลยค่ะ..." รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ทีละน้อย จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน เธอยกมือเรียวขึ้นแตะที่หน้าอกข้างซ้ายของกรณ์เบาๆ "ฉันแค่อยากให้คุณรู้ว่า... ทุกความทรงจำที่คุณพยายามตามหานั้น แท้จริงแล้วคุณเป็นคน ‘ยินยอม’ ที่จะลบมันออกไปด้วยมือของคุณเองต่างหาก และราคาที่คุณต้องจ่ายในวันนี้ คือการเลือกระหว่าง... จะจำความจริงแล้วแหลกสลาย หรือจะยอมลืมฉันไปตลอดกาล" ในจังหวะที่กรณ์กำลังจะเอื้อมมือคว้าข้อมือของเธอเพื่อเค้นหาความจริง เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็พลันสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งตลาดมืด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยกำลังวิ่งกรูเข้ามาปิดล้อมทางออกทุกด้าน พร้อมกับร่างของชายชุดดำติดอาวุธครบมือที่พังประตูเข้ามา และบุคคลที่ก้าวเดินนำหน้ากลุ่มคนเหล่านั้นออกมา... คือชายผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับกรณ์ราวกับส่องกระจก ทุกประการ! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดและค้นหาความจริงบทนี้ด้วยกันนะครับ