กับดักของเวลา

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและฝุ่นผงแห่งกาลเวลาคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิด เบื้องหน้าของกรณ์คือเด็กชายคนหนึ่ง—เด็กชายผู้มีแววตาดุดันและเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ซึ่งสะท้อนเงาของตัวเขาเองในกระจกเงาบานใหญ่ที่แตกละเอียด "...แต่แกคือตัวฉันเองในวัยเด็ก ที่ถูกดึงเอาอนาคตมาขังไว้ในอดีตอย่างไรล่ะ!" คำพูดนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงสะท้อนจากผนังห้องคอนกรีตเปลือยนี่ แต่มันดังมาจากส่วนลึกที่สุดของจิตใต้สำนึก กรณ์นิ่งงิ่ง มือข้างที่ถืออุปกรณ์ปรับแต่งความทรงจำสั่นเทาเล็กน้อย—ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นเพราะความจริงที่ว่า โครงสร้างทางความคิดทั้งหมดที่เขายึดถือมาตลอดชีวิตกำลังพังทลายลงราวกับปราสาททราย "น่าสมเพชเสียจริง..." เด็กชายในกระจกเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ริมฝีปากยกยิ้มเยาะด้วยรอยยิ้มที่กรณ์คุ้นเคยดี มันคือรอยยิ้มเดียวกับที่เขามักจะเห็นยามส่องกระจกในคืนที่พ่ายแพ้ "นายคิดว่าตัวเองคือนักเดินทางผู้ควบคุมเวลา คอยแก้ไขอดีตเพื่อสร้างอนาคตอย่างนั้นหรือ? เปล่าเลย กรณ์... นายเป็นเพียงไอ้ขี้ขลาดที่วิ่งหนีความจริง แล้วสร้างภาพลวงตาขึ้นมาเพื่อปลอบใจตัวเองว่านาย 'ยิ่งใหญ่' กว่าอดีตอันแสนอัปลักษณ์" กรณ์สูดหายใจเข้าลึก พยายามดึงสติกลับมาควบคุมสถานการณ์ หัวใจของเขาเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับเรียบสนิทและเยือกเย็น "ภาพหลอนขั้นสูง... รินรดาคงลงทุนลงแรงไม่น้อยสินะ ถึงได้เขียนโปรแกรมจิตวิทยาที่ดึงปมด้อยวัยเด็กของฉันออกมาจำลองเป็นรูปธรรมได้สมจริงขนาดนี้" กรณ์พูดพร้อมกับก้าวเท้าเข้าหาเงาสะท้อนนั้นช้าๆ รองเท้าหนังบดขยี้เศษกระจกที่แตกกระจายเกิดเสียงดังกรอบแกรบ เด็กชายหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะแหลมสูงที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ภาพหลอนงั้นหรือ? ถ้ามันเป็นแค่ภาพหลอน เหตุ1ผลใดเล่า... หัวใจของนายถึงได้เจ็บแปลบขึ้นมาจริงๆ เวลาที่ฉันพูดถึงเรื่องในคืนวันที่บ้านหลังนั้นไฟไหม้?" กรณ์ชะงักฝีเท้าทันที ร่างกายของเขาแข็งค้างราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูยักษ์ ความร้อนระอุของเปลวไฟ กลิ่นไหม้ของเนื้อหนัง และเสียงกรีดร้องที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ใต้กองขี้เถ้าแห่งความทรงจำเมื่อสิบปีก่อน กลับพรั่งพรูทะลักทลายออกมาอย่างไร้การควบคุม ภาพในอดีตซ้อนทับกับปัจจุบันจนแยกไม่ออก สมองของเขาเริ่มประมวลผลผิดพลาด ระบบประสาทรับความรู้สึกส่งสัญญาณเตือนภัยเป็นสีแดงฉาน กรณ์กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ นี่คือกับดัก... กับดักจิตวิทยาที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายเขาจากข้างในโดยเฉพาะ ศัตรูไม่ต้องใช้กระสุนปืนหรือคมดาบ เพียงแค่ใช้ความทรงจำอันเจ็บปวดที่สุดของเขาเองเป็นอาวุธ ก็สามารถสังหารเขาให้ตายทั้งกลมได้แล้ว "นายกำลังหลอกตัวเอง กรณ์..." เสียงของเด็กชายอ่อนลง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นความเวทนาที่น่าขยะแขยง "นายคิดว่าการลบความทรงจำของรินรดาในคืนนั้นออก จะทำให้นายกลายเป็นผู้บริสุทธิ์ได้งั้นหรือ? ความจริงก็คือ นายต่างหากที่เป็นคนผลักเธอก้าวเข้าไปในกองเพลิงนั้น... นายคือฆาตกร" "หุบปาก!" กรณ์คำรามลั่น แววตาที่เคยนิ่งสงบมาตลอดฉายแววร้าวราน เขาพุ่งเข้าชกใส่กระจกบานนั้นด้วยความโกรธเกรี้ยว หมัดหนักหน่วงกระแทกเข้ากับผิวแก้วจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แต่ทว่า... ไม่มีเงาของเด็กชายคนนั้นอีกต่อไป มีเพียงความว่างเปล่า และมือของเขาเองที่ชุ่มไปด้วยเลือดสดๆ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง กรณ์มองมือที่อาบไปด้วยเลือดของตัวเอง รอยแผลเป็นในอดีตดูเหมือนจะส่งความเจ็บปวดแปลบปลา SqlCommand ขึ้นมาอีกครั้ง เขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ สมองของเขากำลังสับสนอย่างหนัก เส้นแบ่งระหว่างความจริง ความฝัน และจิตใต้สำนึกเริ่มเลือนรางลงทุกที "เก่งมาก... ควบคุมสติได้ดีกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก" เสียงปรบมือดังขึ้นเบาๆ จากมุมมืดของห้องโถงร้าง ร่างระหงในชุดสูทสีเข้มก้าวออกมาจากเงาสลัว แสงไฟสลัวจากเพดานส่องกระทบใบหน้าคมคายและรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเหนือกว่า รินรดายืนมองเขาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ในมือของเธอกำอุปกรณ์ควบคุมกระแสจิตรุ่นล่าสุดเอาไว้ กรณ์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเย็นชาและดุดันที่ฉาบอยู่ภายใต้ความอ่อนล้า "เธอคิดว่าภาพลวงตาตื้นๆ แค่นี้ จะทำให้ฉันยอมจำนนอย่างนั้นหรือ รินรดา" กรณ์ยันกายลุกขึ้นยืน แม้ว่าขาของเขาจะสั่นเทาเล็กน้อย รินรดายิ้มรับ เธอเดินเข้ามาใกล้ หยุดยืนอยู่ห่างจากเขาเพียงแค่เอื้อมมือ "ภาพลวงตาเหรอคะ? กรณ์... นายต่างหากที่กำลังหลอกตัวเองว่ามันเป็นภาพลวงตา ความรู้สึกผิดที่กัดกินนายอยู่ทุกค่ำคืน มันคือเรื่องจริง และฉันก็แค่... หยิบมันมาวางไว้ตรงหน้าให้นายได้ดูชัดๆ อีกครั้งเท่านั้นเอง" เธอเอื้อมมือไปแตะที่หน้าอกด้านซ้ายของเขาเบาๆ ราวกับจะย้ำเตือนว่าหัวใจดวงนี้กำลังสั่นคลอนแค่ไหน "นายหนีอดีตไม่พ้นหรอก กรณ์ และยิ่งนายพยายามไขว่คว้าหาความจริงมากเท่าไหร่ นายก็จะยิ่งพบว่า... ตัวตนที่แท้จริงของนาย มันเน่าเฟะและไร้ค่ามากแค่ไหน" รินรดากระซิบชิดริมหู น้ำเสียงของเธอเย้ายวนแต่เต็มไปด้วยพิษสงที่พร้อมจะแผดเผาจิตวิญญาณของเขาให้มอดไหม้ กรณ์มองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ในเสี้ยววินนั้น เขาสังเกตเห็นประกายบางอย่างในแววตาของรินรดา—ประกายแห่งความเจ็บปวดที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ความเย่อหยิ่ง และนั่นทำให้เขารู้ทันทีว่า เกมจิตวิทยานี้ไม่ได้มีแค่เขาที่เป็นเหยื่อ แต่เธอก็ตกเป็นทาสของอดีตไม่ต่างกัน มุมปากของชายหนุ่มกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่ทำให้รินรดาต้องขมวดคิ้วด้วยความไม่ไว้วางใจ "เธอพูดถูก รินรดา..." กรณ์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองเธอไม่กี่มิลลิเมตร "อดีตของฉันมันเน่าเฟะ... แต่เธอลืมไปอย่างหนึ่งสินะ ว่าคนที่จะจัดการกับความเน่าเฟะพวกนี้ได้ดีที่สุด ก็คือคนที่สร้างมันขึ้นมาเองไม่ใช่หรือไง" พูดจบ กรณ์ไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว มือข้างที่เปื้อนเลือดคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของรินรดา กระชากร่างเธอเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่ถูกชักออกมาจากเสื้อสูท และกดจ่อเข้าที่ขมับของเธออย่างแม่นยำ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ชั่วพริบตานั้น รอยยิ้มแห่งความเหนือกว่าบนใบหน้าของเธอก็หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก "นาย..." เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เกมจิตวิทยาของเธอมันสนุกดี" กรณ์กระซิบเสียงเย็นเยียบข้างใบหูของเธอ "แต่ตอนนี้... ได้เวลาเปลี่ยนผู้เล่นแล้วล่ะ" ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะเหนี่ยวไกเพื่อยุติเกมทั้งหมด เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึก พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนนับไม่ถ้วนที่กำลังวิ่งกรูขึ้นมาบนชั้นดาดฟ้าจากทุกทิศทุกทาง... และเสียงทุ้มต่ำของชายปริศนาคนหนึ่งที่ดังผ่านระบบกระจายเสียงฉุกเฉิน ก็ทำให้ทั้งกรณ์และรินรดาต้องแข็งค้างไปพร้อมกัน *"ยินดีต้อนรับสู่การทดสอบรอบสุดท้าย... ดร.กรณ์ และ ดร.รินรดา ผู้รอดชีวิตเพียงสองคนสุดท้ายของโครงการ 'โครโนส'"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกัน ณ ที่นี้นะครับ