ความว่างเปล่าในห้องสีขาว

เสียงโลหะกระทบพื้นกระจกครั้งแล้วครั้งเล่า ก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทราวกับค้อนที่ตอกย้ำลงบนหมุดเหล็กแห่งความจริง กรณ์จ้องมองนาฬิกาพกโบราณเรือนนั้นในมือ มันเป็นสิ่งเดียวที่เขามั่นใจว่าเป็นของตนเอง ทว่าเมื่อนิ้วหัวแม่มือสัมผัสลงบนฝาหลังสลักลายก้นหอย ความว่างเปล่าสีขาวโพลนก็แผ่ซ่านเข้ามาในความคิด หัวใจของชายหนุ่มเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตระหนักรู้ที่น่าสะพรึงกลัว—เขาจำเรื่องราวของตัวเองก่อนอายุสิบขวบไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว ห้องสีขาวปลอดไร้รอยต่อแห่งนี้ให้ความรู้สึกราวกับซากปรักหักพังทางจิตวิทยา ผนังทุกด้านเรียบเนียนจนสะท้อนเงาของเขาเอง เงาของชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อโค้ดสีเข้ม ใบหน้าคมสันที่มักประดับด้วยความเงียบขรึมและแววตาเฉียบแหลม ทว่าในยามนี้ แววตานั้นกำลังสั่นระริกด้วยความสับสน "คุณกำลังพยายามประกอบชิ้นส่วนที่ไม่มีวันเข้ากันอยู่หรือเปล่าครับ, คุณกรณ์" เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงความเฉียบคมดังขึ้นจากมุมมืด รินรดา ก้าวออกมาจากเงาของเสาคอนกรีต เธอยืนกอดอก ชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มขับเน้นบุคลิกของนักจิตวิทยาผู้ทรงอิทธิพล ดวงตากลมโตคู่คมกริบมองตรงมาที่เขา ราวกับกำลังผ่าตัดสมองของเขาออกทีละส่วนด้วยสายตาคู่เดียว กรณ์เงยหน้าขึ้น ช้าๆ เขาเก็บนาฬิกาพกใส่กระเป๋าเสื้ออย่างระมัดระวัง ก่อนจะสบตากับเธอโดยไม่หลบเลี่ยง "ความว่างเปล่าไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดหรอกครับ... รินรดา สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือการพบว่า มีใครบางคนจงใจควักมันออกไปต่างหาก" น้ำเสียงของกรณ์เรียบสนทนา แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบตัวหนักอึ้งขึ้นมาทันที รินรดายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่อ่านไม่ออกว่าคือความเห็นอกเห็นใจหรือการเยาะเย้ย เธอก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นดอกไวโอเล็ตปะปนกับกลิ่นกระดาษเก่าลอยมาแตะจมูก "โลกสมัยนี้ไม่มีใครเก็บความทรงจำไว้ฟรีๆ หรอกนะครับ กรณ์ สิ่งที่คุณลืม อาจเป็นสิ่งเดียวที่ปกป้องคุณจากความจริงอันโหดร้าย... หรืออาจเป็นกุญแจดอกเดียวที่ปลดล็อกประตูห้องขังที่คุณยืนอยู่ตอนนี้" เธอเว้นจังหวะ ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่กัดกินความมั่นใจของชายหนุ่ม "คุณแน่ใจแล้วเหรอครับ ว่าอยากเปิดมันจริงๆ" กรณ์ไม่ตอบ เขาเอื้อมมือไปหยิบแผ่นกระดาษการ์ดสีขาวที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกใส เบื้องหน้าของเขามีเพียงสิ่งนี้—เบาะแสชิ้นแรกที่หลงเหลืออยู่ในสถานที่ปริศนาแห่งนี้ บนการ์ดใบนั้นไม่มีตัวหนังสือสักตัว มีเพียงรอยประทับลายนิ้วมือที่จางลงด้วยกาลเวลา และพิกัดชุดหนึ่งเขียนด้วยหมึกซึมสีน้ำเงินเข้ม: *13.7456° N, 100.5322° E* หัวใจของกรณ์กระตุกวูบ พิกัดนี้... มันคือพิกัดใจกลางเมืองเก่าที่ถูกรื้อถอนไปเมื่อสิบห้าปีก่อน สถานที่ที่เกี่ยวข้องกับเหตุเพลิงไหม้ปริศนาที่พรากครอบครัวของเขาไป—หรือนั่นก็เป็นเพียง "ความทรงจำ" อีกหนึ่งชุดที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกลวงเขาเช่นกัน? "คุณรู้จักพิกัดนี้ใช่ไหมครับ" กรณ์ถามเสียงต่ำ สายตาคมกราบกรานมองรินรดาอย่างจับผิด รินรดายังคงนิ่งสงบ รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงความจริงจังที่กดดันยิ่งกว่าเดิม "ฉันรู้ดีกว่าที่คุณคิดครับ กรณ์ และฉันก็รู้ด้วยว่า ถ้าคุณก้าวเท้าออกจากตึกนี้เพื่อไปที่นั้น ชีวิตที่คุณพยายามประกอบขึ้นมาใหม่ จะพังทลายลงภายในชั่วโมงเดียว" ก่อนที่กรณ์จะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็พลันกะพริบวาบไปทั่วห้องสีขาว เสียงโลหะบิดตัวดังลั่นสนั่นหู ประตูทางออกที่เคยปิดตายค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นทางเดินมืดมิดที่ทอดยาวไร้จุดสิ้นสุด ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง รินรดาก็ดึงสมุดบันทึกเล่มเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อของเธอ โยนมันลงบนโต๊ะตรงหน้ากรณ์ ปกสมุดเล่มนั้นมีรอยไหม้เกรียม และที่มุมปกมีชื่อเขียนด้วยลายมือเด็กผู้ชายที่เขาคุ้นเคยอย่างประหลาด... ชื่อของเขาเอง "ถ้าคุณอยากรู้ว่าตัวเองคือใคร... ก็จงเดินไปให้สุดทางนั้นครับ" รินรดากระซิบเบาๆ ก่อนที่ร่างของเธอจะถอยร่นหายลับไปในความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามาทางช่องระบายอากาศ กรณ์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่แสบแก้วหู มือข้างหนึ่งกำสมุดบันทึกเล่มนั้นแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว ก่อนที่เขาจะตัดสินใจก้าวเท้าข้ามธรณีประตูมืดมิดนั้นออกไป—โดยไม่รู้เลยว่า เบื้องหลังประตูบานนั้นไม่ใช่ทางออก แต่คือจุดเริ่มต้นของกับดักมรณะที่รอคอยการมาเยือนของเขามาแรมปีแล้ว! --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดและค้นหาความจริงบทนี้ด้วยกันนะครับ