การปะทะครั้งใหญ่

เสียงโลหะบดขยี้กันดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน เศษซากกระจกนับพันชิ้นจากอาคารสูงระฟ้ากระจายตัวร่วงหล่นลงมาดั่งสายฝนสีเงิน สะท้อนแสงไฟนีออนสีแดงและน้ำเงินจากรถตำรวจที่พากันกะพริบวับวาบอยู่เบื้องล่าง ฝูงชนจำนวนมากต่างพากันส่งเสียงกรีดร้องและวิ่งหนีตายอลหม่าน ความโกลาหลเข้าครอบงำย่านการค้าใจกลางเมืองหลวงในชั่วพริบตา กลางลานกว้างหน้าศูนย์การค้าขนาดใหญ่ กรณ์ยืนนิ่งสงบราวกับตาพายุ ร่างสูงโปร่งอยู่ในชุดเสื้อโค้ดสีเข้มปลิวสะัดตามแรงลมจากการระเบิด ดวงตาคมกริบจ้องมองตรงไปยังเบื้องหน้าอย่างไม่ไหวติง ความเงียบขรึมและเยือกเย็นแผ่ออกมาจากตัวเขา ตัดกับความวุ่นวายรอบกายอย่างสิ้นเชิง แรงขับเคลื่อนลึกๆ ภายในใจที่ต้องการค้นหาอดีตที่ว่างเปล่า บัดนี้ถูกหลอมรวมเข้ากับสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่เฉียบคม "คุณคิดว่าจะหนีพ้นความจริงไปได้อีกนานแค่ไหนกัน กรณ์..." เสียงหวานทว่าแฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นผ่านเครื่องขยายเสียงขนาดเล็ก รินรดายืนอยู่บนดาดฟ้าของอาคารฝั่งตรงข้าม ร่างเพรียวระหงในชุดสูทสีขาวสะอาดตาตัดกับฉากหลังที่เป็นควันไฟพวยพุ่ง เธอกำลังมองลงมาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความอาลัยและความเด็ดเดี่ยวปะปนกันอยู่ในแววตานั้น กรณ์เงยหน้าขึ้นสบตาอดีตคู่คิดและศัตรูตัวฉกาจ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจ ความเชื่อมโยงระหว่างเขากับเธอมันลึกซึ้งเกินกว่าที่คนนอกจะเข้าใจ ตลาดความทรงจำที่พวกเขาเคยร่วมมือกันสร้างและทำลาย มันกลายเป็นบ่วงรัดคอที่ดึงทั้งคู่ให้มาเผชิญหน้ากัน ณ จุดแตกหักนี้ "ความจริงหรือริน... ความทรงจำที่เธอพยายามยัดเยียดให้ผม มันคือความจริง หรือเป็นแค่เรื่องโกหกที่พวกคุณสร้างขึ้นเพื่อควบคุมผมกันแน่" กรณ์ตะโกนตอบกลับ น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังสะท้อนก้องผ่านความโกลาหลรอบตัว รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ เธอยกปืนกระบอกเล็กขึ้นเล็งมายังเบื้องล่าง ท่าทางของเธอไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "ถ้าคุณอยากรู้ความจริงนัก ก็ขึ้นมาหาคำตอบด้วยตัวเองสิคะ... อ้อ ระวังตัวด้วยล่ะ เพราะดูเหมือนว่า 'แขกไม่速เชิญ' ของเราจะมาถึงเร็ieกว่าที่คิด" สิ้นคำพูดของเธอ พื้นคอนกรีตบริเวณรอบตัวกรณ์ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แรงระเบิดครั้งใหม่ปะทุขึ้นจากท่อระบายน้ำใต้ดิน เปลวไฟสีส้มพุ่งทะยานขึ้นสูงเสียดฟ้า แรงอัดอากาศกระแทกร่างของกรณ์จนต้องก้าวถอยหลังไปหลายก้าว ผู้สื่อข่าวและรถถ่ายทอดสดของสำนักข่าวต่างๆ ที่แห่กันมาทำข่าวปรากฏการณ์ประหลาดนี้ ต่างพากันกดชัตเตอร์และบันทึกภาพทุกวินาที ความเสียหายในครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัวอีกต่อไปแล้ว แต่มันกำลังกลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งที่สั่นสะเทือนไปทั่วประเทศ สาธารณชนกำลังจับจ้อง ความสนใจของคนนับล้านถูกดึงดูดมายังใจกลางเมืองแห่งนี้ กรณ์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้น เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้สถานการณ์บานปลายมากกว่านี้ ความลับเรื่องเทคโนโลยีสลักความทรงจำอาจรั่วไหลออกสู่โลกภายนอก ซึ่งนั่นจะนำมาซึ่งหายนะที่ประเมินค่าไม่ได้ ในจังหวะนั้นเอง ร่างเงาดำหลายร่างก็พุ่งทะยานลงมาจากยอดตึกราวกับภูตผี พวกมันคือหน่วยจู่โจมพิเศษจากองค์กรเงาที่รินรดาส่งมาขัดขวาง การปะทะกันอย่างดุเดือดกลางถนนสายหลักจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างไร้ความปรานี กรณ์เคลื่อนไหวรวดเร็วดุจสายฟ้า มือหนาคว้าท่อเหล็กที่หลุดมาจากซากอาคารเหวี่ยงเข้าปะทะกับกระบองไฟฟ้าของศัตรู ประกายไฟสาดกระเซ็นยามเมื่อโลหะกระทบกัน เสียงหอบหายใจและการต่อสู้ระยะประชิดดำเนินไปอย่างดุเดือด ท่ามกลางเสียงหวอรถตำรวจที่ดังระรัวเข้ามาใกล้ทุกที ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินร่างกาย แต่จิตใจของกรณ์กลับยิ่งเฉียบคม เขารู้ว่าเวลาเหลือน้อยเต็มที รินรดากำลังถอยร่นขึ้นไปบนชั้นบนสุดของอาคาร และนั่นคือเป้าหมายเดียวที่เขาต้องไปให้ถึง ไม่ว่าเบื้องหน้าจะมีอุปสรรคขวากหนามหรือฝูงชนที่ตื่นตระหนกขวางกั้นอยู่มากแค่ไหนก็ตาม เขาสลัดศัตรูคนสุดท้ายให้พ้นทาง ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปในตัวอาคารที่กำลังไฟไหม้ ทิ้งเบื้องหลังไว้เพียงความเสียหายยับเยินและสายตาตื่นตะลึงของผู้คนที่กำลังมองดูเหตุการณ์ผ่านหน้าจอโทรทัศน์ทั่วประเทศ ทว่า ขณะที่เขากำลังก้าวเท้าขึ้นสู่บันไดขั้นแรกเพื่อตามล่าหาความจริง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยอย่างประหลาดก็ดังขึ้นจากด้านหลัง เป็นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและมั่นคง ซึ่งไม่น่าจะปรากฏอยู่ที่นี่ได้ในสถานการณ์เช่นนี้ กรณ์ชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบ เขาค่อยๆ หันกลับไปมองยังเงาดืดสลัวตรงทางเข้าอาคาร ร่างของชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเขาอย่างกับแกะ ก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก และคำพูดที่ทำให้ลมหายใจของกรณ์แทบหยุดสะดุด— "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชาย" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับตัวละครด้วยกันเสมอนะครับ