ผู้บงการเงา

กลิ่นอายความชื้นของสนิมเหล็กและกลิ่นอับของเอกสารเก่าคละคลุ้งอยู่ในห้องใต้ดินชั้นใต้สุดของศูนย์วิจัยกาลเวลา เศษเสี้ยวความทรงจำที่ถูกลบเลือนยังคงสร้างความปวดร้าวบริเวณขมับของกรณ์ราวกับมีเข็มเล่มเล็กนับพันกำลังทิ่มแทงซ้ำๆ รินรดา দাঁড়อยู่เบื้องหน้าเขา แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบไหวสาดส่องใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลและร่องรอยของความหวาดหวั่นที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดของนักจิตวิทยาผู้เยือกเย็น "คุณแน่ใจแล้วหรือครับกรณ์ ว่าประตูบานนั้น... คือสิ่งที่คุณตามหา" เสียงของรินรดานุ่มนวลแต่สั่นเครือเล็กน้อย เธอใช้มือเรียวบางกุมแฟ้มข้อมูลลับในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว กรณ์ไม่ตอบทันที ชายหนุ่มปรายตามองประตูเหล็กกล้าหนาทึบเบื้องหน้า ซึ่งสลักรหัสผ่านโบราณที่เชื่อมโยงกับห้วงเวลาที่เขาเคยสูญเสียไป แรงขับเคลื่อนภายในใจที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่าและคำถามนับร้อยเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริง บีบคั้นให้เขาต้องก้าวไปข้างหน้า แม้จะรู้ดีว่าปลายทางอาจเป็นเหวแห่งความวิบัติ นิ้วเรียวยาวของกรณ์กดลงบนแผงควบคุม รหัสตัวเลขสิบสองหลักถูกป้อนลงไปด้วยความแม่นยำที่แม้แต่เจ้าตัวก็ยังแปลกใจ เสียงกลไกเฟืองเหล็กขนาดยักษ์หมุนวนดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วห้องใต้ดิน ความกดอากาศภายในห้องเปลี่ยนฉับพลันจนแก้วหูอื้ออึง บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก *แอ๊ด...* บานประตูเหล็กหนาค่อยๆ เคลื่อนตัวเปิดออก เผยให้เห็นความมืดมิดสนิทที่ไม่อาจหยั่งรู้เบื้องหลัง แสงไฟจากภายในห้องสาดส่องกระทบกับร่างหนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พนักสูงหันหลังให้ เงาสลัวทาบทับลงบนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ ร่างนั้นส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่กรณ์คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัว—เสียงที่ฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำวัยเด็กที่เขาพยายามลบเลือนมาตลอดชีวิต "เติบโตขึ้นมากนี่... ลูกชายของพ่อ" ร่างบนเก้าอี้หมุนตัวกลับมาช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่มีริ้วรอยแห่งกาลเวลา แต่ดวงตากลับคมกริบและเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ไร้ก้นบึ้ง ชายผู้ที่กรณ์เคยเรียกว่า "พ่อ" ผู้ซึ่งหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยในวันที่ความทรงจำของกรณ์ถูกลบหาย กลายมาเป็นผู้บงการเงาที่อยู่เบื้องหลังความวุ่นวายทั้งหมดในตลาดความทรงจำแห่งนี้ กรณ์ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจสะดุดกักค้างไว้ในลำคอ หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก ความรู้สึกโกรธเกลียด สับสน และโหยหาปะทะกันในอกจนแทบระเบิด มือทั้งสองข้างกำ หมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "ท่าน... ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่?" กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาที่เคยนิ่งสงบฉายแววร้าวรานและดุดันขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด "ทุกเรื่องราว... การทดลองบ้าๆ นั่น หรือแม้แต่ความทรงจำที่หายไปของผม... ฝีมือท่านทั้งหมดใช่ไหม" ผู้เป็นพ่อแย้มรอยยิ้มบางๆ บนมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นของความเป็นพ่อ ลูกตาคู่นั้นมองสำรวจบุตรชายราวกับกำลังประเมินสินค้าชิ้นหนึ่งในห้องทดลอง "ความทรงจำไม่ใช่สิ่งที่ควรถูกครอบครองโดยอิสระหรอกนะ กรณ์ มันเป็นเพียงเครื่องมือ... และแกเองก็เป็นเพียงผลงานชิ้นเอกที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อพิสูจน์ทฤษฎีนั้น" ชายสูงวัยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาหากรณ์ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนรินรดาต้องขยับถอยหลังด้วยความหวาดกลัว รินรดากัดริมฝีปากแน่น เผลออุทานออกมาเบื้องหน้า "คุณอา... หรือว่าท่านคือ..." เธอยังพูดไม่ทันจบประโยค ผู้เป็นพ่อก็หันขวับมามองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "หนูริน... เธอคิดจริงๆ หรือว่าเธอเป็นคนกุมความลับทั้งหมด? เธอก็เป็นแค่หมากอีกตัวที่เดินตามกระดานที่ข้าเป็นผู้ขีดเส้นเอาไว้ตั้งแต่แรกต่างหาก" คำพูดนั้นดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจของรินรดา สีหน้าของเธอซีดเผือดลงทันที แววตาไหววูบด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อตระหนักว่าทุกสิ่งที่เธอทุ่มเททำมาตลอดชีวิตเป็นเพียงภาพลวงตา กรณ์ขยับตัวขวางหน้ารินรดาไว้โดยสัญชาตญาณ สายตาคมกلمจ้องมองผู้ชายที่ให้กำเนิดแต่กลับพรากทุกอย่างไปจากเขา "ผมไม่ใช่หมากของใครทั้งนั้น วันนี้ผมจะจบเรื่องราวทั้งหมดนี้ด้วยมือของผมเอง" ผู้เป็นพ่อหัวเราะร่วนออกมาเสียงดัง ก้องกังวานไปทั่วห้องใต้ดินอันอับทึบ "จบงั้นหรือ? แกคิดว่าแกมีเวลาเหลือพอที่จะ 'จบ' มันจริงๆ หรือกรณ์..." สิ้นคำพูดนั้น หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักเบื้องหลังก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกันนับร้อยจอ ข้อมูลตัวเลขและกราฟความทรงจำของกรณ์กำลังนับถอยหลังอย่างรวดเร็ว สีแดงฉานกะพริบเตือนภัย ทันใดนั้น ประตูเหล็กบานอื่นๆ รอบห้องก็ดีดตัวเปิดออกพร้อมกัน เผยให้เห็นเงาดำทะมัดทะแมงนับสิบคนที่ก้าวออกมาจากความมืด พร้อมอาวุธครบมือที่พุ่งเป้ามาที่พวกเขาทั้งสองคน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับตัวละครด้วยกันเสมอนะครับ