แผนซ้อนแผน

กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยกรุ่นอยู่เหนือโต๊ะทำงานไม้สักทอง ทว่าความอบอุ่นนั้นกลับไม่อาจละลายบรรยากาศอันเย็นเยียบที่แผ่ซ่านระหว่างคนทั้งสองได้เลย แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของกรณ์ สันกรามคมสันขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ขณะที่สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ ข้อมูลมหาศาลกำลังไหลผ่านรวดเร็วราวกับสายน้ำแห่งกาลเวลาที่เขาพยายามจะหยุดยั้งมันด้วยมือเปล่า "คุณแน่ใจแล้วหรือครับว่า 'ช่องทาง' นั้นปลอดภัยพอที่จะส่งมันออกไป" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ กรณ์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนา แต่ปลายนิ้วที่เคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอกลับบ่งบอกถึงความครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง รินรดายืนกอดอกพิงผนังห้องกระจกเงาเบื้องหลัง แววตาของเธอสะท้อนความซับซ้อนที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักยิ้มบางเบาคล้ายจะเย้ยหยันแต่ก็แฝงความระaมระวัง "ปลอดภัยที่สุด... ในสายตาของคนที่กำลังรอคอยความล่มสลายของคุณยังไงล่ะคะ... เอ๊ย... ครับ" เธอรีบแก้คำพูดทันทีเมื่อตระหนักถึงโทนเสียงที่เผลอหลุดความเป็นกันเองออกไป รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "หนอนตัวนั้นกระหายข้อมูลชุดนี้ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เขากำลังรอตะครุบเหยื่อโดยไม่รู้ตัวเลยว่า เหยื่อชิ้นนั้นเคลือบด้วยยาพิษที่ออกฤทธิ์อย่างช้าๆ" กรณ์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง แววตาของชายหนุ่มล้ำลึกราวกับห้วงสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง เขาเข้าใจเกมนี้ดีกว่าใคร ปลายทางของข้อมูลที่กำลังจะถูกส่งออกไปผ่าน "หนอนบ่อนไส้" ที่แฝงตัวอยู่ในองค์กร ไม่ใช่ความลับสุดยอดที่อีกฝ่ายปรารถนาอย่างแท้จริง หากแต่เป็นภาพลวงตาที่ถูกปรุงแต่งขึ้นอย่างประณีต ข้อมูลชุดนี้ประกอบด้วยรหัสผ่านปลอม โครงสร้างเน็ตเวิร์กจำลอง และผังความทรงจำที่บิดเบือน ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อล่อให้ฝ่ายตรงข้ามเดินเข้าสู่ค่ายกลที่เขากับรินรดาร่วมกันวางเอาไว้ "ความเสี่ยงคือ ถ้ามันจับไต๋ได้ตั้งแต่ก้าวแรก เกมที่เราเดินมาทั้งหมดจะพังทลายในพริบตา" กรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก "ความเสี่ยงมีไว้ให้เดิมพันเสมอไม่ใช่หรือครับ คุณกรณ์" รินรดาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเธอลอยปะทะจมูก ชวนให้ไขว้เขวแต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่กรณ์จะใส่ใจในเวลานี้ "อีกฝ่ายฉลาดก็จริง แต่ความโลภและความกระหายที่จะเอาชนะคุณ มันบดบังวิสัยทัศน์ของเขาจนหมดสิ้น คนเรามักจะเชื่อในสิ่งที่อยากเชื่อเสมอ... โดยเฉพาะเมื่อสิ่งที่เห็นมันยืนยันความเจ็บปวดในอดีตที่เขาฝังใจ" คำพูดของรินรดากระทบเข้ากับปมในใจของกรณ์อย่างจัง อดีตที่ว่างเปล่า ความทรงจำที่ถูกลบเลือน หรือแม้แต่รอยแผลเป็นที่มองไม่เห็น ทั้งหมดคือแรงผลักดันที่ทำให้เขายืนหยัดอยู่ ณ จุดนี้ กรณ์หรี่ตาลงเล็กน้อย ภาพของเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อนแวบเข้ามาในหัว ราวกับเงาเลือนรางที่พยายามจะคว้าแต่ก็คว้าได้เพียงความว่างเปล่า เขาไม่ใช่คนที่ชอบการแก้แค้น แต่เขาคือคนที่ต้องการ "ความจริง" และหากหนอนบ่อนไส้ตัวนั้นคือสะพานที่จะพาเขากลับไปสู่ความจริง เขาก็จำเป็นต้องยอมเหยียบย่ำสะพานไม้ผุพังฉบับนี้ แม้จะต้องเสี่ยงกับการร่วงหล่นสู่เหวลึกก็ตาม "จัดการส่งข้อมูลชุดแรกออกไปผ่านช่องทางของมัน" กรณ์ออกคำสั่ง น้ำเสียงเด็ดขาดไร้ซึ่งความลังเล "ทำให้แน่ใจว่าปลายทางจะได้รับมันภายในเที่ยงคืนนี้ และจงสร้างร่องรอยให้พวกมันตามสืบต่อได้อย่างง่ายดาย ราวกับเรากำลังพยายามปกปิดความลับสุดชีวิต" รินรดายิ้มรับ เธอพยักหน้ารับคำเบาๆ ก่อนจะกดปลายนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ควบคุมหลัก หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน บ่งบอกถึงการถ่ายโอนข้อมูลขนาดใหญ่กำลังเริ่มต้นขึ้น แถบสถานะการส่งข้อมูลวิ่งไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง หัวใจของกรณ์เต้นเป็นจังหวะเดียวกับตัวเลขที่กำลังรันผ่านไปทีละนิด ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือการเดิมพันด้วยอนาคตของเขาเอง แผนการซ้อนแผนกำลังดำเนินไปอย่างแนบเนียน หนอนบ่อนไส้คิดว่าตนเองเป็นผู้ล่าที่กำลังชักใยอยู่เบื้องหลัง แต่หารู้ไม่ว่า บัดนี้มันได้กลายเป็นหมากตัวสำคัญบนกระดานที่ถูกควบคุมโดยผู้เล่นที่เหนือชั้นกว่าแล้ว ข้อมูลลวงถูกส่งผ่านโครงข่ายดิจิทัลออกไปอย่างไร้ร่องรอยทางกายภาพ ทว่าทิ้งร่องรอยทางไซเบอร์ไว้ให้สุนัขล่าเนื้อได้กลิ่นอย่างชัดเจน ผ่านไปราวสิบนาที หน้าจอโฮโลแกรมก็เปลี่ยนกลับมาเป็นสีฟ้าใส พร้อมข้อความแจ้งเตือนสถานะ: *[Transfer Complete]* รินรดาถอนหายใจยาวออกมาเบื้องหน้า เธอทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม สีหน้าฉายแววเหนื่อยล้าเล็กน้อยแต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความตื่นเต้น "เรียบร้อยแล้วครับ ข้อมูลเดินทางถึงมือเป้าหมายอย่างปลอดภัย และตอนนี้... ทางนั้นคงกำลังหัวเราะเยาะเราด้วยความได้ใจอยู่แน่ๆ" กรณ์ไม่ได้พูดอะไร เขายังคงนั่งนิ่งอยู่ในความมืดสลัวของห้อง ดวงตาคมกริบมองทอดออกไปนอกหน้าต่างกระจกที่สะท้อนภาพตึกระฟ้าของมหานครยามค่ำคืน แสงไฟจากยานพาหนะและป้ายโฆษณาโฮโลแกรมส่องสว่างไสวราวกับดวงดาวบนพื้นดิน ทุกอย่างดูสงบเรียบร้อย... แต่เขารู้ดีว่าความสงบนี้เป็นเพียงแค่สัญญาณเตือนก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก้องกังวานในความเงียบ รินรดาชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันทีเนื่องจากเวลานี้ไม่ควรจะมีใครได้รับอนุญาตให้เข้ามาในชั้นนี้ กรณ์หันกลับมามองที่ประตูห้องทำงานช้าๆ สัญชาตญาณดิบภายในตัวส่งเสียงร้องเตือนภัย ประตูกล่องนิรภัยค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ทว่าแววตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องลดฮวบลงจนติดลบ "ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้... พวกคุณกำลังส่งอะไรให้ใครกันหรือครับ... กรณ์" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับตัวละครด้วยกันเสมอนะครับ